ตอนที่ 30

"หลิงเอ๋อร์ คารวะพี่เขยเจ้าค่ะ"

ลั่วกงเฉิงปรายตามองสตรีตรงหน้าก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าแสร้งยิ้มออกมา ว่ากันว่าในบรรดาพี่น้องตระกูลลั่วทั้งสามคนลั่วกงเฉิงเป็นบุรุษรูปงามที่สุดสตรีในเมืองจำนวนไม่น้อยที่คาดหวังจะเป็นอนุของเขา ชุนหลิงเอ๋อร์ที่เห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้าก็รู้สึกเขินอาย

"เจ้ามีเรื่องอะไรจะพูดกับข้าหรือ"

ลั่วกงเฉิงเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม แม้ที่จริงเขาจะรู้มาจากลั่วหลี่เวยแล้วว่าสตรีตรงหน้าต้องการแต่งเป็นอนุของเขา ให้ตายสิเป็นสตรีละโมบที่เป็นต้นเหตุให้ภรรยาข้าโดนรังแกแท้แท้แต่กลับคิดอยากเป็นอนุของข้า

"พี่เขย หลิงเอ๋อร์เพียงอยากขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือในวันนั้นเจ้าค่ะ หากวันนั้นไม่ได้พี่เขยช่วยไว้หลิงเอ๋อร์คง...."

ชุนหลิงเอ๋อร์แสร้งสีหน้าเศร้าก่อนจะปรายตามองลั่วกงเฉิงที่ยังคงมองนางอยู่ไม่วางตา โชคดีที่วันนี้ข้าเลือกแต่งกายในแบบที่เขาชอบอีกทั้งข้าก็ยังหน้าตางดงามเช่นนี้ลั่วกงเฉิงคงยากที่จะละสายตา

"ได้ช่วยคนย่อมเป็นเรื่องที่ดี เจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว"

หากข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนที่ทรมานภรรยาข้ามาตลอดหลายปีข้าคงไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยให้เสียเวลา ลั่วกงเฉิงคิดในใจก่อนจะแสร้งยิ้มออกมา

"พี่เว่ยเว่ย สบายดีหรือไม่เจ้าคะ"

"ภรรยาข้า สบายดี"

ชุนหลิงเอ๋อร์ที่ได้ยินเช่นนั้นแสร้งยิ้มออกมา นางพยายามข่มอารมณ์ความอิจฉาในใจเอาไว้ ฮูหยินลั่วควรเป็นนางสิ ชั้นต่ำเช่นหลี่เวยมีสิทธิ์อะไรมาแย่งของที่เคยเป็นของข้า!!! หากไม่ใช่เพราะวันนั้นข้าเชื่อข่าวลือจอมปลอมเรื่องความเสเพลของคุณชายลั่วทั้งสามจนให้นังโง่นั่นไปแต่งแทนละก็ข้าก็คงได้เป็นฮูหยินลั่วที่พวกเขาต่างหลงใหล

"โชคดีที่พี่เว่ยเว่ยสบายดี ข้าพยายามส่งจดหมายไปหลายครั้งแต่พี่เว่ยเว่ยก็ไม่เคยตอบกลับมาเลยคิดว่าเกิดเรื่องอะไร ดูท่าที่พี่เว่ยเว่ยไม่ตอบจดหมายข้าเช่นนี้คงยังโกรธข้าอยู่เป็นแน่"

"โกรธหรือ เจ้าทำสิ่งใดให้ภรรยาของข้าโกรธเล่า"

ชุนหลิงเอ๋อร์ที่ได้ยินคำถามของคนตรงหน้าก็ลอบยิ้มในใจ แต่ภายนอกแสร้งทำสีหน้าลำบากใจราวกับตัวนางเองต้องการปกป้องความลับบางอย่างไว้ แต่สุดท้ายก็แสร้งถอนหายใจออกมา

"พี่เขยเพราะท่านเป็นผู้มีพระคุณ ข้าเลยไม่อยากปิดบังท่านแต่สัญญาได้ไหมเจ้าคะหากท่านรู้แล้วจะไม่ไปต่อว่าหรือทะเลาะกับพี่เว่ยเว่ย และจะไม่เอาผิดตระกูลชุน"

"ข้ารับปากพูดมาเถอะ"

"เดิมทีคนที่จะต้องแต่งเข้าจวนลั่วเป็นข้าเจ้าค่ะ แต่เพราะข้าในตอนนั้นร่างกายอ่อนแอท่านพ่อจึงจำเป็นต้องให้พี่เว่ยเว่ยแต่งเข้าไปแทนข้า"

"........."

