LOGINShare
EP.3 แลกมาด้วยร่างกาย (2) จบตอน
publish date:
2025-12-25 21:41:21ฉันรู้มาว่าครามไม่ได้บอกเรื่องที่ตัวเองเทงานแล้วมาหาเมียกับลูก อันนี้ออกมาจากปากเขาเอง ที่รีบตามมาสมทบเพราะกลัวว่าเมียกับลูกจะเกิดอันตรายจากคู่อริของเขา เพราะพ่อเขาเป็นมาเฟีย
ฉันเบ้ปากอย่างรำคาญ
ห่วงเมียห่วงลูกเหลือเกินนะ ทั้งที่เมื่อก่อนเลวซะขนาดนั้น
ครามดึงลูกจากแม่ไปอุ้มหน้าตาเฉยราวกับไม่อยากให้ใครอุ้มลูกตัวเองนอกจากเขา ฉันนึกแปลกใจที่แม่ไม่ว่าอะไรแล้วปล่อยให้เขาชิงเด็กไปอุ้มแบบไม่มีมารยาทแบบนั้น
ฉันเห็นครามที่มายืนคู่กับพี่เหมียว เขาสบตากับฉัน มองตั้งแต่หัวจรดเท้า
แต่เขากลับไม่พูดอะไร มีแต่ริมฝีปากที่ยกยิ้ม
ฉันรู้สึกร้อนๆ เวลาเขามองมา ไม่ใช่อะไร แต่ครามมองฉันแบบแปลกๆ ทั้งที่มันผ่านไปสองปีแล้ว แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเมื่อสองปีที่แล้วเขามองฉันยังไง ตอนนี้ก็ยังคงมองแบบนั้น
บ้าดีนะ คิดว่าไม่รู้รึไง
ผู้ชายมักมาก
เป็นปาร์ตี้สังสรรค์ของครอบครัวที่เฟคที่สุด แค่หน้าของพี่เหมียวก็เฟคพอแล้ว
ทำเป็นพูดดีด้วย อยากจะอ้วก
ฉันรีบผละออกจากบ้านที่เคยอยู่ทันทีเพราะทนความอยากตบพี่สาวตัวเองไม่ไหว แล้วรอจนเที่ยงคืนถึงออกมาตามนัดที่พี่เวย์ สาวหล่อชวนไว้
ผู้หญิงเท่ๆ มันดีต่อใจแบบนี้นี่เอง
ฉันลงทุนเปลี่ยนชุดใหม่ เป็นเกาะอกสีดำสกรีนคำว่า Do it DADDY สะท้อนแสงชมพูแสบตา พร้อมกางเกงยีนส์สั้นกุดขาดๆ ที่จงใจเปิดเผยเรียวขาข้างๆ แบบมากเกินความจำเป็น
แล้วจะทำไมล่ะ โสดแล้วไม่จำเป็นต้องสนใจใครนี่
ฉันตั้งใจมายั่วพี่เวย์โดยเฉพาะ
“มิว ทางนี้” ฉันเห็นพี่เวย์ในชุดเสื้อกล้ามอกแฟบสุดเท่พร้อมกับกางเกงยีนส์ขาดๆ มีสายโซ่สวยๆ คล้องที่กระเป๋ากับเข็มขัดราคาแพง แค่นี้ดูก็รู้แล้วว่าพี่เขารวย
“ค่า” ฉันโบกมือทักทายเธอ เห็นผู้ชายหลายคนมองฉัน ทั้งมองหน้าอก มองบั้นท้าย แล้วฉันก็ได้แต่ฉีกยิ้มในใจ
“มาจริงด้วย” พี่เวย์พูดทันทีที่ฉันเดินมาถึงตัวเธอ ร่างสูงโปร่งท้าวคางกับเคาน์เตอร์บาร์มองฉันด้วยสายตาแบบเซ็กซี่ๆ “ไม่กลัวเหรอ มีคนแปลกหน้ามาชวนดริ้งก์”
“ที่เกาหลีก็เป็นปกติน่ะค่ะ” ฉันยิ้มหวาน พร้อมกับหันไปที่บาร์เทนเดอร์ “ขอแรงๆ นะคะ แต่แบบหวานลืม”
“หืม” ฉันเห็นพี่เวย์ครางอย่างสนใจ เธอไล่สายตาโลมเลียฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า “อยู่เกาหลีเหรอ ถึงว่า”
“ทำไมเหรอคะ” ฉันเอียงตัวเข้าไปใกล้เธอ ได้กลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวของเธอ
“ดูเผ็ดไม่เหมือนคนไทยไง” เธอยิ้มจนตาหลับ ก่อนที่จะยกแก้วเหล้าขึ้นกระดก “แต่ไม่เป็นไร”
“...”
