LOGINคล้อยหลังหลิวผิงเอ๋อร์กับมารดาเดินเข้าไปสำรวจภายในเรือนแล้ว หลิวหลงเยี่ยนก็หันมามองบุตรสาวคนโตพลางทอดถอนหายใจออกมาแผ่วเบา
“น้องของเจ้าเอาแต่ใจตัวเองนัก เจ้าเองก็อย่าได้ถือสาหาความนางเลยนะซือซือ” ผู้เป็นบิดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนอกอ่อนใจ หลิวซือซือหันไปสบตาพร้อมกับยกยิ้มเย็นเยียบขึ้นที่มุมปาก
“ข้าไม่ได้ถือสาอันใดหรอกเจ้าค่ะ เพราะตัวข้าเองก็ไม่ใช่คนดีงามอะไรนักหนา แต่ว่าท่านพ่อ ท่านควรจะอบรมสั่งสอนนางให้ดีเสียหน่อย หากวันใดที่ข้าเกิดโกรธขึ้นมาจริงๆ ท่านอาจจะได้เห็นด้านร้ายกาจของข้าเป็นบุญตาเลยก็ได้นะเจ้าคะ”
หลิวหลงเยี่ยนสะท้านเฮือก ไม่กล้าเอ่ยคำใดมาโต้เถียงนางอีก เขาทำได้เพียงพยักหน้ารับเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยถามถึงสิ่งที่ติดค้างคาใจมาโดยตลอด
“ซือซือ ตกลงแล้วเจ้าพอจะเอ่ยบอกพ่อได้หรือไม่ว่า เรื่องราวใหญ่โตเหล่านี้ เหตุใดเจ้าจึงล่วงรู้ล่วงหน้าได้ราวกับตาเห็น”
หลิวซือซือเม้มริมฝีปากแน่น สมองรีบเฟ้นหาข้ออ้างมากลบเกลื่อนในทันที
“ยามที่ข้าเจ็บป่วยปางตายและถูกส่งตัวไปรักษาที่อาราม ในตอนนั้น ท่านเจ้าอาวาสเคยเอ่ยเตือนเรื่องพวกนี้เอาไว้เจ้าค่ะ”
“ท่านเจ้าอาวาสกระนั้นหรือ” หลิวหลงเยี่ยนพึมพำออกมาเบาๆ
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ เดิมทีข้าก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะคิดว่าตนเองคงจะอยู่รอดมาไม่ถึงวันนี้ ท่านเจ้าอาวาสเคยบอกเอาไว้ว่าหากมีชีวิตรอดก็จงใช้เวลาที่เหลือช่วยเหลือผู้คนให้ได้มากที่สุด”
“ข้าเกือบลืมมันไปจนหมดสิ้นแล้วจริงๆ แต่ว่าพอยามเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นมา มันจึงทำให้ข้าฉุกคิดขึ้นได้ว่า ทุกอย่างอาจจะเป็นจริงดังที่ท่านเจ้าอาวาสเคยเตือนไว้ทุกประการ” หลิวซือซือคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ทว่าในสายตาของผู้เป็นพ่อ รอยยิ้มนั้นกลับดูงดงามและเปี่ยมด้วยเสน่ห์จนหาได้ยากยิ่งจากบุตรสาวคนโต
ทว่าในความคิดที่แท้จริงของหลิวซือซือแล้ว นางเพียงแต่รู้สึกโล่งอกที่สามารถหาข้ออ้างมากลบเกลื่อน เพื่อให้ตนเองรอดพ้นไปจากสายตาเคลือบแคลงสงสัยของทุกคนในบ้านได้ในยามนี้เท่านั้นเอง
เพราะแท้จริงแล้ว ท่านเจ้าอาวาสไม่ได้เอ่ยบอกสิ่งใดกับเจ้าของร่างเดิมนี้เลยแม้แต่น้อย ความจริงที่นางข้ามมิติมาพบเจอมีเพียงความทรงจำเลือนราง ว่าท่านเจ้าอาวาสได้ทิ้งจดหมายลับฉบับหนึ่งไว้ให้ พร้อมกับข้อความสั้นๆ เพียงว่า
