ตอนที่ 32

"คุณหนูคุณชายใหญ่และคุณชายรองไม่อยู่จวนเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้น ข้าจะนำไปให้หลี่หยวนก่อนไม่เป็นอะไร"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยรอยยิ้มก้มลงมองรองเท้าที่นางตั้งใจทำให้สามีมาตลอดหลายเดือนตอนนี้เสร็จหมดแล้วแน่นอนว่ามีของลั่วกงเฉิงอยู่ในนั้นด้วย นางหยิบรองเท้าที่นางตั้งใจทำให้หลี่หยวนขึ้นมาก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องของลั่วหลี่หยวนด้วยรอยยิ้ม

"คารวะฮูหยิน"

"หลี่หยวนอยู่ด้านในหรือไม่"

"ขอรับ เช่นนั้นข้าจะแจ้งคุณชาย.."

"ไม่ต้อง"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินกอดรองเท้าที่นางตั้งใจปักเข้าไปในห้อง นี่เรียกได้ว่าเป็นครั้งแรกที่นางมาหาลั่วหลี่หยวนด้วยตัวเองเพราะทุกครั้งจะเป็นเขาที่เอาแต่วิ่งไล่ตามนางเสมอ หากรู้ว่าครั้งนี้นางมาหาเขาเจ้าเด็กเอาแต่ใจจะดีใจแค่ไหนกัน

"หลี่หยวน"

ลั่วหลี่เวยเอ่ยเรียกเสียงหวาน ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบรอบห้องแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อนางไม่พบลั่วหลี่หยวนอยู่ด้านใน หรือว่านอนพักอยู่หรือ?

"อ่าาส์"

ลั่วหลี่เวยชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อได้ยินเสียงครางพอใจออกมาจากหลังฉากกั้นห้อง คิ้วทั้งสองของนางขมวดเข้าหากันกอดรองเท้าที่นางตั้งใจปักให้ลั่วหลี่หยวนแน่น

"เร็วอีก.....ดี...อืมมมม...ระ...เร็วอีก...อ่าาาส์"

นางแน่ใจว่าคนที่กำลังครางออกมาอย่างมีความสุขนั้นคือลั่วหลี่หยวนคนที่นางมอบตำแหน่งสามีให้ ลั่วหลี่เวยเม้มปากแน่นเพราะไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขากำลังมีความสุขอยู่กับอะไร ทั้งที่บอกว่ารักนางแต่เขากลับทำตัวเสเพลแบบเดิม

ตุบ!!

รองเท้าที่อยู่ในอ้อมกอดตกลงบนพื้นอย่างช่วยไม่ได้ ลั่วหลี่เวยฝืนใจแข็งเดินตรงไปด้านหลังฉากกั้นที่มีถังไม้ใบใหญ่ตั้งอยู่นางมองแผ่นหลังของบุรุษที่คุ้นเคยกำลังเอนพิงขอบถังไม้ปากร้องครางออกมาไม่หยุด

"พี่เว่ยเว่ย ข้า..อ่าาาส์"

ลั่วหลี่เวยในตอนนี้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่นางกำลังมองอะไรอยู่กันนางกำลังเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นใช่หรือไม่!!!

ลั่วหลี่หยวนในตอนนี้กำลังปรนเปรอความต้องการของตัวเองขณะอาบน้ำ มือข้างขวาของเขารูดชักท่อนเอ็นของตัวเองส่วนมือซ้ายกำเอี๊ยมสีขาวผืนบางของลั่วหลี่เวยมาสูดดมกลิ่นของนางพรางหลับตาลงจินตนาการว่ากำลังร่วมรักกับสตรีที่เขารัก

"พี่....เว่ยเว่ย...."

ลั่วหลี่เวยที่รู้ว่าแท้จริงลั่วหลี่หยวนเพียงนึกถึงนางและช่วยตัวเองก็ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย นางหันหลังเตรียมจะออกไปแต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้างนางเลยสักนิด

ตุบ!!!

นางลื่น!!! เพราะน้ำที่เปียกอยู่ตามพื้นทำให้ลั่วหลี่เวยที่รีบร้อนเดินออกไปไม่ทันระวังลื่นล้มลงไปอยู่ที่พื้น!!! ความเงียบกลับมาปกคลุมทั้งห้อง ลั่วหลี่เวยเม้มปากแน่นไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมองลั่วหลี่หยวนที่อยู่ด้านหลัง นางรู้สึกได้ว่าตอนนี้เขากำลังมองนางอยู่ให้ตายเถอะนี่มันสถานการณ์อะไรกัน!!!

"พี่เว่ยเว่ย!!"

"........."

"พะ....พี่เว่ยเว่ย อย่าเกลียดข้าที่เป็นแบบนี้เลยนะขอรับ"

"......."

