ตอนที่ 33

โรงเตี๊ยม

"เป็นที่นี่หรือไม่"?

ลั่วกงเฉิงเอ่ยถามเด็กน้อยหลงทางที่ยืนจับมือเขาอยู่ข้างข้าง เมื่อไม่นานมานี้ระหว่างที่เขากำลังจะกลับจวนได้พบเด็กน้อยน่าสงสารกำลังตามหามารดาที่พลัดหลงกัน เมื่อลองสอบถามโดยละเอียดพบว่าเด็กน้อยหนีมารดาออกมาเที่ยวเล่นแต่เกิดหลงทางจำได้เพียงว่าหน้าโรงเตี๊ยมที่พักอยู่มีโคมไฟมากมาย เพราะความสงสารลั่วกงเฉิงจึงพาเด็กน้อยนั่งรถม้าไปที่โรงเตี๊ยมทุกทีที่น่าจะมีความเป็นไปได้

"ท่านลุงเป็นที่นี่ขอรับ"

เด็กน้อยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจก่อนจะจูงมือของลั่วกงเฉิงเข้าไปด้านในโรงเตี๊ยม แต่ไม่เป็นผลเพราะลั่วกงเฉิงไม่ได้เดินตามเข้าไปแต่อย่างใด เด็กน้อยเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย 

"ข้าเพียงมาส่งเจ้าหามารดาเท่านั้น ในเมื่อพบแล้วก็เข้าไปหามารดาเจ้าเถอะข้าเองก็มีภรรยาที่ต้องรีบไปหาเช่นเดียวกัน"

ลั่วกงเฉิงเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะปล่อยมือจากเด็กน้อยหันหลังเตรียมเดินขึ้นรถม้า เด็กน้อยที่เห็นว่าคนตรงหน้ากำลังจะจากไปก็มีสีหน้าร้อนรนก่อนจะตัดสินใจทำบางอย่าง!!

หมับ!!

"นี่เจ้า..."

"ท่านลุงเข้าไปเป็นเพื่อนข้าเถอะนะขอรับ"

ลั่วกงเฉิงก้มลงมองเด็กน้อยที่กำลังกอดขาข้างหนึ่งของเขาไว้แน่น ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างมองมาที่เขาด้วยสายตาตำหนิราวกับเขาตอนนี้เป็นบิดาที่กำลังทอดทิ้งลูก ลั่วกงเฉิงเห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมา

"ท่านลุงข้ากลัวท่านแม่ อย่างน้อยมีท่านอยู่ท่านแม่คงไม่กล้าตีข้า"

"ปล่อยข้าก่อน"

"ไม่ขอรับ หากท่านลุงไม่รับปากข้าก็จะไม่ยอมปล่อย"

"เห้อ หากเจ้าไม่ปล่อยข้าจะเข้าไปได้เช่นไร"

เด็กน้อยที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้มออกมาก่อนจะปล่อยขาของคนตรงหน้าเป็นอิสระ ลั่วกงเฉิงเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมด้วยความรู้สึกไม่ดีนักไม่รู้ว่าเหตุใดเขาถึงรู้สึกราวกับกำลังจะเกิดเรื่องร้าย ทั้งสองเดินขึ้นไปชั้นสองของโรงเตี๊ยมก่อนจะหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่ง

"ข้ากลับมาแล้วขอรับ"

เด็กน้อยผลักประตูเข้าไปด้านในก่อนจะจับมือลั่วกงเฉิงให้เดินตามเข้าไป ลั่วกงเฉิงกวาดสายตามองไปรอบรอบห้องก่อนจะขมวดคิ้วออกมาเมื่อพบว่าสตรีที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกลางห้องคือชุนหลิงเอ๋อร์

"พี่สาวข้าพาเขามาตามที่ท่านสั่งแล้ว ไหนข้าตอบแทนของข้า"

เด็กน้อยพูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนที่ชุนหลิงเอ๋อร์จะโยนถุงเงินจำนวนหนึ่งให้เขา ลั่วกงเฉิงมองเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้าก็รู้ทันทีว่าเขาในตอนนี้กำลังโดนหลอกมาเพียงพบสตรีตรงหน้า 

"ท่านลุง ขออภัยด้วยนะขอรับ"

เด็กน้อยพูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินออกจากห้องไป ลั่วกงเฉิงกำมือแน่นในใจเต็มไปด้วยความโกรธเพราะความใจดีของเขาเลยทำให้ต้องมาตกหลุมพรางแผนชั่วของสตรีตรงหน้าเช่นนี้

"พี่เขย อย่าโกรธเลยเจ้าค่ะข้าเพียงอยากมีคนร่วมดื่มสุราด้วยเท่านั้น"

"ดื่มสุราก็ควรอยู่ที่หอสุราสิ เหตุใดต้องใช้แผนการมากมายล่อหลอกข้ามาที่โรงเตี๊ยมด้วย"

ชุนหลิงเอ๋อร์ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้มออกมาก่อนจะยืนขึ้นเดินตรงไปหาลั่วกงเฉยที่ยืนอยู่ ในวันนี้นางตั้งใจแต่งกายด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้นในใจวางแผนการไว้แล้ว ถึงอย่างไรลั่วกงเฉิงก็เป็นบุรุษที่เคยเสเพลเจ้าชู้อีกทั้งครึ่งเดือนมานี้เขาก็มีท่าทางสนใจในตัวนาง หากเขาได้ร่วมเตียงกับนางแล้วอย่างไรก็ต้องแต่งนางเข้าจวน

ท่านแม่ก็เคยใช้วิธีเช่นนี้กับท่านพ่อ ข้าเองก็ต้องทำได้เช่นเดียวกัน..