"แต่หลังจากที่พี่เว่ยเว่ยแต่งเข้าจวนลั่วได้สามวัน คุณชายฉินก็มาตามหานางที่จวนข้าเลยได้รู้ว่าตอนนั้นพี่เว่ยเว่ยมีคนรักอยู่แล้ว...."

"........"

"ข้าคิดว่าที่นางโกรธข้าก็สมควรแล้วพี่เว่ยเว่ยรักกับคุณชายฉินมาตลอดหลายปี เพราะข้านางจึงต้องฝืนใจทอดทิ้งคนที่นางรักมาแต่งเข้าตระกูลลั่ว ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเองหาไม่ใช่เพราะตอนนั้นร่างกายข้าอ่อนแอพี่เว่ยเว่ยก็คงไม่ต้องฝืนใจอยู่กับพี่เขยเช่นทุกวันนี้"

ชุนหลิงเอ๋อร์แสร้งตีหน้าเศร้า ปรายตามองลั่วกงเฉิงที่ตอนนี้มีสีหน้าไม่ดีนักวันนี้สิ่งที่นางวางแผนมาก็สำเร็จแล้ว จากสีหน้าตอนนี้ลั่วกงเฉิงคงไม่พอใจในตัวลั่วหลี่เวยมากเป็นแน่น ก็อย่างว่าจะมีบุรุษคนใดอยากให้ภรรยาที่นอนข้างกายมีชายอื่นในใจ

"พี่เขย อย่าโกรธเลยนะเจ้าคะ"

ชุนหลิงเอ๋อร์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ก่อนจะใช้มือของนางกุมมือนางเบาเบาราวกับอยากบอกว่าตอนนี้นางอยู่ข้างข้างเขา ลั่วกงเฉิงปรายตามองไปที่มือของเขาก่อนจะยกยิ้มออกมา

"ห่วงใยข้าหรือ"

"ข้าเพียงแค่......"

"สตรีที่งดงามเช่นเจ้า คงมีบุรุษหมายตามากมายใช่หรือไม่"

ชุนหลิงเอ๋อร์รู้สึกเขินอายที่จะพูดออกไป ยิ่งเห็นบุรุษรูปงามกำลังจ้องมองมาที่นางด้วยสายตาสื่อความหมายนางยิ่งคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขากำลังสนใจในตัวนาง 

"ขะ...ข้างดงามแล้วพี่เขยชอบหรือไม่เจ้าคะ"

"บุรุษล้วนชอบสาวงาม"

"พะ...พี่เขย"

"จริงสิ พ่อเจ้าจะกลับมาที่จวนเมื่อไหร่หรือ"

"อะ..อีกหนึ่งเดือนเจ้าค่ะ พี่เขยถามทำไมหรือเจ้าคะ"

"เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า"

ชุนหลิงเอ๋อร์เม้มปากแน่นก่อนจะดึงมือตัวเองออกจากมือของลั่วกงเฉิงด้วยความเขินอาย ทำตัวราวกับหญิงสาวพึ่งเคยมีรักแรกเพียงคิดในใจว่า การที่ลั่วกงเฉิงพูดเช่นนี้คงหมายความเป็นอื่นไม่ได้เขากำลังสนใจในตัวนาง ไม่แน่เรื่องที่ต้องการบอกแก่ท่านพ่ออาจจะขอข้าไปเป็นอนุ

