MasukShare
EP.4 สุขสม (1)
Terakhir Diperbarui:
2025-12-25 21:49:23“น่ารักดี” ครามเอ่ยปากชมออกมาคำหนึ่ง ทำเอาฉันนิ่งไป
‘น่ารักดี’ เหรอ
“ใช่ปะ” พี่เวย์ฉีกยิ้มอย่างภูมิใจ ผละมือออกจากไหล่ฉัน ในขณะที่ฉันจ้องหน้าครามนิ่ง เขาเองก็จ้องฉันเหมือนกัน “เออ กูไปเข้าห้องน้ำแปป น้องมิว เดี๋ยวพี่มา”
“ค่ะพี่เวย์” ฉันหันไปเปลี่ยนสีหน้าตอบพี่เวย์อย่างเริงร่า เธอคว้าข้อมือฉันขึ้นมา โดยที่ไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงโปร่งจูบหลังมือฉันเบาๆ แล้วฉีกยิ้มให้ฉัน ต่อหน้าสายตาที่แวววาวของคราม
“รอพี่แปปนะครับ” เสียงทุ้มหวานแบบสาวห้าวทำเอาฉันหลงเสน่ห์ไปชั่ววูบนึง ก่อนที่เธอจะกระดกเหล้าแล้วเดินออกไป
เหมือนจะเป็นใจรึเปล่านะ เหลือฉันกับครามอยู่ด้วยกันแค่สองคน มีเพียงแค่เก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์บาร์ที่ว่างเปล่าของพี่เวย์กั้นอยู่ตรงกลาง
ฉันหันไปสนใจกับค็อกเทลตัวเอง โคลงแก้วไปมาโดยไร้เสียงทักจากคราม แอบเหลือบมองเขานิดหน่อย เห็นว่าร่างสูงเองก็กำลังกระดกเหล้าเข้าปาก
ดูสีหน้าครามไม่ค่อยดี แต่เขาพยายามไม่แสดงอาการ
ฉันแอบฉีกยิ้ม คงมีปัญหากับเมียอสรพิษของเขา พี่สาวของฉัน ยังไงคนอย่างเธอก็คงไม่ได้จบที่การมีลูกในวัยนี้หรอก
ฉันรู้น่า ฉันรู้
ลุกไปเข้าห้องน้ำตามพี่เวย์ดีกว่า ยังไงก็ดีกว่าต้องมาเผชิญหน้ากับเขาตรงนี้สองต่อสอง ฉันแอบรู้สึกว่ามันไม่ปลอดภัยสำหรับฉัน
“เปลี่ยนรสนิยมแล้วเหรอ”
กึก
แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะลุกขึ้น ครามก็เริ่มการสนทนาขึ้นมา ฉันหันไปมองเขาอย่างแปลกใจ ปกติคนอย่างครามถ้าลองเลิกกับใครได้แล้วจะเททิ้งแบบไม่เหลือเยื่อใย แต่ดูเหมือนเขาจะแอบสนใจฉันอยู่
ฉันก้มลงมองตัวเอง ก็ไม่แปลก ตามประสาคนมีลูกมีเมีย ของขาด
“ถ้าหมายถึงพี่เวย์” ฉันตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มหวาน “ก็น่ารักดีเหมือนกัน แต่ถึงเป็นผู้ชายมิวก็ไม่ขัดข้องหรอกนะ”
“แสดงว่าเอาไม่เลือก?” เขาฉีกยิ้มมองฉัน
“ก็ใช่นะ ไม่ต่างกับพี่สมัยก่อน” ฉันฉีกยิ้มกลับ ครามนิ่งไป เขากำแก้วเหล้าแน่น เหมือนจะรู้แล้วนะว่าสำหรับฉัน เขามันไม่มีค่าอะไรเลย
เขามันก็แค่อดีตอ่ะ จริงมั้ย
“ไม่เจอกันนานร่านขึ้นเยอะ” เขาโพล่งขึ้นมา สีหน้าเหมือนหงุดหงิดใจ
“แล้วไงเหรอ ถ้าไม่พอใจที่ร่านก็อย่ามาสนใจสิ”
“อีเวย์มันก็ไม่ได้ดีไปกว่ากูหรอกนะ กูขอเตือนไว้” เขาหันมาพูดกับฉันอย่างโกรธๆ ฉันไม่รู้ว่าเขาไม่พอใจเรื่องอะไร แต่คงไม่พ้นเรื่องพี่เวย์
“ทำไมเหรอ หวงก้างงั้นสิ” ฉันไม่ได้แค่คิด แต่ฉันพูดออกมาเลย
ครามหันมามองหน้าฉันทันที เขากำแก้วเหล้าแน่นขึ้นอีก
“ใช่”
“...”
