Share

บทที่ 26 หงเย่เปลี่ยนไป

Author: Jiulin
last update publish date: 2026-11-20 11:48:50

“เจ้าไปพักผ่อนเสียเถอะ พ่อจะดูแลจัดการพวกนางให้เป็นอย่างดี ไม่ยอมให้ไปรบกวนเจ้าอย่างแน่นอน”

“เช่นนั้นก็ฝากท่านพ่อด้วยนะเจ้าคะ ข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อนล่ะ”

“ได้ ขอบใจเจ้ามากนะ ซือซือ”

นางพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นไปยังชั้นสองของตัวเรือน หลิวหลงเยี่ยนมองตามแผ่นหลังบอบบางนั้นไป พลางลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยใจ

ทางด้านหลิวซือซือเมื่อเดินขึ้นมาถึงชั้นสองของเรือน นางก็มุ่งหน้าตรงไปยังห้องพักที่พ่อบ้านหลูจัดเตรียมไว้ให้โดยเฉพาะ

พื้นที่บริเวณปีกฝั่งซ้ายของชั้นบนทั้งหมด ถูกจัดสรรให้เป็นอาณาเขตส่วนตัวของหลิวซือซือแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งเป็นคำสั่งที่นางกำชับไว้ตั้งแต่แรกด้วยเพราะไม่ต้องการพักอาศัยร่วมชายคาฝั่งเดียวกับสองแม่ลูกคู่นั้น เพื่อตัดปัญหาความบาดหมางและการปะทะอารมณ์ที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

หลิวหลงเยี่ยนเองก็ได้รับแจ้งเรื่องนี้จากพ่อบ้านหลูมาก่อนแล้ว ซึ่งเขาก็เห็นพ้องด้วยและไม่ได้เอ่ยปากขัดข้องแต่อย่างใด ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะตระหนักดีว่าเรือนหลังนี้เป็นหลิวซือซือที่ทุ่มเงินหามาด้วยตนเอง พวกเขาจึงไม่อยากเอ่ยคำใดให้ขัดใจนางอีกนั่นเอง

เช้าของวันใหม่ หลิวซือซือเอาแต่ขลุกทำงานอยู่ในไร่ นางกว้านซื้อที่ดินบริเวณโดยรอบบ้านเพื่อปลูกข้าวสาลีเพิ่ม แล้วจ้างชาวบ้านละแวกนั้นให้มาช่วยกำจัดหญ้าที่ขึ้นรกทึบ โดยมีพ่อบ้านหลูและหงเย่คอยเป็นลูกมือช่วยเหลืองานในไร่ให้นางอีกแรง

หงเย่ผู้ที่แรกเริ่มดูจะเกลียดชังนางเป็นอย่างมาก ทว่าเวลานี้ดูเหมือนเจ้าเด็กคนนี้จะยอมให้นางใช้งานได้อย่างไม่ขัดข้องใดๆ เหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว จากที่เคยเรียกหลิวซือซือว่า 'เจ้า' มาโดยตลอด ยามนี้กลับยอมเรียกขานนางว่าคุณหนูอย่างเต็มปากเต็มคำ

“เจ้าเลิกเรียกข้าว่าคุณหนูเสียทีเถอะ ได้ยินแล้วรู้สึกขนลุกชะมัด”

“แล้วท่านจะให้ข้าเรียกว่าอะไร เรียกเจ้าก็หาว่าข้าไร้มารยาท เรียกคุณหนูก็บอกว่าขนลุก”

“เรียกพี่ซือซือสิ”

“อะ อะไรนะ!”

“ทำไมเล่า ก็เจ้าอายุน้อยกว่าข้า ให้เจ้าเรียกข้าว่าพี่ซือซือก็ถูกแล้วนี่”

“หนะ นั่น...”