หลังจากนั้นลั่วกงเฉิงและชุนหลิงเอ๋อร์ก็พูดคุยกันอยู่หลายประโยค ชุนหลิงเอ๋อร์รู้สึกราวกับทั้งห้องนั้นเต็มไปด้วยบรรยากาศรักหวานชื่นหากไม่ใช่ว่าเพราะถึงเวลาที่นางต้องกลับจวนคงจะอยู่พูดคุยกับคนตรงหน้าต่อ นางบอกลาลั่วกงเฉิงสีหน้าเศร้าก่อนจะเดินออกจากห้องไป เอาเถอะถึงอย่างไรวันนี้นางก็แน่ใจแล้ว ว่านางทำให้ลั่วกงเฉิงสนใจในตัวนางได้ ตำแหน่งอนุหรือไม่แน่ว่าข้าอาจจะได้เป็นถึงฮูหยินลั่วด้วยซ้ำ

ทันทีที่ประตูปิดลง รอยยิ้มที่เคยมีค่อยค่อยเลือนหายไปจากใบหน้าของลั่วกงเฉิงเขาปรายตามองมือของเขาที่ถูกชุนหลิงเอ๋อร์สัมผัสเมื่อครู่ด้วยสายตารังเกียจ กล้าดียังไงมาแตะต้องข้าร่างกายข้ามีเพียงเว่ยเว่ยเท่านั้นที่แตะต้องได้

"คุณชายฉิน คนผู้นี้ข้าได้ยินชื่อกี่ครั้งก็รู้สึกหงุดหงิด"

ลั่วหมิงเฉินที่ยืนฟังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาตลอดเดินออกมาจากหลังฉากกั้น ก่อนจะมองลั่วกงเฉิงที่โยนผ้าเช็ดมือของเขาทิ้งอย่างไม่ไยดีราวกับผ้านั่นสกปรกไม่คิดเก็บมาใช้แล้ว

"หมิงเฉินเจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าเว่ยเว่ยไม่คิดกลับไปหาคุณชายฉินนั่นแล้ว" 

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ เรื่องรักแรกของลั่วหลี่เวยพวกเขาได้รับรู้แล้วทั้งหมดและนางเอกก็ไม่ได้คิดที่จะปิดบังอะไรอีกทั้งยังบอกแกพวกเขาอย่างชัดเจนว่าไม่อาจกลับไปหาคนผู้นั้นได้แล้ว เขาเลยไม่จำเป็นที่ต้องหึงหวงอะไร

"ก็แค่ไม่ชอบ"

ลั่วหมิงเฉิงพูดออกมาเสียงเรียบ อาจจะเพราะเจ้าโง่นั่นยังรักลั่วหลี่เวยอยู่เขาเลยรู้สึกไม่ชอบหน้า มาก่อนข้าแล้วอย่างไรเจ้าเป็นรักแรกของนางหรือ หึ ตอนนี้คนที่นางเลือกให้ยืนข้างกายก็คือข้าหาใช่รักแรกไม่

"ว่าแต่ท่านเถอะ จะทำเช่นไรกับชุนหลิงเอ๋อร์จากที่ข้าดูนางดูรักท่านยิ่งนัก"

เรื่องราวความแค้นและข้อตกลงระหว่างลั่วหลี่เวยและลั่วกงเฉิงไม่ได้เป็นความลับระหว่างลั่งหมิงเฉินแต่อย่างใด คงมีเพียงแต่ลั่วหลี่หยวนเท่านั้นที่ไม่รู้เรื่องนี้ 

"ไม่ใช่ว่านางให้ความหวังเว่ยเว่ยว่าจะเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันแล้วใส่ร้ายจนเว่ยเว่ยไม่เหลือใครก่อนหรือ ข้าก็จะตอบแทนให้นางแบบเดียวกันผิดตรงไหนกัน"

"แต่ท่านก็โกหกนางไม่ใช่หรือ ไหนว่าท่านเป็นบุรุษไม่โกหกสตรี"

"หมิงเฉิน ข้าไม่ได้โกหกนางมีคำไหนของข้าบ้างที่บอกว่าจะแต่งนางเป็นอนุมีแต่นางที่คิดไปเอง ส่วนข้าก็แค่ไม่อธิบายให้ชัดเจนเท่านั้น"