‘ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่นี้ให้ดี’
แม้ท่านเจ้าอาวาสจะไม่ได้ล่วงรู้ถึงกาลข้างหน้าอย่างทะลุปรุโปร่ง หรือรู้อยู่แล้วแต่จงใจไม่เอ่ยปากบอกกล่าวนางดังที่นางแอบอ้างขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อครู่นี้
ทว่าการที่ท่านทิ้งข้อความปริศนานั้นไว้ให้นาง ย่อมแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่า เจ้าอาวาสผู้ลึกล้ำรูปนั้นต้องรู้ดีแน่แท้ว่า สตรีที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาในร่างนี้ หาใช่หลิวซือซือคนเดิมอีกต่อไปแล้ว
“หากเป็นเช่นนั้น พวกเราลองเดินทางไปที่อารามนั้นอีกสักครั้งดีหรือไม่”
“โถ... ท่านพ่อ ป่านนี้ท่านเจ้าอาวาสคงออกเดินทางท่องยุทธภพไปไกลแล้วกระมัง ท่านก็รู้ว่าหลังจากข้าหายดี ท่านเจ้าอาวาสก็ให้คนมาส่งข้ากลับบ้าน จากนั้นไม่นานก็มีคนแจ้งว่าท่านออกเดินทางไปจำศีลยังเมืองอื่นเสียแล้ว อีกอย่างอารามแห่งนั้นก็เก่าแก่ทรุดโทรมยิ่งนัก ป่านนี้คงไม่มีผู้ใดหลงเหลืออยู่แล้วล่ะเจ้าค่ะ”
หลิวซือซือรีบเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมให้บิดาเลิกล้มความคิดที่จะไปตามหาเจ้าอาวาส ด้วยตัวนางเองก็ไม่มั่นใจเช่นกันว่าเวลานี้ที่อารามร้างแห่งนั้นจะมีสิ่งใดซ่อนอยู่หรือไม่
‘เอาไว้มีเวลาว่างเมื่อไหร่ เห็นทีนางคงต้องหาโอกาสแอบกลับไปตรวจสอบที่อารามแห่งนั้นดูสักครั้งเสียแล้ว’
“ท่านพ่อเลิกสนใจเรื่องพวกนั้นก่อนเถอะเจ้าค่ะ รีบตามพวกนางเข้าไปสำรวจเรือนหลังใหม่เสียก่อนดีกว่า อีกอย่าง ช่วยกันฮูหยินและบุตรสาวของท่านให้พ้นหูพ้นตาข้า อย่าปล่อยให้พวกนางมาวุ่นวายระรานข้าอีกเลย ท่านก็รู้ดีว่าพวกเราสามคนไม่ถูกกันไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
“โถ... ซือซือ เจ้าก็รู้ว่าน้องสาวของเจ้าเป็นคนเช่นไร ให้อภัยนางไปเถอะนะ นางยังเด็กนัก”
“อายุสิบสี่สิบห้าไม่เด็กแล้วเจ้าคะ อะไรที่สั่งสอนได้ท่านก็ควรทำเป็นอย่างยิ่ง อีกอย่างยามนี้ข้าไม่ได้สนใจพวกนางสองแม่ลูกนักหรอก แต่หากว่าพวกนางยังบังอาจมายุ่มย่ามระรานข้าไม่เลิก ท่านพ่อก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือเจ้าคะ ว่าข้าเป็นคนเช่นใด”
หลิวหลงเยี่ยนจ้องมองหลิวซือซือด้วยความรู้สึกจนปัญญา ไม่รู้จะจัดการกับคนในครอบครัวของตนเองอย่างไรดี แม้เขาจะรู้ดีว่าบุตรสาวคนโตผู้นี้ดื้อรั้นไม่ยอมคน และมักจะเป็นคู่อริกับบุตรสาวคนเล็กเรื่อยมา ทว่าทั้งคู่ก็ไม่เคยถึงขั้นลงไม้ลงมือกันอย่างรุนแรง
