ตอนที่ 20

"เว่ยเว่ย ข้ารักเจ้าอย่าไปจากข้าเลยนะ...."

ลั่วหลี่เวยก้มลงมองน้ำชาที่อยู่ในมือก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความลำบากใจ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ไม่กี่วันก่อนหลังจากวันนั้นนางก็หลบหน้าทุกคนอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหนเพราะกลัวว่าจะได้พบลั่วหลี่หยวน จนวันนี้นางตัดสินใจมาพบท่านผู้เฒ่าลั่วเพื่อพูดเรื่องหย่าของนางและคุณชายทั้งสาม แต่ก็ไม่นึกว่าพวกเขาเองก็นั่งอยู่ด้วย

"ข้าต้องการหย่าเจ้าค่ะ"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาเสียงสั่นนางไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่ด้วยซ้ำ ลั่วหลี่เวยได้คิดเรื่องนี้มาตลอดทั้งคืนแล้วความรู้สึกที่นางมีต่อสามีทั้งสามเป็นเพียงแค่คนรู้จักเท่านั้นไม่ได้มีความรู้สึกรักแต่อย่างใด 

"ไม่ได้ ท่านตาพวกข้าไม่ยินยอม" 

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาเสียงแข็ง เขาจ้องมองสตรีที่นั่งตัวสั่นอยู่ตรงหน้าไม่วางตาในใจคิดเพียงว่า ข้าไม่มีทางปล่อยนางไปต่อให้ต้องกักขังนางไว้ในจวนแห่งนี้ข้าก็จะทำ เจ้าเข้ามาเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งแล้วคิดจะจากไปหรือไม่มีทาง ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าจากไป

"แต่งเข้ามาต้องเชื่อฟังสามี ในเมื่อพวกข้าไม่ยินยอมเช่นนั้นเรื่องหย่าก็ไม่ต้องพูดขึ้นมาอีก"

ลั่วหมิงเฉินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แม้ความรู้สึกระหว่างเขาและนางยังไม่ได้ชัดเจนแต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจว่าตอนนี้ไม่อาจปล่อยนางให้หลุดมือได้

ลั่วหลี่หยวนไม่ได้พูดอะไรเขาเพียงยืนขึ้นเดินตรงไปหาลั่วหลี่เวยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ลั่วหลี่หยวนย่อตัวนั่งลงตรงหน้าของนางก่อนจะจับมือนางมากุมไว้

"พี่เว่ยเว่ยท่านอยู่ต่อเถอะนะ ไม่ต้องรักข้าก็ได้ขอเพียงแค่อยู่ที่นี่เท่านั้นอย่างน้อยให้ข้าได้เห็นว่าท่านไม่ได้ลำบากอะไร พวกข้าจะให้อิสระท่านทุกอย่างขอเพียงท่านรับปากจะไม่จากพวกข้าไป"

"พอได้แล้ว!! พวกเจ้าเป็นอะไรกันไปหมดข้าคือสตรีละโมบที่พวกท่านเกลียดอย่าลืมสิ!!"

"......."

"ข้าไม่ได้รักพวกท่านด้วยซ้ำ ถึงรั้งข้าไว้ก็ไร้ประโยชน์"

ท่านผู้เฒ่าลั่นที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ตั้งแต่ตอนแรกถอนหายใจออกมา ชายชรามองหลานชายของตนที่มีท่าทางดื้อรั้นและเจ็บปวด ส่วนลั่วหลี่เวยเองเพียงแค่อยากได้รับอิสระเท่านั้น 

"หกเดือน พวกข้าขอเวลาหกเดือน"

"......."

"หากภายในหกเดือนนี้พวกข้ายังทำให้เจ้าเปลี่ยนใจไม่ได้ พวกข้าจะยินยอมปล่อยเจ้าไป"

ความเงียบกลับมาปกคลุมทั้งห้อง ลั่วหลี่เวยมองสามีทั้งสามของนางที่มีแววตามุ่งมั่นราวกับว่าหากนางไม่ตกลงพวกเขาก็จะไม่ถอยเช่นกัน ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง นางในตอนนี้ไม่มีทางเลือกแล้วสินะเพราะดูแล้วท่านผู้เฒ่าลั่วเองก็คงช่วยเหลือนางไม่ได้

"หกเดือน ข้าให้เวลาพวกเจ้าหกเดือน"

หลังจากทำข้อตกลงเช่นนั้นออกไปผ่านไปหลายวัน ลั่วหลี่เวยก็ยังทำตัวปกตินางแวะเวียนไปพูดคุยกับท่านผู้เฒ่าลั่วบางครั้ง ลั่วกงเฉินและลั่วหมิงเฉินมักแวะมาพูดคุยและซื้อเครื่องประดับมากมายมาให้นางการที่พวกเขาทำเช่นนี้ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกสนใจเลยสักนิด

"พี่เว่ยเว่ย ไม่ให้ข้าไปด้วยจริง ๆ หรือขอรับ"

"ข้าไม่ได้ไปเที่ยวเล่นเพียงไปพบคนรู้จัก"

"แต่ข้าเป็นห่วงพี่เว่ยเว่ยนะขอรับ"

ลั่วหลี่เวยยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ การที่นางอยู่กับลั่วหลี่หยวนไม่ได้ทำให้นางรู้สึกอึดอัดแต่มันกลับทำให้รู้สึกสบายใจและมีความสุขด้วยซ้ำอาจจะเพราะเขามักจะชอบทำท่าทางออดอ้อนและเชื่อฟังนาง

"ข้าสัญญาว่าจะรีบกลับมา"

"ขอรับข้าจะเป็นสามีที่เชื่อฟัง"

