ตอนที่ 21

ลั่วหลี่เวยหลังจากออกมาจากหอชมบุรุษก็ถอนหายใจออกมา โชคดีที่วันนี้นางไม่ได้พาชิงถงมาด้วยเพราะรู้ดีหอชมบุรุษเช่นนี้คงไม่เหมาะจะพาหญิงสาวที่ไม่ได้ออกเรือนเข้ามา 

"เว่ยเว่ย"

ฉินต้าหลี่มองลั่วหลี่เวยผ่านม่านน้ำตา หลายเดือนมานี้เขาเฝ้าคิดถึงนางมาตลอดแม้จะรู้ว่านางแต่งให้ผู้อื่นไปแล้วแต่เขาก็ยังคงตัดใจจากนางไม่ได้ ความรักที่มีให้นางไม่ได้ลดลงเลยสักนิด ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจอนางโดยบังเอิญเช่นนี้

"คุณชายฉิน??"

ลั่วหลี่เวยฝืนยิ้มออกมาแม้จะรู้สึกตกใจเล็กน้อยที่ได้เจอฉินต้าหลี่นางยังไม่เตรียมใจจะเจอเขาเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่คิดว่าพยายามจะลืมคนตรงหน้ามาตลอดแต่พอได้เจอฉินต้าหลี่ยืนอยู่ตรงหน้าลั่วหลี่เวยกลับรู้สึกว่าความรักและความคิดถึงที่เคยมีไม่ได้ลดลงไปเลยสักนิด แล้วมันจะมีความหมายอะไรในเมื่อตอนนี้สถานะของนางและเขามันต่างออกไปจากเมื่อก่อนแล้ว

"เว่ยเว่ย เจ้าแต่งเข้าจวนพ่อค้าลั่วพวกเขารังแกเจ้าหรือไม่ ข้าได้ยินว่าพวกเขาเสเพลและเป็นพวกไม่ได้ความ"

"ขอบคุณคุณชายที่เป็นห่วงข้า สามีทั้งสามของข้าดีต่อข้ามากคุณชายอย่าได้กังวล แล้วคุณชาย....เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ"

"ไม่ดี....พอไม่มีเจ้า....มันไม่ดีเลยสักนิด"

"........"

"เว่ยเว่ย เจ้าเคยบอกว่าที่เจ้าไม่หนีไปกับข้าเพราะกลัวลำบากใช่หรือไม่ เพราะข้าเป็นเพียงคนไม่เอาไหนจึงทำให้เจ้ากลัวว่าข้าจะดูแลเจ้าไม่ได้"

"........"

"ข้าอยากให้เจ้ารู้ตอนนี้ข้าดูแลกิจการทุกอย่างของตระกูลฉินแล้วตอนนี้ข้าสามารถเลี้ยงเจ้าได้ ข้าสามารถซื้อของที่เจ้าต้องการได้ไม่ว่าเจ้าจะอยากได้อะไรข้าจะหามาให้ทุกอย่าง เว่ยเว่ยเจ้าหย่ากับสามีแล้วกลับมาอยู่ข้างกายข้าเถอะนะ"

ฉินต้าหลี่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน ทั้งที่รู้ว่าที่ทำอยู่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ดีแต่แล้วอย่างไรเขาตอนนี้เพียงแค่ต้องการให้เว่ยเว่ยกลับมาอยู่ข้างกายขอเพียงนางยินยอมกลับมา เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่านางจะผ่านอะไรมาต่อให้ผู้คนนินทาเขาก็พร้อมจะยืนเคียงข้าและปกป้องนาง ขอเพียงแค่...

"ข้าคงทำตามที่คุณชายต้องการไม่ได้ ในตอนนี้ข้าคือสตรีที่มีสามีแล้วและข้าก็ไม่คิดที่หย่ากับพวกเขา"

ลั่วหลี่เวยฝืนยิ้มออกมาแม้ในใจจะรู้สึกเจ็บปวดมากมายก็ตาม นางรู้ดีว่าตอนนี้สถานะของนางไม่ได้เป็นเช่นเมื่อก่อนแล้วนางมาไกลเกินกว่าจะกลับไปยืนเคียงข้างฉินต้าหลี่แล้วจริงจริง สตรีที่เคยมีสามีมาแล้วถึงสามคนจะแต่งเป็นฮูหยินฉินได้เช่นไร...

