11

ท่านสาม มีสิทธิ์สืบหาความผิดปกติในทรัพย์สินของคุณชายน้อยทุกประการ!" นางใช้นิ้วเคาะตราหยกบนโต๊ะเบา ๆ

"เจ้ากลับบอกว่าข้าไม่มีสิทธิ์งั้นหรือ"

"ข้าน้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้น เพียงแต่..." หลงจู๊เริ่มมีเหงื่อซึมตามหน้าผาก

"เพียงแต่อะไร" เจียงสวินตัดบททันที

"เจ้าคิดว่าอำนาจของฮูหยินใหญ่ เหนือกว่าคำสั่งของนายท่านสาม หรือคิดว่าชีวิตของเจ้าหนักแน่นกว่าตราหยกชิ้นนี้" คำถามนั้นทำให้หลงจู๊อ้าปากค้าง ยังไม่ทันได้คิดหาคำแก้ตัว เสียงทุ้มต่ำก็ดังมาจากด้านหลัง

"ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน" ทุกคนในร้านหันไปมองพร้อมกัน

บุรุษร่างสูงในชุดขุนนางสีเข้มก้าวผ่านประตูเข้ามาอย่างสงบนิ่ง ด้านหลังมีหมิงหยวนและองครักษ์ติดตามมาอีกหลายคน

เพียงเขาปรากฏตัว บรรยากาศในร้านก็พลันหนักอึ้งขึ้นทันที

‘หลินเฟิงเจี๋ย’

"นะ... นายท่านสาม!" หลงจู๊หน้าถอดสี

หลินเฟิงเจี๋ยไม่ได้มองเขาในทันที แต่ปรายตาไปยังตราหยกบนโต๊ะ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ข้าก็อยากรู้นัก ว่าเหตุใดร้านโอสถซึ่งเป็นสินเดิมของพี่สะใภ้ ถึงกล้าปฏิเสธคำสั่งของผู้ถือตราพยัคฆ์ที่ข้ามอบให้ด้วยตัวเอง"

"นายท่านสาม ข้าน้อย..." หลงจู๊เข่าอ่อนแทบทรุด

"บัญชีอยู่ไหน" คำสั้น ๆ ทำให้คำแก้ตัวทั้งหมดติดอยู่ในลำคอ

"ข้าน้อยจะนำมาให้เดี๋ยวนี้ขอรับ!" หลงจู๊รีบวิ่งไปเปิดตู้ด้านหลัง หยิบสมุดบัญชีหลายเล่มออกมาวางตรงหน้าเจียงสวินอย่างลนลาน

เจียงสวินเปิดดูทีละเล่ม ไล่สายตาผ่านรายการซื้อขายและเบิกจ่ายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดลงที่สมุดปกดำเล่มหนึ่ง

บัญชีเล่มนั้นบันทึกการเบิกตัวยาสำคัญแยกต่างหากจากรายการทั่วไป นิ้วเรียวของเจียงสวินเลื่อนไปตามตัวอักษรทีละบรรทัด ก่อนจะชะงักที่ชื่อ ‘หญ้าสลายวิญญาณ’

จำนวนที่ถูกเบิกออกไปมากผิดปกติ!

เจียงสวินขมวดคิ้ว ก่อนเหลือบดูวันที่กำกับด้านข้าง สามปีก่อน ช่วงเวลาหลังจากเสี่ยวอวี๋คลอดได้ไม่นาน และเป็นช่วงเดียวกับที่มารดาของเสี่ยวอวี๋เริ่มล้มป่วยอย่างกะทันหัน ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ลงชื่อรับตัวยาออกจากร้าน คือบ่าวคนสนิทของ ‘อนุเตียว’!