“ทำไม หรือว่าเจ้ายังเกลียดข้าอยู่เช่นนั้นหรือ”

“มะ ไม่ใช่เช่นนั้นเสียหน่อย”

“ถ้าอย่างนั้นก็เรียกข้าว่าพี่ซือซือสิ”

หลิวซือซือจ้องมองเด็กชายด้วยรอยยิ้ม เฝ้ารอคำกล่าวขานที่นางพยายามยัดเยียดให้เขา ก่อนจะสังเกตเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่สองแก้มเริ่มแดงระเรื่อขึ้นทีละนิด

“พะ พี่ซือซือ”

“อย่างนั้นล่ะค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย... เอาล่ะ งานในไร่น่าจะใกล้เสร็จแล้ว วันนี้พวกเราก็พักกันได้แล้วล่ะ”

“ขอรับ”

หลิวซือซือหันไปมองใบหน้าที่กำลังก้มหน้างุดหลบสายตาของนางอยู่นั้น ก่อนจะอมยิ้มให้เขาเบาๆ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่นั้นด้วยท่วงท่าที่ผ่อนคลายยิ่งนัก

พ่อบ้านหลูที่นั่งพักอยู่โคนต้นไม้อดที่จะคลี่ยิ้มให้คุณหนูใหญ่ของเขาไม่ได้

‘นายหญิง... เวลานี้คุณหนูเปลี่ยนไปแล้ว นางเป็นผู้ใหญ่ที่สามารถดูแลครอบครัวได้แล้วนะขอรับ ท่านคงไม่ต้องเป็นห่วงนางแล้วล่ะ’

ชายชราคิดในใจก่อนจะเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า แม้จะไม่รู้ว่านายหญิงผู้เป็นเจ้านายคนเก่านั้นไปอยู่ภพภูมิใดแล้ว แต่เขาก็เชื่อว่าสตรีที่อ่อนโยนและมีเมตตาเช่นนาง ย่อมต้องอยู่บนสวรรค์อย่างแน่นอน

ในยามเย็นของวันนั้น พ่อบ้านหลูได้ขับรถม้ากลับเข้ามาในเรือนพัก พร้อมทั้งหิ้วของพะลุงพะลังเต็มสองมือลงมาด้วย

“คุณหนู ข้าน้อยเตรียมเสบียงตามที่ท่านร้องขอเอาไว้แล้วขอรับ”

“ขอบคุณพ่อบ้านหลูมากเจ้าค่ะ”

“ซื้อไว้มากเพียงนี้ ท่านจะเอาไปทำอันใดหรือขอรับ ในเรือนของเรามีอยู่ไม่กี่คนเอง”

“ที่ซื้อมายังไม่พอหรอกเจ้าค่ะ ยังต้องซื้ออีกมากเลย”

“อะไรนะขอรับ” พ่อบ้านหลูเลิกคิ้วขึ้น นึกฉงนกับคำพูดของนายสาวของตนไม่น้อย

“เอาน่า ท่านอย่าถามมากเลย ทำตามที่ข้าบอกก็พอแล้ว”

เขาจ้องมองใบหน้าของสาวน้อยตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจนัก แต่ก็ยอมพยักหน้ารับคำแต่โดยดี เพราะหากไม่มีนาง เขาและหลานชายตัวน้อยคงต้องนอนตายอยู่ที่บ้านเก่าหลังเดิมนั่นเป็นแน่

พ่อบ้านหลูหันไปเอ่ยเรียกหงเย่ผู้เป็นหลานชายให้เข้ามาช่วยกันขนของเข้าไปเก็บไว้ในเรือน ท่ามกลางความทุลักทุเลของสัมภาระที่กองพะเนิน โดยมีแม่เลี้ยงสาวยืนจ้องมองอยู่ห่างๆ ด้วยความสงสัย ทว่ากลับเดินเข้าไปช่วยชายชรากับหงเย่ยกของไปเก็บ โดยไม่ได้สนใจเลยว่าหลิวซือซือจะทอดสายตามองนางมาด้วยสายตาเช่นไร

หลิวซือซือจ้องมองแม่เลี้ยงที่เอาแต่เดินสับเท้าขนย้ายข้าวของเข้าไปด้านใน พลางชี้นิ้วสั่งเจ้าเด็กหงเย่ไปด้วย ทว่าแทนที่เด็กน้อยที่ชอบทำตัวพยศกับนางจะหงุดหงิดที่ถูกชี้นิ้วสั่ง ยามนี้เขากลับเอาแต่พยักหน้าหงึกหงัก ย้ายข้าวของไปวางจัดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบตามคำสั่งของเย่หลันเสียอย่างนั้น