ตอนนี้ข้ามาไกลเกินกว่าที่จะหันหลังกลับไปแล้ว อาจจะถึงเวลาที่ข้าต้องปล่อยความสัมพันธ์นี้แล้วจริง ๆ

"พี่ต้าหลี่ ท่านลืมข้าแล้วเริ่มต้นใหม่เถอะนะอย่างที่ข้าบอกท่านข้าไม่คิดจะหย่ากับสามีเพื่อกลับไปหาท่าน"

"เว่ยเว่ย ข้าทำผิดตรงไหนกันข้ายังร่ำรวยไม่มากพอหรือทำให้เจ้ามีความสุขไม่ได้หรือ ข้า..."

"เว่ยเว่ย ฮูหยินของข้าเจ้าอยู่นี่เอง"

ลั่วหมิงเฉินพูดออกมาเสียงเย็นก่อนจะเข้าไปจับข้อมือลั่วหลี่เวยแน่นราวกับต้องการแสดงตัวว่าเป็นเจ้าของ บทสนทนาเมื่อครู่เขาที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้ยินทั้งหมดใครจะคิดว่าจะมีคนโง่คิดตีท้ายครัวข้าอยู่

"ลั่วหมิงเฉิน? เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

"ข้าเพียงมาตาม ฮูหยินของข้ากลับจวนเท่านั้น"

ลั่วหมิงเฉินพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะมองไปที่ฉินต้าหลี่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตรยิ่งเมื่อครู่ได้ยินคนตรงหน้าเรียกลั่วหลี่เวยด้วยชื่อที่สนิทสนมก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ ข้าที่เป็นสามียังไม่เคยได้เรียกนางเช่นนั้นไอ้โง่นี่มีสิทธิ์อะไร

"ข้าได้ยินว่าเจ้าออกมาคนเดียวจึงรู้สึกเป็นห่วง เว่ยเว่ยไปกันเถอะข้าอยากพูดคุยกันเช่นสามีภรรยาในรถม้าแล้ว"

"คุณชายฉินสามีข้ามารับแล้วเช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ ท่านพี่ไปกันเถอะเดี๋ยวกลับไปถึงจวนข้าจะตั้งใจทำขนมให้ท่านพี่ชิมดีหรือไม่เจ้าคะ"

"ฮูหยินของข้า ช่างเอาอกเอาใจ"

ลั่วหมิงเฉินตั้งใจแสดงความเป็นเจ้าของด้วยคำพูด ยิ่งเห็นสีหน้าไม่พอใจของฉินต้าหลี่เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชนะเขาจับข้อมือของลั่วหลี่เวยเดินออกมา แม้จะไม่รู้ว่าระหว่างลั่วหลี่เวยและฉินต้าหลี่นั้นมีความสัมพันธ์เช่นไรแต่ที่เขาแน่ใจแน่ ๆ คือ ไอ้เวรนั่นรักฮูหยินของข้าแน่ ๆ

"เว่ยเว่ย อย่าไป"

ฉินต้าหลี่พูดออกมาด้วยน้ำเสียอ้อนวอน เมื่อเห็นว่าสตรีที่เขาเฝ้ารักและถนอมมาตลอดหลายปีกำลังอยู่กับบุรุษอื่น ทั้งที่รู้ว่านั่นคือสามีของนางแต่เขาก็ยังอยากที่จะยื้อนางไว้อีกครั้ง

"ลั่วหลี่เวยข้ากำลังใช้ความอดทนทั้งหมดของข้ากับเรื่องนี้เพราะเห็นแก่หน้าเจ้าอย่าได้ทำให้มันหมดลง"

ลั่วหมิงเฉินพูดออกมาเสียงเย็นเมื่อเห็นว่าลั่วหลี่เวยหยุดชะงักไม่ยอมเดินตามเขามา นางในตอนนี้ร้องไห้ออกมาอย่างกั้นไม่อยู่ 

"ช่วยข้าพาออกไปจากที่นี่ที ข้าไม่อยากให้เขาเห็นว่าข้าเสียใจ"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ลั่วหมิงเฉินเห็นเช่นนั้นจึงตัดสินใจอุ้มนางขึ้นรถม้าไปเงียบเงียบ แม้ฉินต้าหลี่จะเรียกนางกี่ครั้งนางก็ยังพยายามใจแข็งไม่หันกลับไป

สตรีสามสามีเช่นข้าแม้หย่าจากพวกเขาไป ก็ไม่อาจยืนเคียงข้างท่านให้ผู้อื่นนินทาท่านได้...

พี่ต้าหลี่แม้ข้าจะไม่ได้อยู่เคียงข้างท่าน แต่ข้าก็จะเฝ้าภาวนาทุกคืนให้ท่านพบสตรีที่คู่ควรกับความรักของท่าน...