ลั่วหลี่เวยส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะเดินขึ้นรถม้าไปวันนี้นางมีนัดกับคนที่จะมาซื้อหอนางโลมหากคนผู้นั้นเสนอราคาที่นางพอใจก็อาจจะทำการขายทันที ลั่วหลี่เวยเดินทางมาที่หอชมบุรุษต่ามที่อีกฝ่ายนัดไว้ นายโลมที่อยู่หน้าหอต่างมองนางด้วยความเขินอายเพราะไม่คิดว่าสตรีหน้าตางดงามจะเข้ามาในสถานที่เช่นนี้ปกติแขกที่เขามาล้วนเป็นหญิงชราหรือไม่ก็มีใบหน้าไม่น่ามอง

"ข้ามาพบนายหญิงเจิน"

ลั่วหลี่เวยเอ่ยออกมาเสียงเรียบ แม่เล้าที่ยืนอยู่ด้านหน้าเมื่อได้ยินว่านางเป็นแขกของเพื่อนรักก็พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะพาไปที่ห้องที่เตรียมไว้ทันที ลั่วหลี่เวยเดินตามไปเงียบเมื่อนางเข้าไปในห้องพบหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าน้อยชิ้นกำลังคลอเคลียอยู่กับนายโลมอยู่บนโต๊ะกลางห้อง

"มาแล้วหรือ ข้าแปลกใจนะที่เจ้าของหอนางโลมจะเป็นคุณหนูที่หน้าตางดงามเช่นนี้"

นายหญิงเจินพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปสนใจนายโลมที่นอนอยู่เบื้องล่างมือบางลูบไล้ไปตามอกแกร่งพรางส่งสายตายั่วยวนให้นายโลมอีกคนที่ยืนอยู่มุมห้อง

"ข้าหรือนางผู้ใดที่งดงาม"

"ย่อมเป็นท่าน นายหญิงของข้า"

นายโลมอันดับหนึ่งของหอชมบุรุษเอ่ยออกไปอย่างเอาใจ พรางปรายตามองไปที่สตรีหน้าตางดงามที่ยืนอยู่ในห้องหญิงโง่ช่างกล้าถามออกมาเจ้านั้นงดงามสู้สตรีผู้นั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ 

"เจ้าช่างพูดถูกใจข้า เช่นนั้นรอข้าซื้อหอนางโลมจากนางมาแล้วเปลี่ยนเป็นหอชมบุรุษยกให้เจ้าดีหรือไม่"

"นายหญิง ข้าเพียงพูดความจริงไม่จำเป็นต้องให้รางวัลข้าหรอกขอรับ"

"ขออภัยที่ข้าขัดจังหวะ เมื่อครู่ท่านบอกจะเปลี่ยนเป็นหอชมบุรุษหรือ"

"ใช่ ข้าชื่นชอบบุรุษรูปงามไม่จำเป็นต้องมีนางโลมมาแย่งบุรุษของข้าไป"

"เช่นนั้นคนที่เคยทำงานอยู่ที่นั่นท่านจะทำเช่นไร"

"ก็ขายออกไปสิ พวกมันก็แค่ของเหลือเท่านั้นเอาเถอะบอกราคาที่เจ้าต้องการจะขายมาได้เลยข้าจะจ่ายตามที่เจ้าเรียกร้อง"

ลั่วหลี่เวยที่ได้ฟังคำตอบเม้มปากแน่น หากสตรีตรงหน้าทำเช่นที่พูดจริง ๆ ทุกคนที่อยู่ในหอนางโลมไม่ต่างจากของที่ถูกโล๊ะทิ้งเลยสักนิดแม้ข้าจะอยากได้เงินมาแค่ไหน แต่ข้าได้สัญญากับพวกเขาไว้แล้วว่าจะหาคนที่ดีมาดูแลแทนข้า

"ขออภัย ข้าเปลี่ยนใจที่จะไม่ขายแล้ว"

"อะไรนะ!!"

"เพราะข้าคิดว่าทุกคนคือครอบครัวจึงต้องใส่ใจ ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ"

นายโลมอันดับหนึ่งมองลั่วหลี่เวยเดินออกจากห้องไป คำพูดทุกคำของนางช่างน่าสนใจสตรีที่เห็นนางโลมเป็นครอบครัวหรือ น่าสนใจเสียจริง...

ลั่วหมิงเฉินที่พึ่งเดินออกจากหอสุราชะงักฝีเท้าคิ้วทั้งสองของเขาขมวดเข้าหากันจ้องมองสตรีที่เขาคุ้นเคยใบหน้าเป็นอย่างดีกำลังเดินออกมาจากหอชมบุรุษ วันนี้เพียงแค่มาเจรจาการค้าแทนท่านตาแต่ใครจะคิดว่าข้าต้องมาเห็นอะไรแบบนี้

ลั่วหลี่เวยกับหอชมบุรุษเนี่ยนะ?

"คุณชายจะกลับจวนเลยหรือไม่ขอรับ"

"ไม่ พวกเจ้ากลับไปก่อนเลยข้าจะกลับรถม้าของฮูหยิน"

"ขอรับ"

บ่าวรับใช้รับคำก่อนจะเดินออกไป ในใจเพียงคิดว่าคุณชายคงนัดกับฮูหยินไว้สินะข่าวลือภายในจวนคงเป็นเพียงเรื่องตลก ฮูหยินของเรางดงามถึงเพียงนี้มีหรือนายท่านจะไม่ชายตามองเห็นทีข้าคงต้องนำเรื่องนี้ไปประกาศที่จวนเสียแล้วว่านายท่านของพวกเราหลงใหลฮูหยินเพียงใด