“พี่เป็นคนชอบทานเผ็ด”
นั่นไงล่ะ เจอไปดอกแรก ฉันร้อนไปทั้งตัวเลยทีเดียว
“บ้า พี่ก็” ฉันตีไหล่เขาเบาๆ พี่เวย์หัวเราะเสียงดัง
“ล้อเล่นน่ะ วันนี้พี่มากับเพื่อน” เธอไหวไหล่ “มีลูกเมียแล้วยังกระแดะมากินเหล้า ผู้ชายมันก็งี้ล่ะนะ พี่เลยไม่ชอบผู้ชายไง”
“เหรอคะ” ฉันครางรับ รู้สึกตงิดๆ กับคำว่า ‘มีลูกมีเมียแล้ว’ มันฟังดูคุ้นๆ นะ “พี่จะบอกว่าเลสไม่เป็นแบบนั้น?”
“ไม่” เธอกระซิบ “แต่รับรองว่าถ้าเปิดใจ จะชอบ”
“โห” ฉันแค่นหัวเราะอย่างรับมุข
“เออ เพื่อนพี่มาแล้ว มึง! ทางนี้” ฉันหันหลังไปมองตามพี่เวย์ที่กวักมือเรียกใครบางคน ก่อนที่จะต้องชะงักเมื่อเห็นว่าเป็นคนที่ฉันรู้จักดี
โลกมันกลมไปรึเปล่าอ่ะ
พี่เวย์เป็นเพื่อนกับคราม!
ฉันเห็นร่างสูงกำยำเดินเข้ามาใกล้ เขาใส่เสื้อเชิ้ตดำปลดกระดุมบนจนเปิดแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยสัก ร่างสูงสบตากับฉัน แววตานั้นแพรวพราวตอนมองชุดของฉันจนฉันรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งตัว ก่อนที่จะเดินมานั่งข้างๆ พี่เวย์
“พาใครมาด้วย?” ครามถามราวกับไม่รู้จักฉันมาก่อน เขาหันไปสั่งบาร์เทนเดอร์ “วอดก้า ขอเข้มๆ”
“เด็กกู” พี่เวย์ศอกแขนใส่เขา “มึงนี่ก็นะ ไม่หาเวลาไปดูลูกเมีย”
“ลูกหลับแล้ว เที่ยวได้” ครามพูดอย่างเห็นแก่ตัว
ฉันแอบเบ้ปาก
“นี่ ไอ้คราม” แต่ยังไม่ทันที่จะหายเซ็งที่ต้องมาเจอครามทั้งวันตั้งแต่กลับมาที่ไทย พี่เวย์ก็คว้าไหล่เล็กๆ ของฉันเข้ามาใกล้ กอดคอฉันราวกับเราเป็นคู่รักกัน “คนนี้ชื่อน้องมิว เพิ่งเจอกันที่สนามบิน น่ารักปะ”
ฉันเงียบ ครามเงียบ เราต่างจ้องหน้ากันราวกับจะสแกนหาความคิดของอีกฝ่าย เพราะถึงจะเปลี่ยนตัวเองมาให้แซ่บได้ขนาดนี้แล้ว
“น่ารักดี”
ก็ยังแทบจะเดาความคิดของครามไม่ออกเลยสักครั้ง
Latest chapter
ขึ้นชื่อว่าผัว EP.8 ค็อกเทล (3) จบตอน
“แจวอน!” ฉันร้องออกมา ไม่คิดว่าครามจะทำได้ขนาดนี้ เหมือนเขากลับไปเป็นครามเมื่อก่อนฉันจะมาเกาหลี คนที่ดีแต่ใช้กำลังคนนั้น“ถ้าหน้ามันเสียโฉม มึงจะรักมันลงมั้ย”“คราม!” ฉันเผลอเรียกชื่อที่ปกติเคยเรียกเขา เมื่อครามผละออกจากตัวฉันไปเพื่อจะขึ้นคร่อมแจวอนแล้วทุบซ้ำ ฉันคว้าแขนเขาไว้แน่น พยายามยื้อออกมา “หยุดนะ! เป็นบ้าอะไร”“มึงถามว่ากูเป็นบ้าอะไร?” เขาหันกลับมามองฉัน หยุดการกระทำได้ตามที่ฉันพูด เดินเข้ามาใกล้ กระชากคางฉันให้เข้ามาใกล้เขา“...!”