เพียงแต่ในยามนี้ หลิวซือซือกลับไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว คล้ายกับมีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้นางแปรเปลี่ยนเป็นคนละคน ทว่าก็นับว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีและพึ่งพาได้มากกว่าเดิม
หากว่าหลิวผิงเอ๋อร์ยังพูดจาพล่อยๆ จนทำให้นางโกรธขึ้นมาจริงๆ เกรงว่าครั้งนี้สองแม่ลูกคู่นั้นคงจะต้องไร้ที่ซุกหัวนอนอย่างที่นางขู่เอาไว้จริงๆ เป็นแน่
‘เฮ้อ… ข้าควรต้องทำอย่างไรดี’
“เจ้าไปพักผ่อนเสียเถอะ พ่อจะดูแลจัดการพวกนางให้เป็นอย่างดี ไม่ยอมให้ไปรบกวนเจ้าอย่างแน่นอน”“เช่นนั้นก็ฝากท่านพ่อด้วยนะเจ้าคะ ข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อนล่ะ”“ได้ ขอบใจเจ้ามากนะ ซือซือ”นางพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นไปยังชั้นสองของตัวเรือน หลิวหลงเยี่ยนมองตามแผ่นหลังบอบบางนั้นไป พลางลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยใจทางด้านหลิวซือซือเมื่อเดินขึ้นมาถึงชั้นสองของเรือน นางก็มุ่งหน้าตรงไปยังห้องพักที่พ่อบ้านหลูจัดเตรียมไว้ให้โดยเฉพาะพื้นที่บริเวณปีกฝั่งซ้ายของชั้นบนทั้งหมด ถูกจัดสรรให้เป็นอาณาเขตส่วนตัวของหลิวซือซือแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งเป็นคำสั่งที่นางกำชับไว้ตั้งแต่แรกด้วยเพราะไม่ต้องการพักอาศัยร่วมชายคาฝั่งเดียวกับสองแม่ลูกคู่นั้น เพื่อตัดปัญหาความบาดหมางและการปะทะอารมณ์ที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อหลิวหลงเยี่ยนเองก็ได้รับแจ้งเรื่องนี้จากพ่อบ้านหลูมาก่อนแล้ว ซึ่งเขาก็เห็นพ้องด้วยและไม่ได้เอ่ยปากขัดข้องแต่อย่างใด ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะตระหนักดีว่าเรือนหลังนี้เป็นหลิวซือซือที่ทุ่มเงินหามาด้วยตนเอง พวกเขาจึงไม่อยากเอ่ยคำใดให้ขัดใจนางอีกนั่นเองเช้าของวันใหม่ หลิวซือซือเอาแต่ขลุกทำงาน
คล้อยหลังหลิวผิงเอ๋อร์กับมารดาเดินเข้าไปสำรวจภายในเรือนแล้ว หลิวหลงเยี่ยนก็หันมามองบุตรสาวคนโตพลางทอดถอนหายใจออกมาแผ่วเบา“น้องของเจ้าเอาแต่ใจตัวเองนัก เจ้าเองก็อย่าได้ถือสาหาความนางเลยนะซือซือ” ผู้เป็นบิดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนอกอ่อนใจ หลิวซือซือหันไปสบตาพร้อมกับยกยิ้มเย็นเยียบขึ้นที่มุมปาก“ข้าไม่ได้ถือสาอันใดหรอกเจ้าค่ะ เพราะตัวข้าเองก็ไม่ใช่คนดีงามอะไรนักหนา แต่ว่าท่านพ่อ ท่านควรจะอบรมสั่งสอนนางให้ดีเสียหน่อย หากวันใดที่ข้าเกิดโกรธขึ้นมาจริงๆ ท่านอาจจะได้เห็นด้านร้ายกาจของข้าเป็นบุญตาเลยก็ได้นะเจ้าคะ”หลิวหลงเยี่ยนสะท้านเฮือก ไม่กล้าเอ่ยคำใดมาโต้เถียงนางอีก เขาทำได้เพียงพยักหน้ารับเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยถามถึงสิ่งที่ติดค้างคาใจมาโดยตลอด“ซือซือ ตกลงแล้วเจ้าพอจะเอ่ยบอกพ่อได้หรือไม่ว่า เรื่องราวใหญ่โตเหล่านี้ เหตุใดเจ้าจึงล่วงรู้ล่วงหน้าได้ราวกับตาเห็น”หลิวซือซือเม้มริมฝีปากแน่น สมองรีบเฟ้นหาข้ออ้างมากลบเกลื่อนในทันที“ยามที่ข้าเจ็บป่วยปางตายและถูกส่งตัวไปรักษาที่อาราม ในตอนนั้น ท่านเจ้าอาวาสเคยเอ่ยเตือนเรื่องพวกนี้เอาไว้เจ้าค่ะ”“ท่านเจ้าอาวาสกระนั้นหรือ” หลิวหลงเยี่ยนพึมพำออกมาเบาๆ“
“ข้าบอกว่าให้หุบปาก!” หลิวซือซือตวาดเสียงกร้าว แววตาคมกริบกวาดมองสองแม่ลูกอย่างไม่เกรงใจผู้เป็นบิดาของเจ้าของร่างที่ยืนอยู่ข้างๆ เลยสักนิด“เจ้าลองคิดดูให้ดีๆ พวกเจ้าเป็นเพียงแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดา ที่ไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องอันใดกับข้าเลยแม้แต่นิด หากยังขืนพูดจาให้ข้าขุ่นข้องหมองใจอีก เกรงว่าพวกเจ้านั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายต้องระเห็จออกไปจากบ้านหลังนี้ บ้านที่ข้าเป็นคนทุ่มเงินหามาด้วยตนเอง”“หรือจะพูดให้ชัดก็คือ เวลานี้ข้าคือผู้ดูแลบ้านหลังนี้ และมีสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวว่าจะให้ผู้ใดอยู่หรือไม่อยู่ หากเจ้ายังคิดจะระรานข้าไม่รู้จบสิ้น พวกเจ้านั่นแหละที่จะไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน!”ริมฝีปากของหลิวผิงเอ๋อร์สั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ เพราะดูเหมือนว่านางจะเถียงสู้ฝีปากอันร้ายกาจของหลิวซือซือไม่ทันเสียแล้ว ทว่าฝ่ายหลิวซือซือกลับไม่สะทกสะท้านหรือเหน็ดเหนื่อยกับการต่อปากต่อคำเลยแม้แต่น้อย
เวลาล่วงเลยผ่านไปห้าวันเต็ม พ่อบ้านหลูก็เดินทางกลับมารายงานนางว่าเรือนหลังใหม่ได้รับการทำความสะอาดจนสะอาดเอี่ยมอ่องพร้อมเข้าอยู่แล้วแม้ว่าสภาพอากาศภายนอกจะยังคงหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย ทว่าหลิวซือซือก็รีบรุดเดินทางล่วงหน้าไปตรวจสอบความเรียบร้อยด้วยตนเองเสียก่อนจากนั้นจึงส่งพ่อบ้านชราควบรถม้าวกกลับไปรับบิดาและสองแม่ลูกตระกูลหลิวให้ย้ายมายังเรือนหลังใหม่ พร้อมกับหีบห่อสัมภาระและข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกเร่งรีบเก็บใส่หีบจนดูวุ่นวายโกลาหลไปหมดบนรถม้าที่โยกเยกไปตามเส้นทางทอดยามสู่เรือนท้ายหมู่บ้าน“หนาวเหลือเกินเจ้าค่ะท่านแม่ นี่พวกเรากำลังจะเดินทางไปที่ใดกันแน่” หลิวผิงเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ กอดอกแน่นเพื่อคลายความหนาว“แม่ก็ไม่รู้แน่ชัดนัก รู้แต่เพียงว่าพี่สาวของเจ้าบอกว่ามีสถานที่สำคัญที่พวกเราจำต้องไปดูให้เห็นกับตา”“ให้ตายสิ! อากาศหนาวเย็นถึงเพียงนี้นางยังนึกครึ้มอกครึ้มใจอยากให้พวกเราแห่กันออกมาข้างนอกอีก ข้าว่านางตั้งใจจะกลั่นแกล้งให้พวกเราหนาวตายคาสายลมนี้เป็นแน่” หลิวผิงเอ๋อร์บ่นกระปอดกระแปดออกมาด้วยความหงุดหงิด“เอาน่าผิงเอ๋อร์ อย่างไรเสียยามนี้นางก็ม
“ซือซือ... เจ้าช่วยพูดใหม่อีกทีซิ เมื่อครู่เจ้าว่าจะทำอันใดนะ” หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า รีบวางเครื่องมือซ่อมแซมที่ผุพังในมือลงทันที“พวกเราจะย้ายไปอยู่เรือนใหม่กันเจ้าค่ะ ท่านพ่อก็เห็นแล้วว่าเรือนหลังนี้ซ่อมแล้วซ่อมอีก คานไม้และหลังคาแทบจะไม่หลงเหลือแรงรับน้ำหนักไหวแล้ว หากไม่ยอมย้ายออกเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าเกรงว่าวันดีคืนดีหลังคาคงได้พังถล่มลงมาทับพวกเราตายกันหมดเรือนเป็นแน่ ดังนั้นท่านพ่อไม่ต้องเสียเงินซ่อมแซมเรือนเก่าหลังนี้อีกแล้วนะเจ้าคะ”หลิวหลงเยี่ยนที่ได้ยินบุตรสาวคนโตเอ่ยเช่นนั้น ก็ถึงกับนิ่งอึ้งค้างไปในทันที‘นางจะพูดล้อเล่นเพื่อให้ข้าดีใจไปทำไมกัน แต่จะว่าไปแล้ว สีหน้าและแววตาที่จริงจังของนางในยามนี้ ดูท่าจะไม่ใช่การเอ่ยเล่นๆ เสียแล้วกระมัง’ทว่าในจังหวะที่ผู้เป็นพ่อกำลังจะเอ่ยปากถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เสียงแหลมเล็กของบุตรสาวคนเล็กก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน เจ้าคิดว่าเรือนหลังหนึ่งจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ กระนั้นหรือ อีกอย่างครอบครัวของเราไม่มีเงินทองมากพอ ลำพังแค่หาเช้ากินค่ำยังยากลำบาก แล้วเจ้าจะไปเอา เอ่อ...”ความปากไวทำให้หลิวผิงเอ๋อร์เกือบพล
หลังเดินทางกลับจากตัวเมืองเฉิงตู หลิวซือซือก็รีบมอบหมายให้พ่อบ้านหลูไปติดต่อเจรจากับหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อขอเช่าบ้านว่างหลังใหญ่บริเวณท้ายหมู่บ้านหลังนั้นทันที ซึ่งนางเคยได้ยินเรื่องราวของบ้านหลังนี้มาจากปากของพ่อบ้านชราว่า เดิมทีมันถูกทิ้งร้างไว้เนื่องจากเจ้าของย้ายถิ่นฐานไปอยู่เมืองหลวง และได้ฝากฝังให้หัวหน้าหมู่บ้านเป็นผู้ดูแลจัดการซื้อขายหากมีผู้สนใจ โดยมีข้อแม้ว่าจะต้องขายให้ได้ตามราคาที่เจ้าตัวตั้งเอาไว้เท่านั้นทว่ายามนี้เงินในมือของนางยังมีไม่เพียงพอที่จะซื้อขาด หญิงสาวจึงจำต้องขอเช่าอาศัยไปก่อน และหมายมั่นตั้งใจว่าจะเร่งเก็บหอมรอมริบให้ได้โดยเร็ว เพื่อจะได้นำเงินมาซื้อขาดบ้านหลังนี้ ตัดปัญหาทุกอย่างที่อาจตามมาในภายภาคหน้า“คุณหนู… ท่านแน่ใจแล้วหรือขอรับว่าต้องการเช่าบ้านนั้นจริงๆ ข้าว่าเงินที่มีอยู่นี้เอาไปซ่อมแซมเรือนเดิม ส่วนที่เหลือเก็บเอาไว้ใช้ยามจำเป็นไม่ดีกว่าหรือ” ชายชราเอ่ยขึ้นพลางทำสีหน้ากังวลไม่น้อยหลิวซือซือรู้ว่าเขาคิดสิ่งใด นางไม่เอ่ยแย้ง ทำเพียงส่งยิ้มละมุนให้เท่านั้น“ท่านลุงหลู ท่านเชื่อใจข้าเถิดเจ้าค่ะ เงินนี้ข้าได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของข้าเอง”‘แม้จะแค่หยิบฉวย
“ฮึ”เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะจ้องมองคนกลุ่มนั้นภายใต้สายตาเจ้าเล่ห์แฝงแววเย็นยะเยือกคู่นั้นในมือก็หมุนควงของบางอย่างเล่น…มันคือแหวนไม้ที่เจ้านักเลงฉวยโอกาสในตอนที่กำลังวุ่นวายกันอยู่นั้นแอบหยิบมาจากสตรีผู้นั้น เขามองตามหัวหน้ากลุ่มนักเลงที่กำลังเดินออกจากตัวเมืองไปด้วยท่าทางหัวเสียก่อนจะยิ้มที่มุมป
“ข้าเห็นเจ้าตบหน้าตนเองก็นึกว่ามีตัวอะไรมาเกาะแค่เพียงจะช่วยดูก็เท่านั้น คิดว่าข้าจะไปทำอะไรเจ้าได้กัน”นางพูดจบก็ละความสนใจจากเขาก่อนจะหันไปจ้องมองบุรุษหนุ่มผู้นั้นอีกครั้ง“ท่านจะซื้อกำไลหยกจากข้าจริงๆ น่ะหรือ”“ใช่แล้ว”“เช่นนั้นข้าคิดราคาท่านสองพันอีแปะเท่านั้น”“ได้อย่างไรกันของซื้อของขายนะ เจ
'ที่ผ่านมานางร้ายกาจเพียงนั้น วันนี้กลับพูดออกมาเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเลยหรือว่านางจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ น่ะหรือ?'ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้านักเลงในกลุ่มนั้นอ้าปากค้างจ้องมองหลิวซอซือคล้ายกับไม่มั่นใจในสิ่งที่ตนได้ยินอี้ซวนยอมรับว่าเมื่อก่อนเคยชอบนางมากเพราะใบหน้าสวยหวานแต่ดูดุดันของนางนั้นม
แม้จะเอาแต่ตัดพ้อกับโชคชะตาที่เล่นตลกกับนางอยู่ในเวลานี้แต่หลิวซือซือก็ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจกับมันมากเท่าใดนักนางลุกขึ้นจากเตียงนอนเก่าๆ ก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเปิดระบบวิเศษที่ติดตัวมากับนางตั้งแต่ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาครั้งแรกในยุคนี้แล้วนางไล่สายดูระบบวิเศษที่มีสิ่งของเครื่องใช้จากโลกอ







