10

"ตัวอย่างพิษ"

"ขอรับ" สีหน้าของหมิงหยวนจริงจังขึ้น

"หากแม่นมคิดจะเปิดโปงเรื่องสินเดิมในงานเลี้ยงตระกูลสัปดาห์หน้า นายท่านสามแนะนำให้ไปตรวจร้านโอสถหลินอันเสียก่อน บางทีสิ่งที่ซ่อนอยู่ที่นั่นอาจไม่ใช่เพียงหลักฐานเรื่องเงิน"

หัวใจของเจียงสวินกระตุกวูบ หากเป็นเช่นนั้น เรื่องนี้ก็ไม่ได้มีเพียงการยักยอกทรัพย์สินอีกแล้ว แต่มันอาจเกี่ยวข้องกับ ‘สาเหตุการตาย’ ของมารดาเสี่ยวอวี๋!

"มารดาของคุณชายน้อยอาจไม่ได้ตายเพราะป่วยธรรมดา" เจียงสวินพึมพำ หมิงหยวนไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ

"เรื่องนี้ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดขอรับ เพราะฉะนั้นนายท่านสามจึงไม่ต้องการด่วนสรุป"

"เข้าใจแล้ว" เจียงสวินปิดสมุดบัญชีลง นัยน์ตาที่เคยประหลาดใจเมื่อครู่กลับฉายความมุ่งมั่น

"กลับไปบอกนายท่านสามของเจ้า ขอบพระคุณสำหรับเบาะแสนี้" นางยกมือแตะถุงเอกสารตรงหน้า

"ข้าจะไปตรวจร้านโอสถหลินอันด้วยตัวเอง ส่วนงานเลี้ยงตระกูลสัปดาห์หน้า" มุมปากของเจียงสวินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็น

"หากหลักฐานพวกนี้เป็นจริง ข้าจะทำให้คนที่ยักยอกสมบัติของคุณชายน้อย ไม่มีวันลืมงานเลี้ยงครั้งนี้ไปตลอดชีวิต"

"ข้าน้อยจะนำคำไปเรียนให้นายท่านทราบขอรับ" หมิงหยวนประสานมือ

ขณะเดียวกัน ที่เรือนใหญ่ บรรยากาศกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ฮูหยินใหญ่นั่งหน้าซีดอยู่ข้างอนุเตียว ในมือกำจดหมายลับที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาจากนอกจวนแน่นจนกระดาษยับย่น

อนุเตียวเดินวนไปมา สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา

"ฮูหยินใหญ่ เราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ นายท่านสามมอบตรายกเว้นให้แม่นมเจียงแล้ว หากนางไปตรวจร้านโอสถหลินอันจริง ความลับเรื่อง ‘พิษละลายวิญญาณ’ ที่เราเคยใช้กับอดีตฮูหยิน"

"เงียบ!" ฮูหยินใหญ่ตวาดเสียงลั่น อนุเตียวสะดุ้ง รีบเม้มปากแน่น ฮูหยินใหญ่กำจดหมายในมือจนแทบฉีกขาด ดวงตาแดงก่ำฉายแววเหี้ยมเกรียม

"เรื่องนั้นห้ามพูดออกมาอีกเด็ดขาด แม้แต่ในเรือนของข้าเองก็ไม่ได้"

"แต่ถ้าแม่นมเจียงหาเจอ..."

"นางไม่มีโอกาสได้หาเจอหรอก"

อนุเตียวชะงัก ฮูหยินใหญ่เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มเย็นเยียบค่อย ๆ ปรากฏตรงมุมปาก

"ในเมื่อพวกมันอยากขุดคุ้ยอดีตกันนัก ก็ให้มันขุดไป"

"ฮูหยินใหญ่หมายความว่า..."

"งานเลี้ยงตระกูลสัปดาห์หน้า" ฮูหยินใหญ่บีบถ้วยชาในมือแน่น

"ข้าจะใส่ ‘พิษชนิดเดียวกัน’ ลงในสำรับของเด็กนั่นกับแม่นมปากกล้า"

"แต่ถ้าถูกจับได้" อนุเตียวเบิกตากว้าง

"ก็อย่าให้ถูกจับได้สิ" ฮูหยินใหญ่ตวาด ก่อนเหยียดยิ้มอย่างอำมหิต

"ในเมื่อพวกมันไม่รู้จักอยู่เงียบ ๆ ก็ให้ตายตกตามอดีตฮูหยินไปเสียพร้อมกัน"

แววตาของอนุเตียวสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว ทว่าสุดท้ายแล้วนางก็ไม่ได้เอ่ยคำคัดค้านออกมาแม้แต่คำเดียว

เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงสวินสวมชุดกระโปรงสีอ่อนปักลายกิ่งหลิวอย่างประณีต แม้รูปแบบจะเรียบง่าย แต่เมื่ออยู่บนเรือนร่างอรชรกลับยิ่งขับให้นางดูหมดจดสง่างาม แตกต่างจากบ่าวรับใช้ทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

หญิงสาวยืนอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง พลางจัดชายแขนเสื้อให้เข้าที่ ขณะเดียวกันก็เรียบเรียงความทรงจำเกี่ยวกับฐานะของตนในจวนแห่งนี้อีกครั้ง

ร่างเดิมของ ‘เจียงสวิน’ อายุเพียงสิบเก้าปี เดิมเป็นบุตรีของขุนนางตกอับ หลังครอบครัวประสบเคราะห์จนไร้ที่พึ่ง อดีตฮูหยินเห็นแก่มิตรไมตรีเก่าจึงรับนางเข้ามาอาศัยในจวน

ดังนั้นคำว่า ‘แม่นม’ ของเจียงสวิน จึงมิได้หมายถึงหญิงที่เคยผ่านการแต่งงานหรือมีบุตรเพื่อให้นมอย่างแม่นมทั่วไป

