LOGIN
ผู้ชายร่างสูงใหญ่หุ่นกำยำและเป็นที่จับจ้องของบรรดานักศึกษาทั้งหนุ่มและสาวที่ยืนดูดบุหรี่อยู่ภายในมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศนั้นมีท่าทางหงุดหงิดจนไม่สามารถระงับอารมณ์ของตัวเองได้อยู่
แต่เขาไม่ได้เรียนมหาลัย แน่นอนว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ แต่ครามมีเจตนาโดยตรงถึงมาที่นี่ เพราะเขามารอเธอ ‘ผู้หญิงของเขา’
เธอชื่อมิว เป็นเด็กอายุยี่สิบที่กำลังอยู่ในวัยมหาลัย เธออายุห่างกับเขาพอสมควรแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาแคร์นัก การคบเด็กอายุน้อยกว่าแทบจะเป็นเรื่องปกติของคราม
เขาชอบเด็กวัยรุ่น อาจเพราะถูกชักจูงและครอบงำได้ง่าย
ตั้งแต่ที่เริ่มคบกัน ชีวิตของเขาและเธอก็ไม่เคยมีวันไหนที่สงบสุข เขาทำตามใจตัวเองทุกอย่าง อยากนอนกับใครก็ไป อยากเอากับใครก็เอา อยากจะไม่สนใจมิวแค่ไหนก็ได้ทั้งๆ ที่เธอขึ้นชื่อว่าเป็นแฟน เขาเป็นคนที่อยากได้อะไรแล้วต้องได้ แล้วต้องได้เดี๋ยวนั้น มิวเองก็ยอมเขาที่เป็นแบบนั้นทุกอย่าง ปกติเขาไม่ค่อยที่จะใส่ใจเธอนัก เพราะเธอชอบทำตัวเป็นของตายอยู่แล้ว
แต่เมื่อวาน... มันต่างออกไป
มิวจับได้ว่าเขานอนกับผู้หญิงคนหนึ่งที่หิ้วมาจากเล้าจน์ เธอโกรธเป็นฟืนไฟและขอเลิกกับเขาทันที
ความอดทนของมิวสิ้นสุดลงที่ผู้หญิงคนที่ยี่สิบที่เขานอกใจ
แต่เขาเองก็ไม่ได้อยากปล่อยเธอไป มิวที่หัวอ่อนหลอกง่ายแบบนี้ เขาชอบมาก เขายังอยากคบเธอต่อไปเรื่อยๆ
พอเห็นว่าเด็กสาวไม่ลงมาจากตึกเรียนสักที เขาก็ทิ้งก้นบุหรี่ลงที่พื้นพลางใช้ปลายรองเท้าหนังจระเข้ขยี้จนแหลกละเอียด กดมือถือรุ่นหรูต่อสายตรงโทรหามิวทันที เพื่อย้ำว่าวันนี้เธอมีนัดสำคัญ
แต่
(เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...)
เธอไม่รับโทรศัพท์
“เหอะ” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ
ดูเหมือนเธอเองจะเข้าใจความสำคัญที่เขามีให้ผิดถนัด เขาเป็นผู้ชายที่บ้าพอที่จะรักผู้หญิงคนเดียว แต่สามารถมีเซ็กซ์กับผู้หญิงหลายคนได้ ทั้งที่ก่อนคบกันมิวก็รู้นิสัยมักมากของเขาดีอยู่แล้ว เธอเป็นคนตกลงจะยอมรับสภาพนี้ด้วยซ้ำเลยคบกับเขา
แต่ทำไมคราวนี้ เธอถึงฉีกข้อตกลงในการอยู่ร่วมกันระหว่างเราทิ้งซะเอง
เพราะทนไม่ไหว? หรือยังไง?