และหลังจากอดีตฮูหยินเสียชีวิต ฮูหยินใหญ่คนปัจจุบันที่แต่งเข้ามา ก็สั่งให้หลงจู๊โอนเงินคลังกลางมากลบฝังบัญชีดำเล่มนี้ไว้ตลอดสามปีที่ผ่านมา

"เจอแล้ว" เจียงสวินพึมพำ

หลินเฟิงเจี๋ยก้าวเข้ามาใกล้ นัยน์ตาคมทอดมองสมุดบัญชีเล่มนั้น เจียงสวินเลื่อนหนังสือไปตรงหน้าเขา

"หญ้าสลายวิญญาณถูกเบิกออกไปจำนวนมากเมื่อสามปีก่อนโดยบ่าวของอนุเตียว ส่วนหลังจากฮูหยินใหญ่แต่งเข้ามา บัญชีเล่มนี้ก็ถูกสั่งให้ปิดตายทันที"

แววตาของหลินเฟิงเจี๋ยเปลี่ยนไปในทันที นัยน์ตาคู่คมฉายแววปวดร้าวและโกรธเกรี้ยววูบหนึ่ง ยามนึกถึงใบหน้าของเพื่อนสนิทวัยเด็กที่ต้องจบชีวิตลงอย่างทรมาน เขาหยิบสมุดขึ้นมาตรวจดูด้วยตนเอง ยิ่งอ่าน สีหน้าก็ยิ่งเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

"หลงจู๊" เสียงเรียกเพียงสองพยางค์ ทว่ากลับแฝงรังสีฆ่าฟันจนชายผู้นั้นทรุดลงไปกองกับพื้นทันที!

"นายท่านสาม ข้าน้อยไม่รู้เรื่องนะขอรับ ข้าน้อยเพียงทำตามคำสั่งเท่านั้น"

"หมิงหยวน" หลินเฟิงเจี๋ยไม่แม้แต่จะฟังคำแก้ตัว

"ขอรับ!"

"ควบคุมตัวหลงจู๊ ส่งให้กรมอาญาเค้นคดีอย่างละเอียด ยึดสมุดบัญชี บันทึกตัวยา และเอกสารทั้งหมดไว้เป็นหลักฐาน ห้ามผู้ใดแตะต้องแม้แต่หน้าเดียว"

หลายวันต่อมา...

บรรยากาศภายในเรือนใหญ่ของจวนโหวคึกคักเป็นพิเศษ เนื่องจากวันนี้เป็นวันจัดงานเลี้ยงประจำปีของตระกูลหลิน เหล่าขุนนาง ญาติผู้ใหญ่ รวมถึงมิตรสหายของตระกูลต่างทยอยเดินทางมาร่วมงานจนเต็มโถง

เสียงดนตรีบรรเลงคลอเคล้ากับเสียงพูดคุยดังอย่างต่อเนื่อง โต๊ะอาหารหลายสิบตัวถูกจัดเรียงอย่างหรูหรา สมฐานะจวนโหวที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง

ฮูหยินใหญ่และอนุเตียวต่างแต่งกายด้วยผ้าไหมปักดิ้นทอง เครื่องประดับเต็มศีรษะ แสร้งยิ้มแย้มต้อนรับแขกเหรื่ออย่างอ่อนหวาน หวังกอบกู้ชื่อเสียงที่เสียหายไปในช่วงหลายวันมานี้

ทว่าใต้รอยยิ้มนั้น สายตาของคนทั้งสองกลับลอบมองไปยังโต๊ะมุมหนึ่งของโถงอยู่เป็นระยะ

ตรงนั้นมี ‘เจียงสวิน’ และ ‘หลินเสี่ยวอวี๋’ นั่งอยู่ด้วยกัน

แววตาของฮูหยินใหญ่เย็นเยียบจนแทบปิดความเหี้ยมเกรียมไว้ไม่มิด

เจียงสวินเห็นทุกอย่าง แต่ทำราวกับไม่รู้ไม่เห็น นางโน้มตัวลงใกล้เด็กน้อย ก่อนกระซิบเตือน

"คุณชายน้อย อย่ายื่นมือไปจับอาหารหรือเครื่องดื่มบนโต๊ะเองเด็ดขาดนะเจ้าคะ หากอยากกินสิ่งใดให้บอกข้าก่อน" เสี่ยวอวี๋พยักหน้าหงึกหงักอย่างว่าง่าย ยึดแม่นมเป็นที่พึ่งเดียวและไว้ใจนางที่สุด

"เสี่ยวอวี๋จะฟังแม่นมขอรับ"

"เด็กดี" เจียงสวินลูบศีรษะเด็กน้อยเบา ๆ

นางไม่เชื่อเด็ดขาดว่าฮูหยินใหญ่กับอนุเตียวจะยอมปล่อยงานเลี้ยงวันนี้ผ่านไปอย่างสงบ

