17

บรรยากาศยามเช้าสดชื่น สายลมเย็นพัดผ่านพร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่ง

ทันทีที่ลงจากรถม้า เสี่ยวอวี๋ก็ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่

เด็กน้อยวิ่งเล่นอยู่บนลานหญ้ากว้าง เก็บดอกไม้เล็ก ๆ มาร้อยเป็นพวงอยู่ใต้สายตาของเหล่าองครักษ์เงาที่คอยดูแลอยู่ห่าง ๆ

"แม่นมดูสิขอรับ เสี่ยวอวี๋จะร้อยให้แม่นม"

เสียงเด็กน้อยดังตามหลังมา

เจียงสวินหันไปยิ้มให้

"ค่อย ๆ วิ่งนะเจ้าคะ ระวังหกล้ม"

"ขอรับ!" หลินเฟิงเจี๋ยมองภาพนั้น ก่อนเอ่ยขึ้น

"ปล่อยเขาเล่นเถอะ มีหมิงหยวนคอยดูอยู่" จากนั้นชายหนุ่มจึงพาเจียงสวินเดินไปยังศาลาแปดเหลี่ยมซึ่งตั้งอยู่กลางทุ่งดอกท้อ

กลีบดอกสีชมพูอ่อนปลิวตามสายลม ลอยผ่านเรือนร่างของคนทั้งสองเป็นระยะ ราวกับภาพวาดที่มีชีวิต

เมื่อเดินมาถึงกลางศาลา หลินเฟิงเจี๋ยก็หยุดฝีเท้า เจียงสวินหันกลับมามอง

"นายท่าน"

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงสบตานางตรง ๆ ในเวลานี้ไม่มีเงาของแม่ทัพใหญ่ผู้ดุดัน ไม่มีนายท่านสามผู้ทรงอำนาจที่ทำให้คนทั้งจวนหวาดเกรง

เหลือเพียงบุรุษธรรมดาผู้หนึ่ง บุรุษที่กำลังมองสตรีที่ตนรักด้วยหัวใจทั้งหมด

หลินเฟิงเจี๋ยล้วงกล่องไม้แกะสลักใบงามออกจากอกเสื้อ เมื่อเปิดฝาออก ภายในปรากฏปิ่นหยกเนื้อนวลสลักลายกิ่งหลิวอย่างประณีต เนื้อหยกขาวบริสุทธิ์สะท้อนแสงแดดจนดูงดงามจับตา

เจียงสวินมองอย่างประหลาดใจ

"นี่คือ..."

"ปิ่นชิ้นนี้ ข้าบรรจงแกะสลักด้วยมือตนเองยามอยู่ชายแดนเหนือ"

เจียงสวินชะงัก หลินเฟิงเจี๋ยมองปิ่นในมือ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"ยามนั้นข้ายังไม่รู้ว่าสตรีผู้นั้นจะเป็นใคร รู้เพียงว่าสักวัน หากข้าพบคนที่อยากใช้ชีวิตร่วมกันไปจนแก่เฒ่า ข้าจะมอบปิ่นชิ้นนี้ให้นาง" เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเจียงสวิน

"และบัดนี้ ข้าพบนางแล้ว" หัวใจของเจียงสวินพลันเต้นแรง สายตาคมของหลินเฟิงเจี๋ยสะท้อนเพียงภาพของนางแต่ผู้เดียว

"เจียงสวิน เจ้าเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเสี่ยวอวี๋ จากเด็กที่เคยหวาดกลัวทุกสิ่ง กลับทำให้เขาหัวเราะได้อีกครั้ง" หญิงสาวเม้มริมฝีปาก

"เจ้าเปลี่ยนเรือนหลังที่เคยเงียบเหงา ให้กลายเป็นสถานที่ที่ข้าอยากกลับมาทุกวัน"

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยประโยคถัดไปอย่างหนักแน่น

"และที่สำคัญที่สุด เจ้าเข้ามาเติมเต็มหัวใจของข้า"