"พี่เขย ท่านว่าวันนี้ข้าแต่งตัวงดงามหรือไม่เจ้าคะ"

ลั่วกงเฉิงมองสำรวจสตรีตรงหน้าที่แต่งกายน้อยชิ้นไม่ต่างจากนางโลมที่เขาเคยเห็นก็เข้าใจทันทีว่านางต้องการอะไร แม้เขารู้ตัวดีว่าไม่มีทางทำให้นางสมหวังแต่ความรู้สึกของเขานั้นบอกว่าควรออกไปจากที่นี่ แต่ว่าเหตุใดข้าถึงรู้สึกร้อนถึงเพียงนี้กัน 

กลิ่นกำยาน? หรือว่า!!

ชุนหลิงเอ๋อร์มองลั่วกงเฉิงที่ตอนนี้กำลังใช้ผ้าปิดจมูกตัวเองอย่างระวังตัวเขาจ้องมองไปที่กำยานด้านหลังของนางแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"พี่เขยร้อนหรือเจ้าคะ เหตุใดบนใบหน้าของท่านมีเหงื่อมากมายถึงเพียงนี้"

ชุนหลิงเอ๋อร์พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม กำยานปลุกกำหนัดที่ผลเฉพาะกับบุรุษนางได้จุดมาตั้งแต่ก่อนที่ลั่วกงเฉิงจะเข้ามาอยู่ในห้องนี้แล้วดูจากเหงื่อที่อยู่บนใบหน้าของเขายาคงออกฤทธิ์แล้ว

"เจ้ากล้าวางยาข้า"

ลั่วกงเฉิงในตอนนี้ร่างกายไร้เรี่ยวแรงชุนหลิงเอ๋อร์ที่เห็นเช่นนั้นก็เข้าไปพยุงเขาทันที นางจงใจพาลั่งกงเฉิงไปนอนที่เตียงแม้เขาจะพยายามขัดขืนแค่ไหนก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผล

"พี่เขยท่านชื่นชอบข้าไม่ใช่หรือเจ้าคะ"

ลั่วกงเฉิงเม้มปากแน่นพยายามหลับตาข่มอารมณ์ความต้องการของเขาเอาไว้ในใจ

"พี่เขยอย่าทรมานตัวเองเลยนะเจ้าคะ หลิงเอ๋อร์จะช่วยท่านเอง"

ชุนหลิงเอ๋อร์ปลดเปลื้องผ้าชิ้นสุดท้ายออกจากร่างกายของนาง ก่อนจะขึ้นไปนั่งคร่อมร่างของลั่วกงเฉิงที่นอนราบอยู่บนเตียงนางรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่กำลังชูชันอยู่ใต้ชุดของเขานางจึงจงใจบดดอกไม้สาวของนางลงไปอย่างเอาใจ ก่อนจะโน้มตัวลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอของลั่วกงเฉิงอย่างหลงใหล

"พี่เขยลืมตาสิ ตอนนี้หลิงเอ๋อร์งดงามหรือไม่"

จนถึงตอนนี้ลั่วกงเฉิงยังคงขัดขืน เขารู้สึกว่าตอนนี้สติทั้งหมดของเขาแทบจะไม่เหลือแล้ว ไม่ข้าต้องออกไปจากที่นี่ข้าไม่ใช่บุรุษเลวเช่นเมื่อก่อนอีกแล้ว ข้าจะทำให้เว่ยเว่ยเสียใจไม่ได้

พรึบ!!

"อย่าแตะต้องข้า!!!"

ลั่วกงเฉิงใช้แรงเฮือกสุดท้ายของเขาผลักชุนหลิงเอ๋อร์สุดแรง เขาลืมตาขึ้นก่อนจะพยายามลุกขึ้นเดินไปที่ประตูด้วยท่าทางไร้เรี่ยวแรง ชุนหลิงเอ๋อร์ที่เห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปกอดลั่วกงเฉิงจากด้านหลังทันที

"พี่เขยท่านชอบหลิงเอ๋อร์ไม่ใช่หรอ"

"สวะปล่อยข้า!!"

"ไม่ ท่านเป็นของหลิงเอ๋อร์!!"

ลั่วกงเฉิงหลับตาลงพยายามห้ามตัวเองไม่ให้กระโจนเข้าไปหาสตรีที่กำลังโอบกอดเขาอยู่ รู้ดีว่าตอนนี้ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่เขาได้รับกำลังจะทำลายความผิดชอบชั่วดีทั้งหมดในใจของเขา 

"กงเฉิง เจ้าชอบข้าจริงจริงหรือ"

เสียงของลั่วหลี่เวยดังก้องอยู่ในหัวของลั่วกงเฉิงราวกับเรียกสติของเขาอีกครั้ง ลั่วกงเฉิงลืมตาขึ้นมองไปก่อนจะพยายามเดินตรงไปที่ประตูมือของเขาผลักประตูออกไปสุดแรง ชุนหลิงเอ๋อร์ที่ร่างกายเปลือยเปล่าเห็นว่าประตูถูกเปิดออกก็รีบปล่อยมือออกจากเอวของลั่วกงเฉิงทันที

"หากอย่างให้บุรุษอื่นเห็นร่างกายต่ำต่ำของเจ้าก็ออกมา"

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเขาเดินออกจากห้องด้วยท่าทางอิดโรยราวกับคนป่วยไร้เรี่ยวแรง ต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากเพื่อคุมสติให้ตัวของเขาเดินลงไปจากชั้นสองไปถึงรถม้า

"คุณชาย ท่านเป็นอะไรหรือไม่ขอรับเหตุใดถึง...."

"กลับจวนลั่ว!!"