"พี่เว่ยเว่ยข้าผิดไปแล้ว"

ลั่วหลี่หยวนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังคงนั่งนิ่งอยู่บนพื้นเขาก็รีบก้าวออกจากถังไม้อย่างร้อนรนก่อนจะเข้าคุกเข่าอยู่ตรงหน้านางทันที

"พี่เว่ยเว่ย อย่าโกรธข้าเลยนะขอรับ"

ลั่วหลี่เวยในใจไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองเขาแต่อย่างใด นางจ้องมองบุรุษเปลือยกายตรงหน้าแม้ชาติก่อนนางจะเคยมีต้าหลี่เป็นสามีและเห็นเขาเปลือยกายมานับครั้งไม่ถ้วนแต่อดพูดไม่ได้ว่าคนตรงหน้ามีร่างกายที่ยอดเยี่ยมมากกว่าต้าหลี่ยิ่งนัก ลั่วหลี่เวยรีบหันหน้ามองไปทางอื่นทันทีเพื่อไม่ให้ตัวนางเองคิดฟุ้งซ่าน

"พี่เว่ยเว่ย โกรธข้ามากสินะขอรับ"

"ปะ...เปล่า..หลี่หยวนเจ้าถอยออกไปหน่อย"

ลั่วหลี่หยวนที่เห็นว่าตรงหน้าไม่แม้แต่จะมองตัวเขาก็รู้สึกร้อนใจรีบขยับเข้าไปใกล้ลั่วหลี่เวย แต่ลั่วหลี่เวยก็รีบถอยห่างเขาทันทีลั่วหลี่หยวนเม้มปากแน่นในใจคิดว่าเขาทำผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริงจริง ลั่วหลี่เวยนางเกลียดข้าแล้ว

สวบ!!

"ผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้วพี่เว่ยเว่ย"

"หลี่หยวนไม่ใช่แบบนั้น"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาเสียงสั่นจู่ ๆ นางถูกลั่วหลี่หยวนโผเข้ากอดโดยไม่ทันตั้งตัวนางรู้สึกได้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้ากำลังสั่นกลัวเขาเฝ้าแต่พูดคำว่าขอโทษอยู่ซ้ำ ๆ

"ผิดไปแล้ว อย่าเกลียดข้าเลยนะพี่เว่ยเว่ย"

"หลี่หยวนเจ้าเข้าใจผิดแล้ว"

ลั่วหลี่เวยโอบกอดบุรุษตรงหน้าก่อนพูดคำปลอบประโลม เสียงหวานเอ่ยพูดอย่างใจเย็นทำให้ลั่วหลี่หยวนสงบลงเขายอมผละออกจากนางก่อนจะก้มหน้านิ่ง ไม่กล้ามองกลัวว่าสายตาที่นางมองมาที่เขาจะไม่เหมือนเดิม

"หลี่หยวนเด็กดี ข้าจะเกลียดสามีตัวเองได้เช่นไร"

ลั่วหลี่เวยจับใบหน้าของเขาให้เงยขึ้นมาสบตากับนางพรางยิ้มออกมาเช่นทุกครั้งที่เขาเจอนาง ลั่วหลี่หยวนจ้องมองลั่วหลี่เวยน้ำตาคลอสายตาที่นางมองข้ายังคงเหมือนเดิม

แต่เดี๋ยวนะเมื่อครู่นางพูดว่า สามีหรือ?

"พะ....พี่เว่ยเว่ย..เมื่อครู่ท่านบอกว่าสามีหรือขอรับ"

"ไม่ใช่เจ้ารอฟังคำนี้มาตลอดหรือ สามีของข้า"

ลั่วหลี่หยวนที่ได้ยินเช่นนั้นก็โผเข้าไปกอดนางอีกครั้ง เขาไม่ได้หูฝาดนางยินยอมแล้ว นางเรียกข้าว่าสามี นางรักข้าแล้วจริง ๆ

"ละ...หลี่หยวน...คือว่าข้าก็ดีใจนะที่เจอเจ้า...แต่ว่าเจ้าใส่อาภรณ์ก่อนได้หรือไม่"

"........."

"ขะ...ข้าจะไปรอเจ้าข้านอก"

ลั่วหลี่หยวนผละออกจากลั่วหลี่เวยเขามองนางที่มีท่าทางเขินอายพยายามลุกขึ้นเตรียมเดินออกไปอย่างร้อนรน พรางมองชุดที่เปียกชื้นของนางที่เกิดจากน้ำบนตัวของเขาก็กระตุกยิ้มออกมา

"พี่เว่ยเว่ย อย่างไรชุดก็เปียกแล้วเช่นนั้นมาอาบน้ำกับข้าดีหรือไม่"

"......"

"ข้าล้อเล่นขอรับ"

"จะ...เจ้าจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ข้าพึ่งนึกได้ว่ามีเรื่องต้องไปทำเช่นนั้นขอตัวก่อน"

ลั่วหลี่หยวนมองแผ่นหลังของลั่วหลี่เวยที่วิ่งออกไปด้วยความเขินอาย เป็นสตรีที่ทำให้ข้ารู้สึกหลงรักได้ตลอดเวลาจริงจริงเขาส่ายหัวเบาเบา ก่อนจะก้มลงมองความเป็นชายของตัวเองที่ตั้งชูชันอยู่ราวกับต้องการปลดปล่อย

"พี่เว่ยเว่ย ท่านเก่งสุดเรื่องทรมานสามีใช่หรือไม่ เห้อ.."