จะตัดขาดเขางั้นเหรอ ไม่มีวัน
เขากดพิมพ์ข้อความส่งไปในไอจีของมิวที่เป็นแพลทฟอร์มหลักที่ติดต่อกันนอกจากโทรหาทางโทรศัพท์ ข้อความนั้นดุร้ายและเต็มไปด้วยการข่มขู่
Kram.Hatsadin : ถ้าไม่ลงมาภายในห้านาที ได้เจอดีกับกูแน่
[จบพาร์ท : คราม]
ร่างเล็กของมิวอยู่อีกมุมหนึ่งภายในห้องน้ำของตึกเรียนวิศวกรรม เธอยืนมองใบหน้าบูดบึ้งของตนเองที่หน้ากระจก ก่อนที่จะรีบใช้น้ำสาดล้างหน้าที่กำลังคร่ำเครียดอย่างว่องไว
เธอจงใจไม่รับโทรศัพท์คราม นั่นเพราะเธอหมดความอดทนแล้ว
ตอนแรกที่ตัดสินใจคบกับเขาเพราะว่ารักคำเดียว แต่พอคบกันถึงรู้ได้ในทันทีว่าแค่ความรักมันยึดถือหัวใจผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลยสักนิด ตลอดหกเดือนที่คบกัน เขานอกใจนอกกายเธอไปไม่รู้กี่สิบครั้ง และแน่นอนว่าครามไม่เคยปิดบังเรื่องที่มีชู้เลย เธอจับได้และเขาก็มาทำเหมือนทุกอย่างยังเป็นปกติ
แต่หัวใจของมิวกลับบอบช้ำขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งชอกช้ำเมื่อจำนวนครั้งที่นอกใจมันมากขึ้นเรื่อยๆ
เธอเรียนนิเทศปีสาม และคบกับผู้ชายที่อายุห่างกันแปดปี มิวเป็นเน็ตไอดอลที่เป็นที่นิยมในอินสตาแกรม เธอชอบลงรูป และครามก็รู้จักเธอจากตรงนั้น เขาทักมาจีบ แน่นอนว่าดีกรีนายแบบชุดชั้นในแถมหน้าตายังฮอตดูแบดบอยนั้นตรงสเปคมิวที่อายุสิบเก้าในตอนนั้น เธอตกลงคบกับเขาตอนอายุยี่สิบพอดี แรกๆ ทุกอย่างมันก็ดี ครามดูแลเทคแคร์เธออย่างสมฐานะ
แต่พอนานวันเข้า เขากลับกลายเป็นผู้ชายที่เลวที่สุดเท่าที่เธอเคยคบมา ครามเป็นผู้ชายเจ้าอารมณ์ที่รออะไรไม่เป็น อยากได้อะไรต้องได้ นอกใจนอกกาย บ้าเซ็กซ์ และเป็นพวกไม่มีความอดทน
เขาชอบใช้กำลังบนเตียงกับเธอทุกครั้งที่เธอขัดใจ เขามันโคตรสารเลว
มิวกัดเล็บตนเอง ไม่รู้ว่าคบกับเขามาได้ยังไงเป็นเวลาหกเดือน มันไม่นาน แต่ถ้าเทียบกับการต้องทนเห็นแฟนมีกิ๊กวันเว้นวัน มันไม่ใช่เรื่องที่สนุกเลย แล้วตอนนี้ความอดทนกำลังจะหมดลงเพราะเขาสำส่อนเอาไม่เลือก
จะตัดใจเลิกก็ทำไม่ได้ ยอมรับว่ารักไปแล้ว
แต่ไม่อยากให้ครามเห็นว่าเธอเป็นของตาย ทุกครั้งที่ปากบอกโอเค จริงๆ คือเธออยากไปตบผู้หญิงพวกนั้นแทบบ้าที่รู้ทั้งรู้ แต่ก็ยังกล้ามายุ่งกับคนที่มีเมียเป็นตัวเป็นตนแล้ว
“ฮึก... บ้าเอ้ย”
ร่างเล็กสั่นสะอื้น ร้องไห้ออกมาเพราะความเสียใจ แม้ตอนแรกเขาจะมีเล็กมีน้อยบ้างแต่เธอไม่ได้ถือสา แต่พอมันมากขึ้น ใจเธอเริ่มรับไม่ไหว มิวเป็นแค่เด็กผู้หญิงที่ใสบริสุทธิ์ ผ่านผู้ชายมาไม่มาก เรียกว่าครามเป็นคนแรกเลยก็ได้ที่มีเซ็กซ์ด้วย ยิ่งมีสัมพันธ์ลึกซึ้ง ยิ่งเจ็บทุกครั้งที่ครามพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามานอนในห้อง
เธอเกลียดเขา พอๆ กับที่รักเขามาก
สายโทรเข้ายังสั่นอย่างต่อเนื่อง ครามโทรมาเป็นสิบสายแต่มิวตัดสายทิ้งทุกสาย อีกไม่นานเธอจะบล็อกเบอร์เขาทิ้งซะ
จะทำให้เขารู้ว่าเวลาอะไรไม่เป็นดั่งใจมันจะเป็นยังไง
ติ๊ง
มีข้อความเข้าจากอินสตาแกรม เมื่อเข้าไปอ่านเด็กสาวก็ต้องหน้าตึง
Kram.Hatsadin : ถ้าไม่ลงมาภายในห้านาที ได้เจอดีกับกูแน่
เธอปิดเครื่องทันที สติไม่หลงเหลือหลังจากเห็นข้อความนั้น
คิดว่าจะทนเหรอ กูไม่ทนอีกแล้ว
อดทนไม่ได้ก็เรื่องของเขา เธอจะหาผัวใหม่ที่ดีกว่า!