“กูจะให้มึงเลือกนะมิว” เขาฉีกยิ้ม ลูบผมฉันเบาๆ ทั้งที่สีหน้ายังแสดงถึงความโกรธขึ้ง “ระหว่างหน้ามึงกับมันเสียโฉม ถ้ามึงยังจะเลือกมัน หรือจะยอมไปกับกูดีๆ”ฉันมองเขา ครามที่คาดเดายากเหมือนเมื่อก่อนกลับมา ฉันอาจกล้าที่จะต่อกรกับเขาตอนที่กลับมาที่ไทย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ฉันรู้สึกว่าครามพร้อมจะทำจริงถ้าเกิดฉันไปคบหากับใครนอกจากเขา“กลัวเหรอ หลังจากนี้มึงจะได้รู้จักกูมากกว่านี้ ถ้ามึงยังยืนยันจะคบกับมัน” เขาไล้ฝ่ามือลงมาตามพวงแก้มของฉัน ก่อนที่จะเลื่อนใบหน้าเข้ามาจูบปากฉันหนักๆ เพราะยังไงที่นี่การจูบกันในที่สาธารณะก็เป็นเรื่องปกติฉันสบตาเขา แม้จะตกใจที่โดนจ
ขึ้นชื่อว่าผัว EP.8 ค็อกเทล (2)
บ้าจริงฉันเดินเข้าไปหาแจวอนทันที ไม่รู้ว่าครามจะมาจริงรึเปล่า แต่คนอย่างเขาถึงเสียความทรงจำ แต่ครามเป็นคนที่พูดจริงทำจริงเสมอฉันคิดว่าฉันจะหลุดพ้นจากเรื่องราวพวกนั้นแล้วนะ เขาก็ตามมาจนได้คำที่ฉันสาดใส่หน้าเขาไปมันไม่มีความหมายเลยรึไงนะ“แจวอน! มิวจะกลับ” ฉันเดินไปพูดกับแจวอนที่ยังสังสรรค์อยู่กับเพื่อนๆ ของเขา ลากแขนเขาออกมาที่มุมอับส่วนตัว รู้สึกหนาวจนต้องห่อไหล่ ลูบไหล่ตัวเองเบาๆมันหนาวสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แค่คิดว่าครามตามหาไอจีฉันเจอได้ แล้วตามมาที่เกาหลีถูกก็หนาวไปทั้งตัวแล้วเขาทำตัวเหมือนฉันตอนกลับไปที่ไทย ตอนที่พยายามจะแก้แค้นเขากับพี่เหมียวไม่รู้ว่าที่เขาทำตอนนี้เป็นการแก้แค้นหรืออะไร แต่ฉันไม่เอาด้วยแน่“นี่ยังไม่ดึกมากเลย เมาแล้วเหรอ”แจวอนถามฉัน แม้ว่าเขาจะดูไม่อ่อนโยนเวลาอยู่กับผู้หญิงที่เจอตามผับ ฉันเคยเห็นแจวอนผลักไสเธอออกไปหลังจากที่พวกเธอตามมาเกาะแกะวุ่นวาย และนั่นเป็นสิ่งที่แจวอนไม่เคยทำกับฉัน“อื้อ เมาแล้ว หัวมันโคลงเคลงไปหมด อยากกลับห้อง” ฉันแสร้งทำเป็นเมา ทำตัวเซไปมาเหมือนจะทรงตัวไม่อยู่ เรื่องมารยาฉันไม่แพ้ใครหรอกนะ“มิว” แจวอนคว้าแขนฉันไว้ให้ฉันทรงตัว
ขึ้นชื่อว่าผัว EP.8 ค็อกเทล (1)
“อันยอง”ฉันเงยหน้าขึ้นจากแก้วค็อกเทลมาสบสายตาเข้ากับผู้ชายเกาหลีท่าทางดูดีคนหนึ่ง เขาท่าทางจะเป็นดีเจที่นี่ คงเป็นช่วงพักของเขา เพราะท่าทางดูดีมากกว่าคนอื่นๆ หรือแม้แต่แจวอน มันทำให้ฉันเผลอมองเขาชั่วครู่ หลังจากที่นั่งสบตากับบาร์เทนเดอร์มาเนิ่นนานเขาส่งยิ้มให้ฉัน ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ“มาคนเดียวเหรอครับ” เขาถามฉันเป็นภาษาเกาหลี ฉันวนแก้วค็อกเทลในมือเบาๆ หัวเราะหวานๆ“อื้อ ค่ะ” ว่าไงดีล่ะ โกหกไปก็ไม่เลวเหมือนกันฉันต้องการจะทดสอบผู้ชายคนนี้“ผมเป็นดีเจที่นี่” เขาฉีกยิ้ม “คุณอยากได้อะไรมั้ย เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง”“หืม” ฉันคลี่ยิ้มกลับ “จะดีเหรอ”“ดีสิครับ” เขาพยักหน้า ส่งสายตาให้บาร์เทนเดอร์ราวกับคนรู้ใจ แก้ววิสกี้ถูกเลื่อนมาตรงหน้าเขา ร่างสูงยกขึ้นยื่นมาให้ฉันเพื่อ Cheers กัน “บอกชื่อคุณหน่อยสิครับ ผมยุนโฮ”“มิว...” ยังไม่ทันที่จะพูดอะไร ฉันรู้สึกเหมือนโทรศัพท์บนเคาน์เตอร์บาร์สั่นน้อยๆ พอกดขึ้นมาดู ก็เห็นว่ามีใครบางคนคอมเม้นท์รูปในไอจีเท่านั้นฉันไม่คิดอะไร ก็คงเป็นคอมเม้นท์แทะโลมของพวกผู้ชาย ก็เปิดอ่านแล้วก็ตอบกลับไปตามประสาผู้หญิงอัธยาศัยดีแน่นอนว่าจะเลือกตอบแต่ผู้ชายหน้าตาดีเท่านั้น ไ
ขึ้นชื่อว่าผัว EP.7 สับเปลี่ยน (3) จบตอน
จะบอกว่าตั้งแต่มาที่เกาหลี ชีวิตของฉันก็คงที่ดีแต่เพราะผลจากงานศพพี่เหมียวทำให้ฉันหว่านเสน่ห์ใส่ใครไม่ได้เลยเป็นเดือน เพื่อนๆ แจวอนชวนไปผับฉันก็อิดออด เอาแต่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ในห้อง เปิด Kakao กับส่องไอจีไปเรื่อยมีบางครั้งที่ฉันเข้าไปส่องในไอจีพี่เหมียว รูปสุดท้ายที่เธอลงคือรูปเมื่อสองเดือนที่แล้ว วันที่เธอยังอยู่ เธอลงว่าไปเที่ยวกับเพื่อน... โดยไร้ครามไม่แปลกที่ชีวิตคู่ของพวกเขาจะขาดวิ่นแบบนั้นฉันแอบถอนหายใจ หลังจากกลับมาที่เกาหลีจิตใจที่เคยแข็งแกร่งและมั่นคงของฉันก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ตอนนี้ฉันทั้งรู้สึกหม่นๆ ในใจ ทั้งรู้สึกไม่อยากทำอะไรนอกจากนอนโง่ๆ ตีขาอยู่บนเตียง แล้วก็เล่นโทรศัพท์แม้แต่ถ่ายรูปลงไอจีฉันยังไม่ทำเลยไอจีฉันน่ะ ตอนนี้เป็นแหล่งรวมพวกหื่นๆ ลามกๆ พวกที่ชอบติดตามสาวหน้าตาน่ารักๆ หรือไม่ก็พวกผู้หญิงที่ต้องการจะเป็นแบบฉัน ต้องการศัลยกรรมหน้าให้เหมือนกับฉันไว้วิจารณ์รูปร่างหน้าตาว่าจมูกทรงนี้ไปผ่านหมอที่ไหนมาฉันเบ้หน้าใส่โทรศัพท์ ก่อนที่จะโยนทิ้งไปข้างๆ ตัวแล้วพลิกตัวกลับไปอีกทางตอนนี้แจวอนออกไปปาร์ตี้กับเพื่อน ฉันไม่ได้จะให้เขาอยู่เป็นเพื่อนยามที่ฉันหม่นใจอยู่แล้
ขึ้นชื่อว่าผัว EP.7 สับเปลี่ยน (2)