“กูหวงก้าง”
คราวนี้แก้วเหล้าที่เขากำเริ่มร้าวเพราะแรงบีบของเขา ฉันทึ่งไปเลยที่เขาตอบมันออกมาตรงๆ
“ว้าว” ฉันอึ้งไปนาน ก่อนที่จะคืนสติแล้วปรบมือ “ยอมรับง่ายๆ แบบนี้ตั้งแต่เจอกันครั้งแรก พี่ครามเท่จังเลยค่ะ”
“กูไม่ได้พูดเล่น” เขาเหลือบมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า “มึงกลับมาน่ารักขึ้นเยอะ กูไม่ชอบ ที่มึงมาทำตัวแรดร่าน ผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้”
“...”
“กู...”
“คุยไรกัน” ทั้งฉันและครามชะงักไปทั้งคู่เมื่อได้ยินเสียงพี่เวย์ที่เดินมาสวมกอดด้านหลังฉัน ตอนแรกฉันคิดว่าเธอจะได้ยิน แต่เหมือนว่าเสียงของครามที่พูดกับฉันจะกลืนไปกับเสียงของผู้คนในผับ
“เปล่าค่ะพี่เวย์” ฉันแก้ตัว ยิ้มหวานให้เธอ “เข้าห้องน้ำนานจังเลย มิวรออยู่นะ ว่าจะชนแก้วด้วย”
“ไม่ชนกับไอ้ครามไปก่อน พี่ไปฉี่” เธอพูดติดตลก ในขณะที่ฉันเหลือบมองคราม เขากำลังเปลี่ยนแก้วเหล้าใหม่กับบาร์เทนเดอร์ แล้วฉันก็เริ่มคิด ว่าเมื่อกี้เขาต้องการจะพูดอะไร
ถ้าจะทวนความหลัง ฉันคงต้องดักทางไว้ก่อนว่าฉันคงจะเลือกพี่เวย์ ไม่ใช่ผัวเก่าอย่างเขา
“พี่เวย์คงไม่รู้สินะคะ ว่าครามคือแฟนเก่าหนู” ทั้งพี่เวย์และครามชะงักไปทั้งคู่เมื่ออยู่ๆ ฉันก็โพล่งออกมาว่างั้น “แต่ก็แค่แฟนเก่าอ่ะค่ะ เมื่อสองปีที่แล้ว ตอนนี้เลิกกันแล้ว”
“...”
“เพราะงั้นวันหลังถ้าพี่เวย์จะชวนมิวมาที่ไหน ถ้าที่นั่นมีพี่คราม มิวคงจะไม่มานะคะ” ฉันพูดอย่างเด็ดขาด ดึงเสื้อ Do it DADDY ต่อหน้าเธอกับครามให้รู้ว่าใครคือแด้ดดี้ของฉัน รั้งคอเธอให้มาจูบปากอย่างดูดดื่มต่อหน้าคราม ก่อนที่จะเซย์กู้ดบาย “บายค่ะ”
แล้วเดินออกไปจากตรงนั้น ในขณะที่ใจเริ่มเต้นตึกตัก
“มึงกลับมาน่ารักขึ้นเยอะ กูไม่ชอบ ที่มึงมาทำตัวแรดร่าน ผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้”
คำพูดของครามยังวนเวียนอยู่ในหัว แล้วฉันก็ตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไร
รู้แค่ว่าแผนครั้งนี้ที่ฉันกลับมามันผิดไปหมด ทั้งคำพูดสวนทางของครามกับท่าทางที่เขามีต่อลูกเมีย ทั้งการประกาศว่าหวงก้างตรงๆ กับฉัน สิ่งที่ฉันคิดในตอนแรกที่กลับมา คือฉันจะให้เขารู้ว่าฉันลืมเขาไปแล้ว
แต่เหมือนว่าครามจะ...