มิวไม่รอช้า กดโหลดแอปหาคู่ทันที เธอกดแมทช์รัวๆ โดยไม่สนใจว่าผู้ชายคนนั้นจะหน้าตาเป็นยังไงและเป็นคนแบบไหน นาทีนี้ไฟก็ไฟเถอะ เธอยอมให้แผดเผาตัวเองจนไหม้ไปเลย
เธอเกิดความรู้สึกไม่ยุติธรรมขึ้นมา
มิวอยากให้ครามร้อนรนแล้วก็ให้มารู้ทีหลังว่าเธอมีชู้ มันจะสาแก่ใจขนาดไหนกันนะ
เพราะเขาก็ทำกับเธอแบบนั้นมาตลอดไง
ตั้งแต่คบกันมาเขาเป็นแฟนที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตแล้ว เธอจะตัดใจเลิกให้ได้ ถึงจะชอบเขามาก คลั่งเขามาก และคงทำใจไม่ได้ไปอีกนาน แต่คราวนี้เธอจะเลิกจริงๆ!
รอบนี้จะไม่มีวันให้อภัยอีก
แต่ทว่า
หมับ
ยังไม่ทันที่เธอจะได้แมทช์และเริ่มต้นคุยกับผู้ชายคนไหน ข้อมือก็ถูกคว้าด้วยมือหนาหยาบใหญ่ของใครบางคน พอหันกลับไปก็พบว่าเป็นเขา ครามคงรอไม่ไหวถึงได้ตามขึ้นมา แต่เขาตามเธอมาถูกได้ยังไง
“มาได้ยังไง ปล่อยมิวนะ!” มิวสะบัดข้อมือหนี ครามตะคอกกลับ
“คิดจะทำอะไร!”
“มิวจะมีชู้บ้างเหมือนที่ครามมี”
“ไม่มีวันนั้น” เขาหุบยิ้มลงทันที ฝ่ามือหนากระชากแขนเธอมาประชิดตัว กำแน่นจนเจ็บ “อย่าลืมสถานะตัวเองว่ามึงเป็นเมียกู มึงจะไม่มีโอกาสไปนอนกับผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น!!”
“แจวอน!” ฉันร้องออกมา ไม่คิดว่าครามจะทำได้ขนาดนี้ เหมือนเขากลับไปเป็นครามเมื่อก่อนฉันจะมาเกาหลี คนที่ดีแต่ใช้กำลังคนนั้น“ถ้าหน้ามันเสียโฉม มึงจะรักมันลงมั้ย”“คราม!” ฉันเผลอเรียกชื่อที่ปกติเคยเรียกเขา เมื่อครามผละออกจากตัวฉันไปเพื่อจะขึ้นคร่อมแจวอนแล้วทุบซ้ำ ฉันคว้าแขนเขาไว้แน่น พยายามยื้อออกมา “หยุดนะ! เป็นบ้าอะไร”“มึงถามว่ากูเป็นบ้าอะไร?” เขาหันกลับมามองฉัน หยุดการกระทำได้ตามที่ฉันพูด เดินเข้ามาใกล้ กระชากคางฉันให้เข้ามาใกล้เขา“...!”“กูจะให้มึงเลือกนะมิว” เขาฉีกยิ้ม ลูบผมฉันเบาๆ ทั้งที่สีหน้ายังแสดงถึงความโกรธขึ้ง “ระหว่างหน้ามึงกับมันเสียโฉม ถ้ามึงยังจะเลือกมัน หรือจะยอมไปกับกูดีๆ”ฉันมองเขา ครามที่คาดเดายากเหมือนเมื่อก่อนกลับมา ฉันอาจกล้าที่จะต่อกรกับเขาตอนที่กลับมาที่ไทย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ฉันรู้สึกว่าครามพร้อมจะทำจริงถ้าเกิดฉันไปคบหากับใครนอกจากเขา“กลัวเหรอ หลังจากนี้มึงจะได้รู้จักกูมากกว่านี้ ถ้ามึงยังยืนยันจะคบกับมัน” เขาไล้ฝ่ามือลงมาตามพวงแก้มของฉัน ก่อนที่จะเลื่อนใบหน้าเข้ามาจูบปากฉันหนักๆ เพราะยังไงที่นี่การจูบกันในที่สาธารณะก็เป็นเรื่องปกติฉันสบตาเขา แม้จะตกใจที่โดนจ
บ้าจริงฉันเดินเข้าไปหาแจวอนทันที ไม่รู้ว่าครามจะมาจริงรึเปล่า แต่คนอย่างเขาถึงเสียความทรงจำ แต่ครามเป็นคนที่พูดจริงทำจริงเสมอฉันคิดว่าฉันจะหลุดพ้นจากเรื่องราวพวกนั้นแล้วนะ เขาก็ตามมาจนได้คำที่ฉันสาดใส่หน้าเขาไปมันไม่มีความหมายเลยรึไงนะ“แจวอน! มิวจะกลับ” ฉันเดินไปพูดกับแจวอนที่ยังสังสรรค์อยู่กับเพื่อนๆ ของเขา ลากแขนเขาออกมาที่มุมอับส่วนตัว รู้สึกหนาวจนต้องห่อไหล่ ลูบไหล่ตัวเองเบาๆมันหนาวสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แค่คิดว่าครามตามหาไอจีฉันเจอได้ แล้วตามมาที่เกาหลีถูกก็หนาวไปทั้งตัวแล้วเขาทำตัวเหมือนฉันตอนกลับไปที่ไทย ตอนที่พยายามจะแก้แค้นเขากับพี่เหมียวไม่รู้ว่าที่เขาทำตอนนี้เป็นการแก้แค้นหรืออะไร แต่ฉันไม่เอาด้วยแน่“นี่ยังไม่ดึกมากเลย เมาแล้วเหรอ”แจวอนถามฉัน แม้ว่าเขาจะดูไม่อ่อนโยนเวลาอยู่กับผู้หญิงที่เจอตามผับ ฉันเคยเห็นแจวอนผลักไสเธอออกไปหลังจากที่พวกเธอตามมาเกาะแกะวุ่นวาย และนั่นเป็นสิ่งที่แจวอนไม่เคยทำกับฉัน“อื้อ เมาแล้ว หัวมันโคลงเคลงไปหมด อยากกลับห้อง” ฉันแสร้งทำเป็นเมา ทำตัวเซไปมาเหมือนจะทรงตัวไม่อยู่ เรื่องมารยาฉันไม่แพ้ใครหรอกนะ“มิว” แจวอนคว้าแขนฉันไว้ให้ฉันทรงตัว