‘ตกลงแล้วแม่เลี้ยงใจร้ายผู้นี้เป็นคนเช่นไรในสายตาทุกคนกันแน่นะ แต่จะว่าไป นางจะร้ายก็ร้ายไม่สุด เหมือนกับว่าหากไม่มีหลิวซือซือคนเดิมมากระตุ้น ยามนี้ในสายตาคนในเรือน นางก็คือฮูหยินที่ดีคนหนึ่งของสกุลหลิวอย่างนั้นล่ะ’

‘แต่หากว่านางเป็นคนดีเช่นนี้ ไฉนนังเด็กผิงเอ๋อร์ผู้นั้นถึงได้มีนิสัยแตกต่างจากมารดาราวฟ้ากับเหวเช่นนี้กันนะ’

หญิงสาวเลิกคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะละสายตาจากกลุ่มคนเบื้องหน้า แล้วเดินกลับไปชำระล้างร่างกายให้สดชื่นจากความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าตลอดทั้งวันนี้ทันที

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 26 หงเย่เปลี่ยนไป

    “เจ้าไปพักผ่อนเสียเถอะ พ่อจะดูแลจัดการพวกนางให้เป็นอย่างดี ไม่ยอมให้ไปรบกวนเจ้าอย่างแน่นอน”“เช่นนั้นก็ฝากท่านพ่อด้วยนะเจ้าคะ ข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อนล่ะ”“ได้ ขอบใจเจ้ามากนะ ซือซือ”นางพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นไปยังชั้นสองของตัวเรือน หลิวหลงเยี่ยนมองตามแผ่นหลังบอบบางนั้นไป พลางลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยใจทางด้านหลิวซือซือเมื่อเดินขึ้นมาถึงชั้นสองของเรือน นางก็มุ่งหน้าตรงไปยังห้องพักที่พ่อบ้านหลูจัดเตรียมไว้ให้โดยเฉพาะพื้นที่บริเวณปีกฝั่งซ้ายของชั้นบนทั้งหมด ถูกจัดสรรให้เป็นอาณาเขตส่วนตัวของหลิวซือซือแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งเป็นคำสั่งที่นางกำชับไว้ตั้งแต่แรกด้วยเพราะไม่ต้องการพักอาศัยร่วมชายคาฝั่งเดียวกับสองแม่ลูกคู่นั้น เพื่อตัดปัญหาความบาดหมางและการปะทะอารมณ์ที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อหลิวหลงเยี่ยนเองก็ได้รับแจ้งเรื่องนี้จากพ่อบ้านหลูมาก่อนแล้ว ซึ่งเขาก็เห็นพ้องด้วยและไม่ได้เอ่ยปากขัดข้องแต่อย่างใด ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะตระหนักดีว่าเรือนหลังนี้เป็นหลิวซือซือที่ทุ่มเงินหามาด้วยตนเอง พวกเขาจึงไม่อยากเอ่ยคำใดให้ขัดใจนางอีกนั่นเองเช้าของวันใหม่ หลิวซือซือเอาแต่ขลุกทำงาน