ช่างเถอะ ฉันไม่อยากยุ่งกับเขา
ฉันกลับมาที่ห้องตัวเองในเวลาดึกสงัด ยังไม่เปลี่ยนชุดแล้วดื่มโซจูที่ซื้อมาตามร้านสะดวกซื้อลงคออย่างสำราญใจ ทั้งๆ ที่ในใจยังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง
ก็อกๆ
ฉันชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ไม่รู้ว่าใครที่มาเคาะประตูตอนดึกดื่นป่านนี้ แต่พอไปส่องตาแมวดู
ฉันชะงักไป เมื่อรู้ได้ในทันทีว่า ‘เขา’ แอบตามฉันมา
เพราะคนที่อยู่หน้าประตูนั่นก็คือคราม
ฉันหันหลังไปพิงประตูไว้ กระซิบบอกตัวเองในใจว่านี่มันไม่ใช่ เหมือนเขากำลังสะกดรอยตามฉัน แต่สะกดรอยตามเพื่ออะไรกัน? แล้วดึกขนาดนี้ต้องการมาคุยอะไรกับฉัน
และเพราะฉันอยู่ในห้องที่ค่อนข้างมีการรักษาความปลอดภัย มันมีจอที่สามารถกดคุยกับคนหน้าห้องได้ แถมยังมีกล้องวงจรปิดอยู่หน้าห้องด้วย (ฉันสั่งให้ติดก่อนที่จะมา)
ฉันกดเปิดใช้งานจอนั้น แล้วส่งเสียงเพื่อคุยกับเขา
แค่เพียงสั้นๆ
“มาทำไม?”
[ก็รู้ไม่ใช่เหรอ] ครามตอบมาแทบทันที เขาไม่มีทีท่าว่าจะดูเหมือนเมา เอาง่ายๆ ก็คือตอนนี้สติเขายังครบดี แม้แต่ตอนอยู่ที่ผับ
“มาได้ยังไง”
[ให้คนขับตามรถมึง] เขายอมรับออกมาตรงๆ ว่าเขาสะกดรอยตามฉันมา ครามเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิด [แล้วสำคัญอะไร?]
ฉันเงียบ ครุ่นคิด คิดว่าสถานะของครามตอนนี้ก็เล่นด้วยได้ไม่ยากนัก
“แอบตามผู้หญิงคนอื่นมาแบบนี้ ไม่กลัวเมียจะว่าเอาเหรอ” ฉันถามตรงๆ เพราะวันนั้นเขาเป็นคนทิ้งฉันไปแล้วไปแต่งงานกับพี่สาว จนตอนนี้ก็มีลูกกัน แค่คิดก็ข่มใจไม่ไหว “มิวบอกพี่เหมียวได้นะ”
[ก็บอกไป] เขาเหมือนพร้อมจะเสีย [ลูกก็ไม่ใช่ลูกกู กูจะแคร์ทำไม]
คำตอบนั้นทำให้ฉันนิ่งไป เป็นคำแทงใจ เพราะพอจบคำนั้น ฉันก็เปิดประตูออกมาต้อนรับเขาด้วยสายตาแพรวพราว
“ว่าไงนะ?”
ทันทีที่เปิดประตู ฉันเห็นว่าชุดของครามไม่เรียบร้อย เราสบตากันในความเงียบ แล้วเหมือนว่าครามจะฉีกยิ้ม
“ไม่คิดจะชวนเข้าไปหน่อย?”
“พอดีไม่อยากให้ผัวเก่าเข้าห้องอ่ะนะ” ฉันขยิบตาทีนึง เขานิ่งไป ในขณะที่ฉันจะเริ่มล้วงข้อมูล “แล้วสรุป ลูกของพี่กับเมียไม่ใช่ลูกแท้ๆ จริงรึเปล่า?”
“ถ้าอยากรู้ข้อมูลจากกู มึงต้องเปลืองตัวหน่อยนะ” ครามกระซิบเสียงหนัก เขาเองก็เจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน
“งั้นก็ไม่อยากรู้ล่ะ” ฉันทำท่าจะปิดประตูอย่างเอาแต่ใจ แต่ว่าครามเอาศอกกั้นประตูไว้
“เดี๋ยวก่อน” เขาแทรกขึ้นมา “ไม่ใช่ว่ามึงคิดถึงกูหรอกเหรอ ถึงกลับมา”
เหอะ
ฉันเบ้ปากแรงๆ ก่อนที่จะปิดประตูกระแทกเข้าศอกของเขา พวกคนชั้นต่ำมันก็จะหลงตัวเองอย่างงี้แหละนะ
“คิดไปเองเหรอ” ครามไม่มีท่าทีเจ็บปวด ฉันรู้ว่าเขาแข็งแรงเกินมนุษย์ปกติ แต่ก็แค่ไม่อยากให้เขาคิดไปเองว่าฉันยังรักเขาอยู่ “ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ ไหนอธิบายหน่อย”
ครามดันศอกจนประตูเปิดออกจนได้ แน่นอนว่าฉันสู้แรงเขาไม่ไหวมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่ประโยคต่อไปของครามต่างหากที่ทำให้ฉันสู้ไม่ได้ยิ่งกว่า
“เพราะกูคิดถึงมึง”
“...”
“พอใจยัง?”
[พาร์ท : พี่คราม]
กูไม่รู้ว่ากูเมา หรือควาย ทำไมต้องทำตัวน่าสมเพชอย่างการตามเมียเก่าที่ทิ้งไปเอากับพี่สาวเขา แล้วหลุดปากไปว่าลูกที่ออกหน้ากับเหมียวว่าเป็นลูกแท้ๆ ของกูเพื่อกันฟอร์ม มันคือลูกของคนอื่น
ยอมรับว่าเมื่อสองปีก่อน กูโง่เอง ที่กลับไปหาเหมียว จนในที่สุดตอนที่เธอท้อง แล้วเราตรวจดีเอ็นเอ กูถึงรู้ว่าลูกในท้องมันไม่ใช่ลูกกู
แต่ยอมรับว่าเด็กมันไม่รู้เรื่อง กูทนอยู่กับเหมียวในขณะที่มันทำตัวเหมือนของฟรี แต่ตามหึงหวงกูไม่เว้น กูหาความสุขนอกกาย เที่ยวผับดับอารมณ์ที่เอาแต่คิดว่าชีวิตกูมันดิ่งหลงเหวเพราะเลือกเมียผิด
เอาง่ายๆ เธอนอกใจ กูนอกกาย ไม่ต่างกับสมัยก่อนตอนคบกับเมียเก่า แค่ตอนนี้คนที่ตามหึงหวงเหมือนเป็นบ้าคือเหมียว
มันไม่ได้หวงกูจากใจจริง กูรู้ มันก็แค่อยากกั๊กกูไว้เป็นพ่อเด็ก แล้วก็ไม่อยากจะเสียไอ้ควายที่เคยรักจนแทบบูชามันขึ้นหิ้งอย่างกูไป
จนวันนี้ มิวกลับมา การที่เธอบอกไม่ได้สนใจกูแล้วทำให้กูรู้สึกฮึกเหิม
ใช่
ฮึกเหิมที่จะดึงเธอกลับมา เป็นเมียอีกครั้ง
มันเป็นความคิดชั่ววูบตอนที่เห็นเธอมาที่ผับกับอีเวย์ด้วยชุด Do it DADDY มันเหมือนกับว่าเธอไม่รักกู
และนั่น ทำให้กูยิ่งอยากได้
แล้วพอยิ่งรู้ว่ามันแรดร่านขึ้น ชนิดที่ว่าผู้หญิงก็ได้ผู้ชายก็ดี มันทำให้กู...