“อันยอง”ฉันเงยหน้าขึ้นจากแก้วค็อกเทลมาสบสายตาเข้ากับผู้ชายเกาหลีท่าทางดูดีคนหนึ่ง เขาท่าทางจะเป็นดีเจที่นี่ คงเป็นช่วงพักของเขา เพราะท่าทางดูดีมากกว่าคนอื่นๆ หรือแม้แต่แจวอน มันทำให้ฉันเผลอมองเขาชั่วครู่ หลังจากที่นั่งสบตากับบาร์เทนเดอร์มาเนิ่นนานเขาส่งยิ้มให้ฉัน ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ“มาคนเดียวเหรอครับ” เขาถามฉันเป็นภาษาเกาหลี ฉันวนแก้วค็อกเทลในมือเบาๆ หัวเราะหวานๆ“อื้อ ค่ะ” ว่าไงดีล่ะ โกหกไปก็ไม่เลวเหมือนกันฉันต้องการจะทดสอบผู้ชายคนนี้“ผมเป็นดีเจที่นี่” เขาฉีกยิ้ม “คุณอยากได้อะไรมั้ย เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง”“หืม” ฉันคลี่ยิ้มกลับ “จะดีเหรอ”“ดีสิครับ” เขาพยักหน้า ส่งสายตาให้บาร์เทนเดอร์ราวกับคนรู้ใจ แก้ววิสกี้ถูกเลื่อนมาตรงหน้าเขา ร่างสูงยกขึ้นยื่นมาให้ฉันเพื่อ Cheers กัน “บอกชื่อคุณหน่อยสิครับ ผมยุนโฮ”“มิว...” ยังไม่ทันที่จะพูดอะไร ฉันรู้สึกเหมือนโทรศัพท์บนเคาน์เตอร์บาร์สั่นน้อยๆ พอกดขึ้นมาดู ก็เห็นว่ามีใครบางคนคอมเม้นท์รูปในไอจีเท่านั้นฉันไม่คิดอะไร ก็คงเป็นคอมเม้นท์แทะโลมของพวกผู้ชาย ก็เปิดอ่านแล้วก็ตอบกลับไปตามประสาผู้หญิงอัธยาศัยดีแน่นอนว่าจะเลือกตอบแต่ผู้ชายหน้าตาดีเท่านั้น ไ
จะบอกว่าตั้งแต่มาที่เกาหลี ชีวิตของฉันก็คงที่ดีแต่เพราะผลจากงานศพพี่เหมียวทำให้ฉันหว่านเสน่ห์ใส่ใครไม่ได้เลยเป็นเดือน เพื่อนๆ แจวอนชวนไปผับฉันก็อิดออด เอาแต่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ในห้อง เปิด Kakao กับส่องไอจีไปเรื่อยมีบางครั้งที่ฉันเข้าไปส่องในไอจีพี่เหมียว รูปสุดท้ายที่เธอลงคือรูปเมื่อสองเดือนที่แล้ว วันที่เธอยังอยู่ เธอลงว่าไปเที่ยวกับเพื่อน... โดยไร้ครามไม่แปลกที่ชีวิตคู่ของพวกเขาจะขาดวิ่นแบบนั้นฉันแอบถอนหายใจ หลังจากกลับมาที่เกาหลีจิตใจที่เคยแข็งแกร่งและมั่นคงของฉันก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ตอนนี้ฉันทั้งรู้สึกหม่นๆ ในใจ ทั้งรู้สึกไม่อยากทำอะไรนอกจากนอนโง่ๆ ตีขาอยู่บนเตียง แล้วก็เล่นโทรศัพท์แม้แต่ถ่ายรูปลงไอจีฉันยังไม่ทำเลยไอจีฉันน่ะ ตอนนี้เป็นแหล่งรวมพวกหื่นๆ ลามกๆ พวกที่ชอบติดตามสาวหน้าตาน่ารักๆ หรือไม่ก็พวกผู้หญิงที่ต้องการจะเป็นแบบฉัน ต้องการศัลยกรรมหน้าให้เหมือนกับฉันไว้วิจารณ์รูปร่างหน้าตาว่าจมูกทรงนี้ไปผ่านหมอที่ไหนมาฉันเบ้หน้าใส่โทรศัพท์ ก่อนที่จะโยนทิ้งไปข้างๆ ตัวแล้วพลิกตัวกลับไปอีกทางตอนนี้แจวอนออกไปปาร์ตี้กับเพื่อน ฉันไม่ได้จะให้เขาอยู่เป็นเพื่อนยามที่ฉันหม่นใจอยู่แล้