ดวงตาของเจียงสวินเริ่มร้อนผ่าว หลินเฟิงเจี๋ยก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนที่สิ่งที่นางไม่คาดคิดจะเกิดขึ้น

บุรุษผู้เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ ผู้กุมกำลังทหารนับหมื่น และเป็นที่เกรงขามของคนทั้งราชสำนัก ค่อย ๆ ย่อกายลงข้างหนึ่งตรงหน้านางโดยไม่ถือตัวแม้แต่น้อย

"นายท่าน!" เจียงสวินตกใจจนรีบยื่นมือหมายจะดึงเขาขึ้น แต่หลินเฟิงเจี๋ยกลับจับมือนางไว้

"ฟังข้าให้จบก่อน" หญิงสาวจึงนิ่งลง

"ข้า หลินเฟิงเจี๋ย อยากรับเจ้าเป็นฮูหยินของข้าอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม และข้าอยากให้เจ้าเต็มใจด้วย ไม่ใช่เพราะพระราชโองการบีบบังคับเจ้า" น้ำเสียงทุ้มมั่นคงทุกถ้อยคำ

"ข้าสัญญาว่าจะรัก ปกป้อง และให้เกียรติเจ้า จะไม่ถือฐานะของเจ้ามาดูแคลน และจะไม่มีสตรีอื่นเข้ามาทำให้เจ้าต้องเสียใจ" ดวงตาคมสบกับนางโดยไม่หลบ

"ตราบเท่าที่ข้ายังมีชีวิต เจ้าจะเป็นสตรีเพียงคนเดียวที่ยืนเคียงข้างข้า" เขากระชับมือของนาง

"เจียงสวิน เจ้ายินยอมแต่งให้ข้าหรือไม่ ข้าอยากให้เจ้าตอบตกลงด้วยใจจริงของเจ้า" หยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งค่อย ๆ เอ่อคลอ ก่อนรินไหลลงมาตามแก้มเนียน เจียงสวินมองบุรุษตรงหน้า

ชายผู้ที่ครั้งหนึ่งนางเคยมองว่าเป็นเพียงท่านอาของเด็กที่ตนต้องปกป้อง

แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ความไว้ใจค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความผูกพัน ความผูกพันค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความคิดถึง และในที่สุด นางก็ไม่อาจหลอกตนเองได้อีกว่า ความรู้สึกนี้เป็นเพียงความซาบซึ้ง

มันคือความรัก ความรักที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน แต่หยั่งรากลึกลงในหัวใจโดยไม่รู้ตัว

เจียงสวินยิ้มกว้างทั้งน้ำตา ก่อนยื่นมืออีกข้างไปหาเขา นางพยักหน้าช้า ๆ

"ข้าตกลงเจ้าค่ะ..." หลินเฟิงเจี๋ยมองนางอย่างรอคอย เจียงสวินสูดหายใจเบา ๆ ก่อนเรียกชื่อที่เขาเคยขอให้นางเรียกมาตลอด

"เฟิงเจี๋ย" ชายหนุ่มชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที จากนั้นรอยยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่เจียงสวินเคยเห็นก็ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา

"เรียกอีกครั้งได้หรือไม่"

เจียงสวินหน้าแดง

"ไม่เรียกแล้วเจ้าค่ะ"

"เมื่อครู่ข้าได้ยินไม่ชัด"

"ท่านได้ยินชัดแล้ว"

"ข้าอยากฟังอีก"

"ท่านพี่เฟิงเจี๋ย!" หญิงสาวเรียกเสียงดังขึ้นอย่างจนใจ หลินเฟิงเจี๋ยหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนลุกขึ้นเต็มความสูง

เขาหยิบปิ่นหยกออกจากกล่อง แล้วบรรจงสวมลงบนมวยผมของนางด้วยมือของตนเอง นิ้วเรียวยาวจัดปิ่นให้เข้าที่อย่างทะนุถนอม