โดยเฉพาะหลังจากนางตรวจพบหลักฐานที่ร้านโอสถหลินอัน

คนที่มีชนักติดหลัง ย่อมต้องรีบร้อนทำลายหลักฐานหรือปิดปากผู้ที่รู้ความจริง และดูเหมือนว่านางจะคิดไม่ผิด

ไม่นานนัก สาวใช้คนสนิทของฮูหยินใหญ่ก็เดินนำบ่าวสองคนตรงเข้ามา พร้อมถาดสำรับพิเศษที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ

ชามกระเบื้องเคลือบถูกวางลงตรงหน้าเสี่ยวอวี๋และเจียงสวิน

"ฮูหยินใหญ่ตั้งใจสั่งให้ห้องครัวเคี่ยวน้ำซุปโสมชามนี้มาบำรุงสุขภาพของคุณชายน้อยกับแม่นมเจียงโดยเฉพาะเจ้าค่ะ" สาวใช้ยิ้มหวาน ทว่าแววตากลับซ่อนความเยาะเย้ยเอาไว้

เจียงสวินเหลือบมองชามน้ำซุปตรงหน้า น้ำซุปใส มีกลิ่นโสมจาง ๆ ลอยขึ้นมา ดูเผิน ๆ ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ แต่เมื่อนางขยับชามเข้าใกล้ สูดกลิ่นเพียงเล็กน้อย แล้วสังเกตคราบบาง ๆ ที่ลอยอยู่เหนือผิวน้ำ แววตาก็พลันเย็นลง

หลายวันก่อนนางได้ตรวจรายละเอียดของ ‘หญ้าสลายวิญญาณ’ จากร้านโอสถหลินอันมาแล้ว ทั้งกลิ่น สี และลักษณะหลังต้มผสมกับน้ำแกง ตรงกันไม่มีผิด

พิษชนิดเดียวกับที่ถูกเบิกออกไปเมื่อสามปีก่อน ในช่วงที่มารดาของเสี่ยวอวี๋เริ่มล้มป่วยอย่างผิดปกติ

เจียงสวินเหลือบมองฮูหยินใหญ่กับอนุเตียว ริมฝีปากค่อย ๆ ยกเป็นรอยยิ้มเย็น

คิดจะใช้วิธีเดิมอีกครั้งอย่างนั้นหรือ

ดี... เช่นนั้นวันนี้นางก็จะคืนของขวัญชิ้นใหญ่ให้เสียเลย

"ฮูหยินใหญ่ใส่ใจคุณชายน้อยยิ่งนัก"

เจียงสวินเอ่ยเสียงดังพอให้อีกฝ่ายได้ยิน จากนั้นนางกลับไม่ยกชามขึ้นดื่ม แต่ลุกขึ้นยืนพร้อมชูชามน้ำซุปขึ้นเหนือโต๊ะ

"ทุกท่านโปรดฟัง" เสียงของเจียงสวินดังก้องไปทั่วโถง เสียงพูดคุยค่อย ๆ เงียบลง แม้แต่ดนตรีที่กำลังบรรเลงก็หยุดชะงัก

แขกทุกคนหันมามองนางเป็นตาเดียว เจียงสวินยิ้มบาง ๆ แววตาสดใสยิ่งนัก

"ฮูหยินใหญ่ของจวนโหวเมตตาคุณชายน้อยสายหลักเสียเหลือเกิน ถึงขั้นสั่งให้ห้องครัวเคี่ยวน้ำซุปโสมชามพิเศษมาบำรุงร่างกายด้วยตนเอง"

ใบหน้าของฮูหยินใหญ่เปลี่ยนสีเล็กน้อย นางรีบลุกขึ้น

"แม่นมเจียง เจ้าจะทำอะไร นี่เป็นงานเลี้ยงของตระกูล เจ้ากล้าลุกขึ้นเอะอะโวยวายต่อหน้าแขกเหรื่อเช่นนี้ ไม่รู้จักกาลเทศะบ้างหรือ"

"ข้าน้อยมิได้ต้องการเสียมารยาทเจ้าค่ะ" เจียงสวินก้าวออกจากโต๊ะ ก่อนวางชามน้ำซุปลงบนโต๊ะกลางโถง