[พาร์ท : พี่คราม]กูนั่งรออย่างอดทนจนกระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตู เห็นผู้หญิงที่ชื่อมิวเดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้อง สีหน้ามิวที่มองกูเฉยชามาก ทำให้กูรู้สึกแปลกใจกูปัดมือไล่ลูกน้องทางอ้อม มันเดินออกไปโดยไม่ลืมปิดประตูให้เราสบตากัน มิวที่กูหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ คือผู้หญิงที่เตือนสติกูก่อนที่กูกับลูกจะโดนทำร้าย มันฝังอยู่ในความทรงจำ เป็นความศรัทธา กูหวังว่าเธอจะเป็นเมียกู แล้วกลับมาหากูกับลูกแต่สายตาที่เฉยชานั่นทำให้กูไม่มั่นใจ“มานี่สิ มิว” กูกระตุกยิ้ม อ้าแขนต้อนรับเธออย่างใจกว้าง ก็แค่อยากสัมผัสร่างที่อวบอิ่มนั่นอีกครั้งมิวมองกู เธอนิ่ง ก่อนที่จะหลบตาไป“อย่าทำแบบนี้เลยนะพี่” เธอพูดขึ้นมา กูชะงัก “มิวทำไม่ได้”“ทำไม” กูถาม รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาครามครัน“มิวไม่ใช่เมียพี่” เธอเลือกที่จะพูดแบบนั้น กูเบิกตากว้าง ร่างเล็กในชุดเดรสสั้นกุดกำกระเป๋าที่สะพายไว้แน่น “คนที่เป็นเมียพี่จริงๆ ไม่ใช่มิว”“...”“อีกอย่าง มิวเกลียดพี่ โคตรเกลียดเลย” เธอเม้มริมฝีปากแน่น “มิวจะไม่รับผิดชอบเรื่องนี้ ยิ่งถ้ามันเป็นคนที่เคยทำลายมิวอย่างพี่ มิวไม่เอาด้วย”เธอพูดพร้อมกับหันหลังจะเปิดประตูเดินจากไป กูในตอ
“หึงหวง?” ฉันทวนคำที่เขาพูดออกมา ก่อนที่จะยิ้ม “เปล่าเลย”“...”“ก็แค่อยากจะมาคุยกับพี่เรื่องลูก” ฉันพูดแล้วกอดอก ไม่กล้าปิดประตูลงเพราะเดาอารมณ์ครามไม่ถูก ตอนนี้เขาเหมือนไม่ใช่เขาเลย สายตาที่เต็มไปด้วยความโหยหานั้นทำให้ฉันขนลุกซู่“ลูก?” เขาเลิกคิ้ว รอยยิ้มร้ายยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ในขณะที่เขาจะเอนตัว ลูบซิกแพคตัวเองอย่างยั่วเย้า “ถ้าหมายถึงเรื่องลูกของเรา กูคิดอยู่แล้วว่ารอมึงมาที่นี่”“...”“เราจะได้มาคุยกัน เรื่องมึงจะเลือกอยู่กับกูกับลูก หรืออยู่กับกู แล้วเอาลูกให้พวกคนใช้ที่บ้านกูดูแลมันไป”“...!”ลูกของเรา? เขาพูดบ้าอะไรออกมานั่นมันไม่ใช่ลูกของฉัน“มึงก็เลือกเอา แต่มึงเป็นเมียกู คงไม่เลือกอย่างอื่นหรอกใช่มั้ย” เขาพูดทั้งๆ ที่สายตามองฉันอย่างต้องการอยู่แบบนั้น มันปนเปไปกับความกดดันหน่อยๆ แล้วตอนนี้ฉันก็นิ่งอึ้งไป รู้สึกสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา“พูดอะไร” ฉันพูดออกมาแค่นั้น นิ่งอึ้งไป พูดแบบนี้หมายความว่าไง เมียเขาเพิ่งตายทั้งคนนะ “พี่เป็นอะไรรึเปล่า นี่มันไม่ใช่แล้วนะ...”“ขอโทษนะครับ”ฉันสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้ชายดังอยู่ข้างหลัง พอหันไปมองก็เห็นว่าเป็นใครก็ไม่รู้


![เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