"งดงามมาก" เจียงสวินไม่รู้ว่าเขากำลังชมปิ่นหรือชมคน แต่สายตาที่มองมาก็ทำให้ใบหน้าของนางร้อนผ่าวขึ้นอีกครั้ง

หลินเฟิงเจี๋ยจึงดึงร่างบางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน เจียงสวินไม่ได้ขัดขืน นางค่อย ๆ ยกมือขึ้นกอดตอบ ก่อนซบใบหน้าลงบนอกกว้างที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและมั่นคงอย่างประหลาด

ทันใดนั้นเสียงเล็กสดใสก็ดังมาจากลานหญ้าด้านล่าง

"แม่นม ท่านอาสาม เสี่ยวอวี๋เห็นนะขอรับ"

เจียงสวินรีบผละออกด้วยความตกใจ

"คุณชายน้อย!" เสียงหัวเราะของเด็กชายดังลั่นไปทั่วทุ่งดอกท้อ

หลินเฟิงเจี๋ยมองหลานชายที่กำลังโบกพวงดอกไม้ให้ ก่อนหันกลับมายิ้มให้สตรีตรงหน้า กลีบดอกท้อสีชมพูอ่อนยังคงโปรยปรายตามสายลม

ใต้ศาลาแปดเหลี่ยมแห่งนั้น คนสองคนที่ครั้งหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิตของกันและกันโดยไม่ทันตั้งตัว ในที่สุดก็เลือกจะเดินเคียงข้างกันต่อไปด้วยความเต็มใจ

ส่วนเสียงหัวเราะของเสี่ยวอวี๋ที่ดังอยู่ไม่ไกล ก็กลายเป็นเสียงแห่งความสุขที่เติมเต็มภาพตรงหน้าอย่างสมบูรณ์

และนั่น คือจุดเริ่มต้นของบทใหม่แห่งคำว่า ‘ครอบครัว’ ที่แท้จริง

งานสมรสพระราชทานระหว่างแม่ทัพใหญ่ ‘หลินเฟิงเจี๋ย’ กับ ‘เจียงสวิน’ ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ สมเกียรติจนเป็นที่กล่าวขานไปทั่วเมืองหลวง

ขบวนเจ้าสาวทอดยาวไปตามถนนสายหลัก เกี้ยวแดงแปดคนหามประดับผ้าแพรและเครื่องมงคลอย่างงดงาม เสียงประทัดและเสียงแสดงความยินดีของชาวบ้านดังตลอดเส้นทาง

เจียงสวินในชุดเจ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองเลอค่า ก้าวเข้าสู่โถงพิธีเคียงข้างหลินเฟิงเจี๋ย ก่อนร่วมกราบไหว้ฟ้าดินและบรรพบุรุษตามธรรมเนียม

นับจากวันนั้น นางก็กลายเป็น ‘ฮูหยินสามแห่งจวนโหว’ อย่างเต็มภาคภูมิ และผู้ที่ดูจะมีความสุขยิ่งกว่าเจ้าบ่าวเจ้าสาวเสียอีก กลับเป็นเสี่ยวอวี๋น้อยในชุดพิธีการสีแดงตัวจิ๋ว ซึ่งวิ่งยิ้มแป้นอยู่ข้างกายคนทั้งสองตั้งแต่ต้นพิธีจนจบ

"ท่านอาสะใภ้งดงามที่สุดเลยขอรับ!"

คำเรียก ‘ท่านอาสะใภ้’ ครั้งแรกทำให้เจียงสวินถึงกับน้ำตาคลอ นางก้มลงลูบศีรษะเด็กน้อยด้วยความตื้นตัน

จากวันแรกที่เด็กคนนี้นั่งสั่นอยู่ในตู้เสื้อผ้า เรียกนางว่าแม่นมด้วยความหวาดกลัว วันนี้กลับยืนอยู่ข้างนาง พร้อมเรียกนางว่าท่านอาสะใภ้อย่างเต็มปากเต็มคำแล้ว

ชีวิตหลังแต่งงานดำเนินไปอย่างหวานละมุนและเรียบง่าย