[พาร์ท : พี่คราม]กูนั่งรออย่างอดทนจนกระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตู เห็นผู้หญิงที่ชื่อมิวเดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้อง สีหน้ามิวที่มองกูเฉยชามาก ทำให้กูรู้สึกแปลกใจกูปัดมือไล่ลูกน้องทางอ้อม มันเดินออกไปโดยไม่ลืมปิดประตูให้เราสบตากัน มิวที่กูหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ คือผู้หญิงที่เตือนสติกูก่อนที่กูกับลูกจะโดนทำร้าย มันฝังอยู่ในความทรงจำ เป็นความศรัทธา กูหวังว่าเธอจะเป็นเมียกู แล้วกลับมาหากูกับลูกแต่สายตาที่เฉยชานั่นทำให้กูไม่มั่นใจ“มานี่สิ มิว” กูกระตุกยิ้ม อ้าแขนต้อนรับเธออย่างใจกว้าง ก็แค่อยากสัมผัสร่างที่อวบอิ่มนั่นอีกครั้งมิวมองกู เธอนิ่ง ก่อนที่จะหลบตาไป“อย่าทำแบบนี้เลยนะพี่” เธอพูดขึ้นมา กูชะงัก “มิวทำไม่ได้”“ทำไม” กูถาม รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาครามครัน“มิวไม่ใช่เมียพี่” เธอเลือกที่จะพูดแบบนั้น กูเบิกตากว้าง ร่างเล็กในชุดเดรสสั้นกุดกำกระเป๋าที่สะพายไว้แน่น “คนที่เป็นเมียพี่จริงๆ ไม่ใช่มิว”“...”“อีกอย่าง มิวเกลียดพี่ โคตรเกลียดเลย” เธอเม้มริมฝีปากแน่น “มิวจะไม่รับผิดชอบเรื่องนี้ ยิ่งถ้ามันเป็นคนที่เคยทำลายมิวอย่างพี่ มิวไม่เอาด้วย”เธอพูดพร้อมกับหันหลังจะเปิดประตูเดินจากไป กูในตอ
ขึ้นชื่อว่าผัว EP.7 สับเปลี่ยน (1)
“หึงหวง?” ฉันทวนคำที่เขาพูดออกมา ก่อนที่จะยิ้ม “เปล่าเลย”“...”“ก็แค่อยากจะมาคุยกับพี่เรื่องลูก” ฉันพูดแล้วกอดอก ไม่กล้าปิดประตูลงเพราะเดาอารมณ์ครามไม่ถูก ตอนนี้เขาเหมือนไม่ใช่เขาเลย สายตาที่เต็มไปด้วยความโหยหานั้นทำให้ฉันขนลุกซู่“ลูก?” เขาเลิกคิ้ว รอยยิ้มร้ายยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ในขณะที่เขาจะเอนตัว ลูบซิกแพคตัวเองอย่างยั่วเย้า “ถ้าหมายถึงเรื่องลูกของเรา กูคิดอยู่แล้วว่ารอมึงมาที่นี่”“...”“เราจะได้มาคุยกัน เรื่องมึงจะเลือกอยู่กับกูกับลูก หรืออยู่กับกู แล้วเอาลูกให้พวกคนใช้ที่บ้านกูดูแลมันไป”“...!”ลูกของเรา? เขาพูดบ้าอะไรออกมานั่นมันไม่ใช่ลูกของฉัน“มึงก็เลือกเอา แต่มึงเป็นเมียกู คงไม่เลือกอย่างอื่นหรอกใช่มั้ย” เขาพูดทั้งๆ ที่สายตามองฉันอย่างต้องการอยู่แบบนั้น มันปนเปไปกับความกดดันหน่อยๆ แล้วตอนนี้ฉันก็นิ่งอึ้งไป รู้สึกสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา“พูดอะไร” ฉันพูดออกมาแค่นั้น นิ่งอึ้งไป พูดแบบนี้หมายความว่าไง เมียเขาเพิ่งตายทั้งคนนะ “พี่เป็นอะไรรึเปล่า นี่มันไม่ใช่แล้วนะ...”“ขอโทษนะครับ”ฉันสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้ชายดังอยู่ข้างหลัง พอหันไปมองก็เห็นว่าเป็นใครก็ไม่รู้
