ตอนที่ 31

เวลาผ่านไปครึ่งเดือนตอนนี้ชิงถงสาวรับใช้คนสนิทของลั่วหลี่เวยกอดกล่องไม้ในมือแน่น นางในตอนนี้นั่งอยู่บนรถม้าที่จอดอยู่ในซอยที่ไร้ผู้คนความปกคลุมไปทั่วแต่ไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้นางแต่อย่างใด

"ชิงถงนำสิ่งนี้ไปให้ห่าวอู๋ บอกเขาว่าให้นำสิ่งนี้ต้มกับน้ำและนำน้ำไปต้มกับชาให้หญิงชั่วนั่นดื่มเป็นเวลาครึ่งเดือน"

คำสั่งของลั่วหลี่เวยดังก้องอยู่ในหัวของนาง ชิงถงเองได้รับรู้ถึงแผนการในครั้งนี้การที่ลั่วหลี่เวยตัดสินใจแก้แค้นเช่นนี้นางย่อมเห็นด้วย นางเป็นสาวใช้ที่อยู่กับลั่วหลี่เวยมานานตลอดมาพบเห็นนายของตนโดนกระทำมานับครั้งไม่ถ้วนโดยที่ตัวนางเองช่วยไม่ได้เลย ครั้งนี้คงถึงตาที่พวกมันจะต้องได้รับผลกรรมบ้างแล้ว

"เป็นเจ้าหรือ ข้าคิดว่าจะได้พบหญิงงาม"

ห่าวอู๋เดินขึ้นมานั่งบนรถม้ากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงผิดหวังเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่บนรถม้าไม่ใช่ลั่วหลี่หยวน เขามองสำรวจชิงถงดูจากการแต่งตัวของนางคงเป็นสาวรับใช้ที่แม่เล้าจางพูดถึงสินะ 

"วันนี้เป็นเทศกาลโคมไฟคุณหนูของข้าต้องอยู่กับคุณชายลั่วสิ จะมาหาเจ้าทำไม"

"คุณหนู? ไม่ใช่ว่าต้องเรียกว่าฮูหยินหรือ"

ชิงถงเม้มปากแน่นไม่ได้ตอบอะไร แม้จะรู้ดีว่าแท้จริงนางควรเรียกผู้เป็นนายเช่นนั้นแต่ในใจของชิงถงลั่วหลี่เวยยังคงเป็นคุณหนูที่นางต้องปกป้อง และลั่วหลี่เวยเองก็อนุญาตให้นางเรียกเช่นนั้นต่อไป

"ช่างเถอะ คุณหนูให้ข้านำสิ่งนี้มามอบให้เจ้า"

ชิงถงส่งกล่องไม้ที่มีสมุนไพรหายากให้คนตรงหน้า ห่าวอู๋รับมาก่อนจะเปิดออกดูพบว่าเป็นรากไม้จำนวนมากเขาขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ชิงถงที่เห็นเช่นนั้นจึงเริ่มอธิบาย

"นำสิ่งนี้ต้มกับน้ำและนำน้ำไปต้มกับชาให้หญิงชั่วนั่นดื่มเป็นเวลาครึ่งเดือน เมื่อครบแล้วเจ้าจงออกมาจากจวนกลับมาที่หอชมบุรุษ"

"จะให้ข้าวางยาพิษหรือ"?

"คุณหนูบอกแก่ข้าว่า เป็นเพียงสมุนไพรที่ทำให้มีอาการเหมือนคนตั้งครรภ์เท่านั้นหากหยุดดื่มไปใช้เวลาหกเดือนก็จะกลับมาเป็นปกติ"

"เห้อโชคดีที่ข้าเป็นหมันมิเช่นนั้น ร่วมรักกับนางทุกวันเช่นนี้ก็ได้กำเนิดบุตรออกมาจริง ๆ"

ชิงถงที่ได้ฟังคำคนตรงหน้าก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ร่วมรักทุกวันหรือนี่ฮูหยินชุนนางร่านราคะถึงเพียงนี้เชียว ห่าวอู๋ที่เห็นสีหน้าของคนตรงหน้าก็ยกยิ้มออกมา

"ข้าเป็นถึงนายโลมอันดับสองของหอชุมบุรุษเลยนะ การทำให้สตรีหลงใหลไม่ใช่เรื่องยากอะไร ว่าแต่เจ้าเถอะเห็นใบหน้าของข้าไม่คิดตกหลุมรักบ้างหรือ"

"ข้าที่พบบุรุษรูปงามทุกวันจนชินชาไปแล้ว"

ชิงถงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย เพราะทุกวันนี้คุณชายลั่วทั้งสามเอาแต่ตัวติดกับลั่วหลี่เวยจนนางที่เป็นสาวใช้คนสนิทแทบจะไม่ค่อยได้พูดคุยเช่นเมื่อก่อน พอได้เห็นบุรุษรูปงามนางเลยยิ่งรู้สึกหงุดหงิด พวกบุรุษที่ดีแต่เอาหน้าตามาล่อลวงสตรีมีอะไรดีกัน

"นี่ข้าต้องทนร่วมรักกับสตรีผู้นั้นอีกครึ่งเดือนเลยหรือ น่าเบื่อ"