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 25 ถ้อยคำปริศนาในจดหมายลับ

    คล้อยหลังหลิวผิงเอ๋อร์กับมารดาเดินเข้าไปสำรวจภายในเรือนแล้ว หลิวหลงเยี่ยนก็หันมามองบุตรสาวคนโตพลางทอดถอนหายใจออกมาแผ่วเบา“น้องของเจ้าเอาแต่ใจตัวเองนัก เจ้าเองก็อย่าได้ถือสาหาความนางเลยนะซือซือ” ผู้เป็นบิดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนอกอ่อนใจ หลิวซือซือหันไปสบตาพร้อมกับยกยิ้มเย็นเยียบขึ้นที่มุมปาก“ข้าไม่ได้ถือสาอันใดหรอกเจ้าค่ะ เพราะตัวข้าเองก็ไม่ใช่คนดีงามอะไรนักหนา แต่ว่าท่านพ่อ ท่านควรจะอบรมสั่งสอนนางให้ดีเสียหน่อย หากวันใดที่ข้าเกิดโกรธขึ้นมาจริงๆ ท่านอาจจะได้เห็นด้านร้ายกาจของข้าเป็นบุญตาเลยก็ได้นะเจ้าคะ”หลิวหลงเยี่ยนสะท้านเฮือก ไม่กล้าเอ่ยคำใดมาโต้เถียงนางอีก เขาทำได้เพียงพยักหน้ารับเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยถามถึงสิ่งที่ติดค้างคาใจมาโดยตลอด“ซือซือ ตกลงแล้วเจ้าพอจะเอ่ยบอกพ่อได้หรือไม่ว่า เรื่องราวใหญ่โตเหล่านี้ เหตุใดเจ้าจึงล่วงรู้ล่วงหน้าได้ราวกับตาเห็น”หลิวซือซือเม้มริมฝีปากแน่น สมองรีบเฟ้นหาข้ออ้างมากลบเกลื่อนในทันที“ยามที่ข้าเจ็บป่วยปางตายและถูกส่งตัวไปรักษาที่อาราม ในตอนนั้น ท่านเจ้าอาวาสเคยเอ่ยเตือนเรื่องพวกนี้เอาไว้เจ้าค่ะ”“ท่านเจ้าอาวาสกระนั้นหรือ” หลิวหลงเยี่ยนพึมพำออกมาเบาๆ“

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 24 นางไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว

    “ข้าบอกว่าให้หุบปาก!” หลิวซือซือตวาดเสียงกร้าว แววตาคมกริบกวาดมองสองแม่ลูกอย่างไม่เกรงใจผู้เป็นบิดาของเจ้าของร่างที่ยืนอยู่ข้างๆ เลยสักนิด“เจ้าลองคิดดูให้ดีๆ พวกเจ้าเป็นเพียงแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดา ที่ไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องอันใดกับข้าเลยแม้แต่นิด หากยังขืนพูดจาให้ข้าขุ่นข้องหมองใจอีก เกรงว่าพวกเจ้านั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายต้องระเห็จออกไปจากบ้านหลังนี้ บ้านที่ข้าเป็นคนทุ่มเงินหามาด้วยตนเอง”“หรือจะพูดให้ชัดก็คือ เวลานี้ข้าคือผู้ดูแลบ้านหลังนี้ และมีสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวว่าจะให้ผู้ใดอยู่หรือไม่อยู่ หากเจ้ายังคิดจะระรานข้าไม่รู้จบสิ้น พวกเจ้านั่นแหละที่จะไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน!”ริมฝีปากของหลิวผิงเอ๋อร์สั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ เพราะดูเหมือนว่านางจะเถียงสู้ฝีปากอันร้ายกาจของหลิวซือซือไม่ทันเสียแล้ว ทว่าฝ่ายหลิวซือซือกลับไม่สะทกสะท้านหรือเหน็ดเหนื่อยกับการต่อปากต่อคำเลยแม้แต่น้อย

