ตอนที่ 19

"หลี่หยวน นี่คือ....เพื่อนชั่วของเจ้าหรือ"

ลั่วหลี่เวยเอ่ยถามออกมาเสียงสั่น มองบุรุษสามคนตรงหน้าที่มีสภาพไม่ต่างจากซากศพเดินได้พวกเขาในตอนนี้กำลังยืนอยู่บนเวทีประมูลนายโลมที่หอชมบุรุษจัดขึ้น

"ขอรับ"

"ฝีมือเจ้าหรือหลี่หยวน"

"พี่เว่ยเว่ยไม่ใช่ข้านะขอรับ ข้าเพียงได้ข่าวมาว่าจู่ ๆ กิจการค้าขายของครอบครัวพวกเขาก็ล้มละลายจนหมดตัว เพราะพวกเขาเสพติดผงห้าศิลาอย่างหนักจึงมาเป็นนายโลมที่นี่เพื่อแลกเงินไปซื้อผงห้าศิลา พี่เว่ยเว่ยท่านกล่าวหาข้าเช่นนี้ข้าเสียใจนะขอรับ"

ลั่วหลี่หยวนแสร้งทำหน้าเสียใจ ที่เขาพูดล้วนไม่ใช่เรื่องโกหกแต่เป็นการพูดความจริงออกไปไม่หมดเท่านั้นเพราะสาเหตุที่พวกมันหมดตัวนั้นมาจากเขาทั้งหมด ส่วนเรื่องที่พวกมันคิดขายตัวเป็นนายโลมนั่นก็เพราะเขาให้คนพูดยุยงเท่านั้น

ข้าเพียงตอบแทนในสิ่งที่เจ้าพวกโง่นี่ทำกับข้าเท่านั้น

"ในเมื่อพวกเขาได้รับผลกรรมในสิ่งที่ทำแล้วเช่นนั้นเรื่องแก้แค้นก็ปล่อยไปเถอะ"

"ขอรับ ข้าเชื่อฟังพี่เว่ยเว่ยที่สุด"

ลั่วหลี่หยวนพูดออกมาด้วยรอยยิ้มพรางแสร้งทำตัวออดอ้อนให้สตรีตรงหน้ารู้สึกเอ็นดูและดูเหมือนทุกอย่างจะได้ผลจริง ๆ ลั่วหลี่เวยเผลอตัวยกมือขึ้นลูบหัวลั่วหลี่หยวนเบา ๆ

"ขะ..ข้า..."

ลั่วหลี่เวยที่พึ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไปจึงรีบดึงมือกลับมาทันที นางเอาแต่ตำหนิตัวเองที่เผลอตัวเอ็นดูบุรุษตรงหน้าเกือบลืมไปด้วยซ้ำว่าลั่วหลี่หยวนเคยเจ้าเล่ห์แค่ไหน

"พี่เว่ยเว่ย ไม่ชอบให้ข้าเชื่อฟังหรือขอรับ"

"มะ...ไม่ใช่ หลี่หยวนเจ้าเลิกแกล้งข้าได้แล้ว"

ลั่วหลี่หยวนหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขเมื่อเห็นท่าทางเขินอายของคนตรงหน้า แต่เมื่อเห็นว่าบุรุษมากมายที่นั่งอยู่ในร้านกำลังจ้องมองลั่วหลี่เวยด้วยสายตาหื่นกระหายเขาก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นนิ่งขรึมทันที

"ออกจากที่นี่กันเถอะ"

"ไม่ดูต่อแล้วหรือยังไม่รู้เลยว่าพวกเขาประมูลจบที่ใคร"

"เกรงว่าหากอยู่ต่อ คงมีคนถูกควักลูกตาออกมาก่อนที่ประมูลจะจบลงเป็นแน่"

ลั่วหลี่เวยแม้จะไม่เข้าใจในสิ่งที่ลั่วหลี่หยวนพูดแต่ก็ยอมเดินตามเขาออกจากหอชมบุรุษไป นางมองชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาและร้านค้าที่มีของขายมากมาย

"ไหนไหนก็ออกจากจวนมาแล้ว เช่นนั้นเราไปเดินตลาดกันเถอะขอรับ"

"........"

"ข้าจะซื้อทุกอย่างที่พี่เว่ยเว่ยต้องการเองขอรับ พี่เว่ยเว่ยแค่ชี้สิ่งที่ท่านต้องการก็พอ"

ลั่วหลี่หยวนพูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะจับมือของลั่วหลี่เวยเดินไป เขาสังเกตใบหน้าของสตรีข้างกายที่ตอนนี้มีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้านางมองไปรอบ ๆ ราวกับผู้ที่พึ่งเคยมาครั้งแรก

"หลี่เวย นั่นคืออะไรหรอ"

ลั่วหลี่เวยเอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นว่ามีสตรีชาวบ้านยืนอยู่นับสิบคนพวกนางล้วนยิ้มแย้มและส่งสายตาเชิญชวนให้ชายหนุ่มที่ยืนรุมล้อมอยู่ ห่างไปไม่ไกลมีหญิงชรากำลังพูดบางอย่างอยู่

"พวกนางเป็นหญิงสาวชาวบ้านที่ผ่านเลยวัยปักปิ่นมานานแล้วแต่ยังไม่ได้ออกเรือน ที่มาทำเช่นนี้เป็นการหาสามีแต่งนางเข้าไป"

"อ๋อ แล้วพวกนางจะรู้ได้เช่นไรว่าแต่งไปแล้วจะได้สามีที่ดี หากแต่งออกไปแล้วได้สามีเสเพลเช่นนั้นไม่สู้อยู่คนเดียวดีกว่าหรือ"

ลั่วหลี่หยวนชะงักฝีเท้ามองลั่วหลี่เวยที่ยังคงมองหญิงสาวพวกนั้นไม่วางตา นี่หรือว่านางกำลังเปรียบเทียบกับตัวเองอยู่กันจริงสินางเองก็ถูกบังคับมาแต่งงานกับเสเพลเช่นพวกข้า

"สุดท้ายความสัมพันธ์ที่พวกนางไขว้ขว้ามาก็จะจบลงที่การหย่าอยู่ดีหรือไม่โชคร้ายอาจจะถูกเก็บไว้ในจวนรองรับอารมณ์ของสามีไม่ได้ความ"

ลั่วหลี่เวยละสายตาจากสตรีที่ยืนอยู่ก่อนจะเงยหน้ามองลั่วหลี่หยวนเพราะเห็นว่าเขาเงียบผิดปกติ พบว่าตอนนี้ลั่วหลี่หยวนกำลังมองนางอยู่เช่นเดียวกัน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน

"หลี่หยวนเจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า"

"เว่ยเว่ย.....เจ้าคิดจะหย่ากับพวกข้าอยู่ใช่หรือไม่"

"แน่นอนอยู่แล้วสิข้ากับพวกเจ้าไม่ได้รักกันถึงอย่างไรก็ต้องหย่ากันอยู่แล้ว สิ่งที่ข้าต้องทำอย่างไรก็ทำหมดแล้วไม่มีความจำเป็นที่จะอยู่ที่นี่ต่อ"

ลั่วหลี่เวยที่ได้ยินคำถามเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาในตอนแรกคิดว่าเขาเป็นอะไรเสียอีก ลั่วหลี่หยวนที่ได้ฟังคำพูดของคนตรงหน้าก็แทบทรุดไม่ข้าจะปล่อยให้นางจากไปไม่ได้

"อย่าไป เว่ยเว่ยอย่าหย่ากับข้าเลยนะ"

 ลั่วหลี่หยวนดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดพรางพูดอ้อนวอนให้นางไม่จากไป ทั้งที่ข้าพยายามเป็นคนที่ดีแล้วเจ้าที่เปลี่ยนแปลงข้าจะจากไปได้เช่นไร 

"ละ...หลี่หยวนเจ้าปล่อยข้าก่อนชาวบ้านมองหมดแล้ว"

"เว่ยเว่ย ข้ารักเจ้าอย่าไปจากข้าเลยนะ...."

อีกด้านภายในห้องทำงานของท่านผู้เฒ่าลั่วในตอนนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศชวนอึดอัดลั่วกงเฉิงและลั่วหมิงเฉินในตอนนี้ไม่ได้สนใจตำราในมือแต่อย่างใด พวกเขาทำเพียงจ้องมองท่านผู้เฒ่าลั่วทีกำลังกินขนมในจานอย่างมีความสุข

"ท่านตาอร่อยหรือไม่ขอรับ"

"อร่อยสิ หลานสะใภ้ของข้าคงตั้งใจทำเพื่อข้าน่าดู"

"ภรรยาของข้า ช่างใส่ใจท่านตาจริง ๆ นะขอรับ"

"ย่อมใส่ใจกว่าสามีไม่ได้ความอยู่แล้ว"

ท่านผู้เฒ่าลั่วยกยิ้มออกมาเพราะรู้ดีว่าการโต้เถียงครั้งนี้ชายชราเป็นฝ่ายชนะ เพราะจากที่เขาสังเกตมาตลอดหลายวันนังหนูเว่ยเว่ยไม่ได้ใส่ใจหลานของเขาเป็นพิเศษเรียกได้ว่าหลบหน้าเสียมากกว่า 

"ขนมที่หลานสะใภ้ของข้าใส่ใจทำช่างหอมหวานเสียจริง"

"เหอะ/เหอะ"

"เหอะอะไร อิจฉาหรือใครใช้ให้พวกเจ้าโง่จนหาวิธีมัดใจภรรยาตัวเองไม่ได้เล่า"

"หากท่านตาไม่จับพวกข้าแยกห้องกับนาง ตอนนี้พวกข้าคงได้ปรับความเข้าใจกันแล้ว"

"เจ้าเด็กน้อยทั้งสอง สิ่งที่จะมัดใจสตรีหาใช่ความสามารถบนเตียงแต่คือความจริงใจของเจ้าต่างหาก"

ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องอย่างร้อนรน  ก่อนจะเข้าไปกระซิบบางอย่างกับท่านผู้เฒ่าลั่วคุณชายทั้งสองมองการกระทำของคนตรงหน้าไม่วางตา 

"ให้ตายสิ ดูเหมือนน้องชายของพวกเจ้าจะเข้าใจแล้วว่าการมัดใจสตรีควรทำเช่นไรแม้จะดูเร็วไปสักหน่อยก็เถอะ"

"ขอรับ/ขอรับ?"