อยากกลับมาเป็นสิ่งที่ขึ้นหิ้งสำหรับมันอีก
มันจะไม่ได้ตกเป็นของอีเวย์ เพราะกูจะไม่ปล่อยไปอีกแน่
[จบพาร์ท : พี่คราม]
Bab terbaru
ขึ้นชื่อว่าผัว EP.4 สุขสม (2) จบตอน
ฉันทึ่งกับคำตอบนั้นยืนอึ้งไปนาน มารู้สึกตัวอีกทีร่างแกร่งกำยำที่แสนกระสันของเขาก็เข้ามาชิดใกล้ และใช่ ฉันยังไม่เปลี่ยนชุด Do it DADDY ออก ครามเอานิ้วแกร่งสอดเข้าไปใต้โชคเกอร์ที่หลวมนิดๆ ของฉัน แล้วดึงเข้ามาใกล้“มึงล่ะ”“...”“คิดถึงกูบ้างมั้ย”ฉันสบตาเขา เกิดความรู้สึกหนึ่งขึ้นมาในใจ ยอมรับว่าท่าทางของครามทำเอาฉันใจเต้นนิดๆ ด้วยจิตใจที่ร่านร้ายมากขึ้น แต่เหมือนความเลวที่เขาเคยทำจะส่งผลด้านลบต่อจิตใจของฉันมากกว่าฉันไม่ได้ทำอะไร แล้วให้เขารั้งโชคเกอร์ไปจูบผมสั้นบลอนด์ทองของตัวเองตามใจชอบ“คิดถึงเหรอ อย่ามาพูดดีกว่า” ฉันผลักเขาออก เป็นนัยน์ว่าเขามีสิทธิ์แตะต้องฉันได้แค่นั้น ก่อนที่จะฉีกยิ้มหวานออกมา “อย่าลืมว่าใครทิ้งใครไปก่อน”“กูแค่ดูว่าตอนนั้นอะไรมันเร้าใจกว่า” เขาพูดออกมาตรงๆ ลูบปอยผมของฉันอย่างโหยหา “ตอนนี้พอรู้แล้วว่ามึงเร้าใจกว่าจริงๆ”“พูดถูกใจจัง” ฉันประชดกับคำพูดเห็นแก่ตัวของคราม เมื่อก่อนอาจร้องไห้แต่ตอนนี้ชินชาซะแล้ว ก่อนที่จะรู้สึกเหมือนว่ามือถือสั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ขาสั้นพอหยิบขึ้นมาดูต่อหน้าคราม ฉันก็นิ่งไป เมื่อเห็นว่าคนที่โทรมาคือพี่เหมียว“นี่” ฉันปรายตาขึ้น
ขึ้นชื่อว่าผัว EP.4 สุขสม (1)
“น่ารักดี” ครามเอ่ยปากชมออกมาคำหนึ่ง ทำเอาฉันนิ่งไป‘น่ารักดี’ เหรอ“ใช่ปะ” พี่เวย์ฉีกยิ้มอย่างภูมิใจ ผละมือออกจากไหล่ฉัน ในขณะที่ฉันจ้องหน้าครามนิ่ง เขาเองก็จ้องฉันเหมือนกัน “เออ กูไปเข้าห้องน้ำแปป น้องมิว เดี๋ยวพี่มา”“ค่ะพี่เวย์” ฉันหันไปเปลี่ยนสีหน้าตอบพี่เวย์อย่างเริงร่า เธอคว้าข้อมือฉันขึ้นมา โดยที่ไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงโปร่งจูบหลังมือฉันเบาๆ แล้วฉีกยิ้มให้ฉัน ต่อหน้าสายตาที่แวววาวของคราม“รอพี่แปปนะครับ” เสียงทุ้มหวานแบบสาวห้าวทำเอาฉันหลงเสน่ห์ไปชั่ววูบนึง ก่อนที่เธอจะกระดกเหล้าแล้วเดินออกไปเหมือนจะเป็นใจรึเปล่านะ เหลือฉันกับครามอยู่ด้วยกันแค่สองคน มีเพียงแค่เก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์บาร์ที่ว่างเปล่าของพี่เวย์กั้นอยู่ตรงกลางฉันหันไปสนใจกับค็อกเทลตัวเอง โคลงแก้วไปมาโดยไร้เสียงทักจากคราม แอบเหลือบมองเขานิดหน่อย เห็นว่าร่างสูงเองก็กำลังกระดกเหล้าเข้าปากดูสีหน้าครามไม่ค่อยดี แต่เขาพยายามไม่แสดงอาการฉันแอบฉีกยิ้ม คงมีปัญหากับเมียอสรพิษของเขา พี่สาวของฉัน ยังไงคนอย่างเธอก็คงไม่ได้จบที่การมีลูกในวัยนี้หรอกฉันรู้น่า ฉันรู้ลุกไปเข้าห้องน้ำตามพี่เวย์ดีกว่า ยังไงก็ดีกว่าต้องมาเผชิญหน้ากับ