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 23 มันคือเรือนของนางจริงๆ

    เวลาล่วงเลยผ่านไปห้าวันเต็ม พ่อบ้านหลูก็เดินทางกลับมารายงานนางว่าเรือนหลังใหม่ได้รับการทำความสะอาดจนสะอาดเอี่ยมอ่องพร้อมเข้าอยู่แล้วแม้ว่าสภาพอากาศภายนอกจะยังคงหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย ทว่าหลิวซือซือก็รีบรุดเดินทางล่วงหน้าไปตรวจสอบความเรียบร้อยด้วยตนเองเสียก่อนจากนั้นจึงส่งพ่อบ้านชราควบรถม้าวกกลับไปรับบิดาและสองแม่ลูกตระกูลหลิวให้ย้ายมายังเรือนหลังใหม่ พร้อมกับหีบห่อสัมภาระและข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกเร่งรีบเก็บใส่หีบจนดูวุ่นวายโกลาหลไปหมดบนรถม้าที่โยกเยกไปตามเส้นทางทอดยามสู่เรือนท้ายหมู่บ้าน“หนาวเหลือเกินเจ้าค่ะท่านแม่ นี่พวกเรากำลังจะเดินทางไปที่ใดกันแน่” หลิวผิงเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ กอดอกแน่นเพื่อคลายความหนาว“แม่ก็ไม่รู้แน่ชัดนัก รู้แต่เพียงว่าพี่สาวของเจ้าบอกว่ามีสถานที่สำคัญที่พวกเราจำต้องไปดูให้เห็นกับตา”“ให้ตายสิ! อากาศหนาวเย็นถึงเพียงนี้นางยังนึกครึ้มอกครึ้มใจอยากให้พวกเราแห่กันออกมาข้างนอกอีก ข้าว่านางตั้งใจจะกลั่นแกล้งให้พวกเราหนาวตายคาสายลมนี้เป็นแน่” หลิวผิงเอ๋อร์บ่นกระปอดกระแปดออกมาด้วยความหงุดหงิด“เอาน่าผิงเอ๋อร์ อย่างไรเสียยามนี้นางก็ม

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 22 เจ้าฝันกลางวันอยู่หรือ

    “ซือซือ... เจ้าช่วยพูดใหม่อีกทีซิ เมื่อครู่เจ้าว่าจะทำอันใดนะ” หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า รีบวางเครื่องมือซ่อมแซมที่ผุพังในมือลงทันที“พวกเราจะย้ายไปอยู่เรือนใหม่กันเจ้าค่ะ ท่านพ่อก็เห็นแล้วว่าเรือนหลังนี้ซ่อมแล้วซ่อมอีก คานไม้และหลังคาแทบจะไม่หลงเหลือแรงรับน้ำหนักไหวแล้ว หากไม่ยอมย้ายออกเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าเกรงว่าวันดีคืนดีหลังคาคงได้พังถล่มลงมาทับพวกเราตายกันหมดเรือนเป็นแน่ ดังนั้นท่านพ่อไม่ต้องเสียเงินซ่อมแซมเรือนเก่าหลังนี้อีกแล้วนะเจ้าคะ”หลิวหลงเยี่ยนที่ได้ยินบุตรสาวคนโตเอ่ยเช่นนั้น ก็ถึงกับนิ่งอึ้งค้างไปในทันที‘นางจะพูดล้อเล่นเพื่อให้ข้าดีใจไปทำไมกัน แต่จะว่าไปแล้ว สีหน้าและแววตาที่จริงจังของนางในยามนี้ ดูท่าจะไม่ใช่การเอ่ยเล่นๆ เสียแล้วกระมัง’ทว่าในจังหวะที่ผู้เป็นพ่อกำลังจะเอ่ยปากถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เสียงแหลมเล็กของบุตรสาวคนเล็กก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน เจ้าคิดว่าเรือนหลังหนึ่งจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ กระนั้นหรือ อีกอย่างครอบครัวของเราไม่มีเงินทองมากพอ ลำพังแค่หาเช้ากินค่ำยังยากลำบาก แล้วเจ้าจะไปเอา เอ่อ...”ความปากไวทำให้หลิวผิงเอ๋อร์เกือบพล