นางเป็นสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน และได้รับเลือกให้เป็น ‘แม่นมประจำตัว’ ของเสี่ยวอวี๋หลังเด็กน้อยหย่านมแล้ว มีหน้าที่ดูแลเรื่องอาหาร การแต่งกาย การนอนหลับ รวมถึงความเป็นอยู่ทุกอย่างของคุณชายน้อยอย่างใกล้ชิด

แต่เพราะนางยังเยาว์วัย ไร้สามี ไร้บุตร และไม่มีตระกูลใหญ่คอยหนุนหลัง คนฝ่ายในจึงมองเจียงสวินมาตลอดว่าเป็นเพียงสตรีตัวเล็ก ๆ ผู้หนึ่ง

หรือพูดให้ชัดกว่านั้นก็คือเป็น ‘เหยื่อที่ไม่มีทางสู้’

แต่นั่นคือเจียงสวินคนเก่า

ส่วนเจียงสวินคนนี้ ใครคิดจะรังแกก็ลองเข้ามาดู

"แม่นมขอรับ วันนี้เราจะออกไปข้างนอกหรือขอรับ" เสียงเล็กใสดึงความคิดของนางกลับมา

เสี่ยวอวี๋ในชุดผ้าไหมสีฟ้าสดใสวิ่งเข้ามาจับชายกระโปรง ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น เห็นได้ชัดว่าเด็กน้อยแทบไม่เคยมีโอกาสออกไปนอกจวนมาก่อน

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ วันนี้ข้าจะพาคุณชายน้อยไปตรวจดูร้านค้าของท่านแม่" เจียงสวินยิ้มหวาน ก่อนย่อตัวลงช่วยจัดคอเสื้อให้เด็กน้อยเรียบร้อย

เสี่ยวอวี๋เอียงศีรษะ

"เราไปทำอะไรหรือขอรับ"

"ไปดูว่าใครมันแอบยักยอกของของเราไปบ้างเจ้าค่ะ"

เด็กน้อยกะพริบตาปริบ ๆ แม้จะยังไม่เข้าใจคำว่า ‘ยักยอก’ ดีเท่าไร แต่เมื่อเห็นแม่นมยิ้มอย่างมั่นใจ ก็พยักหน้าหงึกหงัก

"เสี่ยวอวี๋จะไปกับแม่นมขอรับ!"

"ดีมากเจ้าค่ะ" ไม่นานนัก รถม้าของจวนโหวก็มาหยุดอยู่หน้าร้านโอสถหลินอัน

ร้านโอสถแห่งนี้ตั้งอยู่บนถนนสายหลักของเมืองหลวง เป็นร้านขนาดใหญ่ถึงสองชั้น ป้ายไม้ด้านหน้าสลักชื่อร้านอย่างวิจิตร ภายในเต็มไปด้วยตู้ยาสมุนไพรและผู้คนที่เข้าออกไม่ขาดสาย

มันคือหนึ่งในกิจการสำคัญที่อยู่ในสินเดิมของมารดาเสี่ยวอวี๋

ภายในร้าน หลงจู๊กำลังยืนดีดลูกคิดนับเงินอย่างสบายอารมณ์ กระทั่งเสียงฝีเท้าของเจียงสวินดังเข้ามา

ตราหยกสลักลายพยัคฆ์ถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้าอย่างไม่เบาไม่แรง

หลงจู๊เหลือบตามองอย่างไม่ใส่ใจ แต่ทันทีที่เห็นลวดลายบนตรา สีหน้าก็เปลี่ยนไปในพริบตา

"ตระ... ตรายกเว้นของนายท่านสาม!"

เขาผงะถอยจนเกือบชนเก้าอี้ด้านหลัง ก่อนรีบประสานมืออย่างลนลาน

"ไม่ทราบว่าแม่นมเจียงมาถึงที่นี่ ต้องการให้ข้าน้อยรับใช้เรื่องใดหรือขอรับ"

เจียงสวินเหลือบมองทั่วร้าน ก่อนตอบอย่างตรงไปตรงมา

"ข้าต้องการตรวจสมุดบัญชีย้อนหลังสามปีทั้งหมด รวมถึง 'บันทึกการเบิกจ่ายตัวยาอันตรายและยาสกัดพิเศษ' ของร้าน"

หลงจู๊หน้าซีดลงทันที เหงื่อซึมตามผาก

"เรื่อง... เรื่องนั้นไม่ได้ขอรับ!"

"ไม่ได้เช่นนั้นหรือ" เจียงสวินเลิกคิ้ว นัยน์ตาทอดมองอย่างจับผิด

"ร้านนี้อยู่ในการดูแลของฮูหยินใหญ่มาหลายปี บัญชีค้าขายทั่วไปข้าน้อยอาจเปิดให้ดูได้ แต่บันทึกยาควบคุมพวกนั้นต้องมีเทียบยาและเป็นเรื่องภายในของฝ่ายใน อีกอย่าง..." เขาเหลือบมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนฝืนเค้นเสียงพูดต่อ

"ท่านเป็นเพียงแม่นมที่คอยดูแลคุณชายน้อย มิได้มีความรู้ด้านโอสถ จะมาก้าวก่ายเรื่องยาอันตรายพวกนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะสมขอรับ"

"ไม่เหมาะสม" เจียงสวินหัวเราะเสียงเย็น เสียงนั้นบาดลึกจนบ่าวในร้านสะท้าน

"ร้านนี้เป็นสินเดิมของอดีตฮูหยิน เสี่ยวอวี๋คือผู้สืบทอดทรัพย์สินโดยชอบธรรม ส่วนข้าถือตรายกเว้นของนาย