ขึ้นชื่อว่าผัว EP.3 แลกมาด้วยร่างกาย (2) จบตอน
ฉันรู้มาว่าครามไม่ได้บอกเรื่องที่ตัวเองเทงานแล้วมาหาเมียกับลูก อันนี้ออกมาจากปากเขาเอง ที่รีบตามมาสมทบเพราะกลัวว่าเมียกับลูกจะเกิดอันตรายจากคู่อริของเขา เพราะพ่อเขาเป็นมาเฟียฉันเบ้ปากอย่างรำคาญห่วงเมียห่วงลูกเหลือเกินนะ ทั้งที่เมื่อก่อนเลวซะขนาดนั้นครามดึงลูกจากแม่ไปอุ้มหน้าตาเฉยราวกับไม่อยากให้ใครอุ้มลูกตัวเองนอกจากเขา ฉันนึกแปลกใจที่แม่ไม่ว่าอะไรแล้วปล่อยให้เขาชิงเด็กไปอุ้มแบบไม่มีมารยาทแบบนั้นฉันเห็นครามที่มายืนคู่กับพี่เหมียว เขาสบตากับฉัน มองตั้งแต่หัวจรดเท้าแต่เขากลับไม่พูดอะไร มีแต่ริมฝีปากที่ยกยิ้มฉันรู้สึกร้อนๆ เวลาเขามองมา ไม่ใช่อะไร แต่ครามมองฉันแบบแปลกๆ ทั้งที่มันผ่านไปสองปีแล้ว แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเมื่อสองปีที่แล้วเขามองฉันยังไง ตอนนี้ก็ยังคงมองแบบนั้นบ้าดีนะ คิดว่าไม่รู้รึไงผู้ชายมักมากเป็นปาร์ตี้สังสรรค์ของครอบครัวที่เฟคที่สุด แค่หน้าของพี่เหมียวก็เฟคพอแล้วทำเป็นพูดดีด้วย อยากจะอ้วกฉันรีบผละออกจากบ้านที่เคยอยู่ทันทีเพราะทนความอยากตบพี่สาวตัวเองไม่ไหว แล้วรอจนเที่ยงคืนถึงออกมาตามนัดที่พี่เวย์ สาวหล่อชวนไว้ผู้หญิงเท่ๆ มันดีต่อใจแบบนี้นี่เองฉันลงทุนเปลี่ยนชุดให
ขึ้นชื่อว่าผัว EP.3 แลกมาด้วยร่างกาย (1)
ฉันโกรธมาก และไม่สามารถให้อภัยทั้งพี่เหมียวและครามได้พ่อแม่ที่คิดว่าเราคือพี่น้องที่รักกันดีได้ตาสว่างก็วันนั้น เขาเรียกเรามาคุยกัน แต่ฉันไม่อยากทนเห็นหน้าพี่เหมียวในบ้านหลังนี้ได้อีกแล้ว เธอแสดงออกชัดเจนว่าเธอยังคงเกลียดฉันไม่เปลี่ยน แล้วจงใจหักหลังกันฉันหนีออกจากบ้าน ยกผู้ชายสารเลวให้พี่เหมียวได้ครอบครองตามใจอยาก แล้วตั้งใจว่าจะเปลี่ยนตัวเองใหม่ แล้วจะไม่ผูกมัดกับใครอีกเลยพอฉันอายุยี่สิบ ฉันรวบรวมเงินทั้งหมดและโทรบอกพ่อแม่ผ่านทางโทรศัพท์ว่า ฉันจะไปทำงาน เรียนรู้การใช้ชีวิตอยู่เมืองนอก แล้วกลับมาเรียนต่อที่นี่ตอนอายุยี่สิบสองฉันจำเป็นต้องพึ่งพาพ่อแม่ เพื่อการเปลี่ยนแปลงตัวเองครั้งยิ่งใหญ่ตอนแรกพ่อแม่คัดค้าน แต่ฉันขู่ว่าถ้าพวกเขาไม่ยอม ฉันจะหนีไปไม่กลับ และไม่ติดต่อกับทางบ้านอีกเลยฉันเลือกไปอยู่ที่เกาหลีเพราะเรียนเอกภาษาเกาหลีอยู่แล้ว ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสองปี หัดเข้าผับกินเหล้า แล้วเริ่มทำตัวเองให้เปรี้ยวขึ้น คบเพื่อนผู้ชายที่นั่นเยอะแยะ แล้วให้พวกนั้นสอนให้รู้จักมองคนให้ออกผู้ชายเกาหลีน่ะไม่ใช่เล่นๆ กันสักคนหรอก ฉันเชื่อว่าก็ไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าครามเลยและนี่ก็เป็นเหตุ