"มีสิ่งใดให้เบื่อไม่ใช่ว่าปกติเจ้าก็ทำเช่นนั้นทุกวันหรือ"

"ก็ใช่ แต่ข้าแค่ไม่ชอบร่วมรักกับสตรีคนเดิมซ้ำมันน่าเบื่อ"

ห่าวอู๋พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย หากไม่ใช่เพราะผลตอบแทนที่คุ้มค่าเขาคงไม่ยินยอมทำเช่นนี้เอาเถอะทนอีกแค่เพียงครึ่งเดือนข้าก็จะได้ในสิ่งที่ข้าต้องการ

สมุนไพรหายากที่ต่อให้มีเงินมากมายแค่ไหนก็ซื้อไม่ได้ สมุนไพรที่รักษาโรคประหลาดของน้องสาวข้าได้หากทุกอย่างจบลงตระกูลพ่อค้าลั่วที่ค้าขายสมุนไพรมานานสัญญาว่าจะมอบมันให้ข้า...

อีกด้านลั่วหลี่เวยกำลังยืนมองสามีทั้งสามของนางที่กำลังยืนเลือกโคมไฟให้นางอย่างตั้งใจ พวกเขาถกเถียงกันราวกับเป็นเรื่องใหญ่ทั้งที่เป็นเพียงแค่การซื้อโคมไฟเท่านั้น หากรู้เช่นนี้ข้าไม่ควรพูดแบบนั้นเลย

"ตอนข้าอยู่จวนชุนไม่เคยออกมาเที่ยวงานโคมไฟเลยเจ้าค่ะ นี่เป็นครั้งแรกขอบคุณนะเจ้าคะ"

หลังจากคำพูดนั้นไม่วางสิ่งใดที่นางหยิบพวกเขาก็พร้อมจะจ่ายเงินซื้อให้นาง จะเรียกว่ารักข้ามากหรือเป็นบุรุษที่ใช้เงินแก้ปัญหาทุกสิ่งดีนะ เวลาผ่านไปครึ่งเดือนความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราย่อมคืบหน้าแต่ที่เปลี่ยนไปคงมีแต่ท่านผู้เฒ่าลั่วที่มักเรียกนางไปสอบถามเรื่องการให้กำเนิดหลานแต่นางก็เอาแต่ยิ้มไม่ตอบอะไร

จะมีหลานได้เช่นไรในเมื่อนางและสามียังไม่เคยร่วมเตียงกันเลยสักครั้ง 

"เว่ยเว่ยดูสิเจ้าชอบหรือไม่"

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาด้วยรอยยิ้มในมือของเขามีโคมไฟกระต่ายสีขาว ลั่วหลี่เวยที่เห็นเช่นนั้นก็เดินเข้าไปหาพวกเขาด้วยรอยยิ้ม

"ชอบเจ้าค่ะ"

"พี่เว่ยเว่ย ข้าและท่านพี่ช่วยกันเลือกให้เจ้าเลยนะ" ลั่วหลี่หยวน

"กระต่ายย่อมเหมาะกับหญิงงาม" ลั่วกงเฉิง

"แน่นอนว่าในสายตาข้าฮูหยินย่อมงดงามยิ่งกว่าผู้ใด" ลั่วหมิงเฉิน

ลั่วหลี่เวยที่ได้ฟังคำเช่นนี้บ่อยจนรู้สึกชินชานางส่ายหัวเบาเบาก่อนจะรับโคมไฟกระต่ายมาถือไว้ ทั้งสี่เดินชมโคมไฟท่ามกลางสายตาของสาวบ้านที่มองพวกเขาด้วยความชื่นชม

"นางหรือฮูหยินลั่วที่ร่ำลือ"

"ใช่ เพราะนางงดงามไงเล่าข้าได้ข่าวว่าคุณชายลั่วทั้งสามหลงใหลนางยิ่งนัก"

"ข้าได้ยินมาว่านางเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของตระกูลลั่ว แม้แต่ท่านผู้เฒ่าลั่วยังเอ็นดูนาง"

"ดูสายตาที่คุณชายลั่วมองนางสิ น่าอิจฉายิ่งนัก"

"ข้าได้ยินข่าวว่ามีสาวงามอยากเป็นอนุของคุณชายลั่วมากมาย"

"เหอะ พวกนางช่างไม่เจียมตนเจ้าไม่เห็นหรือว่าคุณชายลั่วตอนนี้หาได้ชายตามองสตรีอื่น"

ชุนหลิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลมองลั่วหลี่เวยด้วยความอิจฉา ยามเห็นสายตาของบุรุษที่นางรักมองไปยังหญิงชั้นต่ำนั่นนางก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองพ่ายแพ้ แม้ที่ผ่านมาลั่วกงเฉิงจะพูดราวกับต้องการนางแต่เขาก็ไม่เคยแตะต้องนางหรือมองนางด้วยสายตาเช่นนั้นเลยสักนิดเขาไม่เคยพูดว่ารักข้าหรือจะแต่งข้าเป็นอนุเลย 

ไม่ได้ข้าจะต้องทำให้มันชัดเจน ต้องทำเช่นไรให้เขารับข้าเป็นอนุ...

"จริงสิบุรุษอย่างไรก็คือบุรุษ หากข้าทำเช่นท่านแม่ในอดีตไม่แน่ว่า...."