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 21 หาเรือนหลังใหม่กัน

    หลังเดินทางกลับจากตัวเมืองเฉิงตู หลิวซือซือก็รีบมอบหมายให้พ่อบ้านหลูไปติดต่อเจรจากับหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อขอเช่าบ้านว่างหลังใหญ่บริเวณท้ายหมู่บ้านหลังนั้นทันที ซึ่งนางเคยได้ยินเรื่องราวของบ้านหลังนี้มาจากปากของพ่อบ้านชราว่า เดิมทีมันถูกทิ้งร้างไว้เนื่องจากเจ้าของย้ายถิ่นฐานไปอยู่เมืองหลวง และได้ฝากฝังให้หัวหน้าหมู่บ้านเป็นผู้ดูแลจัดการซื้อขายหากมีผู้สนใจ โดยมีข้อแม้ว่าจะต้องขายให้ได้ตามราคาที่เจ้าตัวตั้งเอาไว้เท่านั้นทว่ายามนี้เงินในมือของนางยังมีไม่เพียงพอที่จะซื้อขาด หญิงสาวจึงจำต้องขอเช่าอาศัยไปก่อน และหมายมั่นตั้งใจว่าจะเร่งเก็บหอมรอมริบให้ได้โดยเร็ว เพื่อจะได้นำเงินมาซื้อขาดบ้านหลังนี้ ตัดปัญหาทุกอย่างที่อาจตามมาในภายภาคหน้า“คุณหนู… ท่านแน่ใจแล้วหรือขอรับว่าต้องการเช่าบ้านนั้นจริงๆ ข้าว่าเงินที่มีอยู่นี้เอาไปซ่อมแซมเรือนเดิม ส่วนที่เหลือเก็บเอาไว้ใช้ยามจำเป็นไม่ดีกว่าหรือ” ชายชราเอ่ยขึ้นพลางทำสีหน้ากังวลไม่น้อยหลิวซือซือรู้ว่าเขาคิดสิ่งใด นางไม่เอ่ยแย้ง ทำเพียงส่งยิ้มละมุนให้เท่านั้น“ท่านลุงหลู ท่านเชื่อใจข้าเถิดเจ้าค่ะ เงินนี้ข้าได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของข้าเอง”‘แม้จะแค่หยิบฉวย

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 9 ชายชราในร้านโอสถ

    ‘เหตุใดจึงทำหน้าเช่นนั้นกันนะ’“แม่นางเข้ามาในร้านของข้าต้องการสมุนไพรชนิดใดงั้นหรือ”ชายแก่ที่ผมขาวโพลนไปทั่วหัวเดินถือไม้เท้าพยุงตนเองออกมาด้านนอกก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหานางอย่างเชื่องช้า“คือว่าที่ร้านของท่านรับซื้อสมุนไพรหรือไม่เจ้าคะ”“สมุนไพรงั้นหรือ น่าแปลกที่ผ่านมาคนที่มาขายสมุนไพรต่างก

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 8 เข้าเมือง

    หลิวซือซือละสายตาจากผู้เป็นพ่อที่เดินหายเข้าไปในบ้านก่อนจะหันไปมองชาวบ้านที่กำลังซุบซิบกันเสียงดังระงมไปทั่วหมู่บ้าน“ตั้งแต่ข้าเกิดมาก็ไม่เคยพานพบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนเลยนะ เกิดอะไรขึ้นกับบ้านเมืองของเรากัน”“เจ้าไม่เคยได้ยินที่เขาร่ำลือกันหรือ""เรื่องอะไร""ก็เรื่องที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่เพิ่

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 7 อากาศแปรปรวน

    หลิวซือซือที่เดินกลับเข้ามาในห้องนอนแล้วนางก็ลงมือเปิดระบบวิเศษขึ้นมาปรากฏให้เห็นเป็นหน้าจอสีฟ้าใสมองทะลุไปยังฝั่งตรงข้ามได้ระบบวิเศษที่นางได้มาอย่างไรไม่รู้ปรากฏออกมาให้เห็นเมื่อสำรวจไปทั่วทั้งระบบก็ทำเอานางแทบจะสิ้นหวังอยู่แล้ว'อยากได้เงินมาใช้จ่ายในครอบครัวต้องทำอย่างไรกันเล่า'[ระบบตรวจพบความ

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 6 ของขวัญล้ำค่าจากบ้านเก่า

    บ้านท้ายสวนหลังที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านของนางหลังนี้ทำขึ้นจากไม้เก่าๆ ที่พอจะอาศัยอยู่ได้ชั่วคราวเท่านั้นและดูไม่ได้แข็งแรงอะไรเลยบริเวณรอบบ้านมีไม้ยืนต้นที่ถูกปลูกเอาไว้หลากหลายชนิด นางมองไปรอบๆ ไม่เห็นมีใครอยู่เลยสักคนจึงได้เอ่ยเรียกเขาเสียงดังจนพ่อบ้านหลูที่ไม่รู้ว่าอยู่มุมไหนของตัวบ้านก็ได้ชะโงกหน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status