ขึ้นชื่อว่าผัว EP.2 ผัวทรยศ (2)
หมับ“กูรักมึง” กูดึงร่างขาวเนียนเข้ามากอดไว้แน่น แทบไม่มีความเสียใจที่กูมีความคิดว่าจะทิ้งผู้หญิงทุกคน เพราะที่ผ่านมา กูมีคนในใจ แต่ที่เลือกรัก เพราะมันคล้ายคนในใจมากเกินไปแต่คนในใจแม่งก็คือคนในใจ ไม่มีหน้าไหนแทนได้สองปีกับห้าเดือน คงรู้อยู่ว่ากูจะเลือกใคร“...”“แต่ครั้งนี้จะเป็นโอกาสสุดท้ายที่กูจะให้มึง เหมียว”แม้ว่าหนึ่งในนั้นจะเป็นมิว... ก็ไม่เว้น[จบพาร์ท : พี่คราม]ฉันตื่นเช้ามาพร้อมกับแชทที่ถูกครามบล็อก เบอร์ก็ถูกบล็อก โทรหาเขาแต่กลับไม่มีใครรับสายฉันนั่งทะมึนอยู่ในห้องนอนของตัวเอง กับร่างเปลือยเปล่าที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล มันเพิ่งตื่นตัวจากเมื่อวานเลย ที่เรามีอะไรกันแล้วเขาบอกรักฉันเมื่อคืนเขายังอยู่กับฉันแท้ๆ แต่วันนี้เขากลับบล็อกฉันแวบแรกฉันกลัวว่าครามจะเป็นอะไรไป เพราะปกติถึงเขาจะนอนกับผู้หญิงคนอื่นเวลามีฉันจนฉันโกรธ แล้วตามมาง้อฉันอย่างรุนแรง แต่ครามก็ไม่เคยแสดงออกว่าจะขาดการติดต่อกับฉันไปทั้งอย่างนี้ เขายังแสดงออกว่าจะมีฉันเป็นที่หนึ่งอยู่เสมอห้าเดือนที่ผ่านมาฉันลงหลักปักฐานว่าจะลงเอยที่เขา หวังไว้สูงมากทีเดียวว่าจะต้องเป็นเขาที่ฉันจะแต่งงานด้วยหรือเพราะเมื่อวาน
ขึ้นชื่อว่าผัว EP.2 ผัวทรยศ (1)
แน่นอนว่าฉันไม่บอกพี่เหมียวแน่ ครามคือสมบัติอันล้ำค่าของฉันฉันทำเพียงแค่บอกพี่เหมียวว่าเขาเป็นคนในความลับ ไว้จะพามาให้รู้จักตอนที่พาเข้าบ้าน ไม่รู้ว่าพี่เหมียวจะไปบอกแม่รึเปล่า แต่เพราะตอนนี้ฉันอายุสิบเก้าแล้ว พ่อแม่ก็ปล่อยในระดับหนึ่งแต่เหมือนมันผิดคาด แทบไม่มีเรื่องของฉันกับแฟนหลุดไปจากปากของพี่เหมียวตลอดเวลาที่นอนอยู่ด้วยกันที่บ้านฉันเผลอคิดไปว่าพี่เหมียวเลิกเมินฉันแล้ว เธอคงกลับมามองฉันเหมือนน้องอย่างที่ควรจะเป็น ก็เลยโล่งอก แล้วกลับหออย่างสบายใจและเชื่อสิ ทันทีที่กลับถึงหอ ก็เห็นครามที่ท่าทางเหมือนเก็บกดกอดอกอยู่ใต้ตึกและเพราะที่นี่เป็นหอนอก ฉันถึงได้พาเขาเข้าห้องได้“อื้อ! คราม”ศีรษะฉันชนเข้ากับหัวเตียงเพราะได้รับแรงกระแทกจากด้านล่างอย่างหนักหน่วง ทันทีที่กลับมาแล้วเห็นว่าครามมารอ ฉันก็ถูกเขาลากขึ้นไป โดนจูบในลิฟต์ที่ไม่มีกล้องวงจรปิด ก่อนที่จะถูกลากเข้าห้องครามดูหื่นกระหาย เขาเคยบอกว่าไม่มีร่างกายไหนรัญจวนเท่าฉันแล้ว อาจเพราะเขารักฉันมาก จนมีอะไรกับใครก็ไม่ดีเท่ามีกับฉันแต่การที่เขาไปมีเซ็กส์กับคนอื่น นั่นก็ไม่ใช่เรื่องเหมือนกัน“อ๊ะ อ๊ะ คราม! มิวเจ็บนะ” ฉันกรีดร้อง มื
Anda juga akan menyukai
