ตอนที่ 14 เปลื้องผ้า

ตอนที่ 14

เปลื้องผ้า

 

 

 

หมับ! พลั่ก!

"เหตุการณ์นี้คุ้นหรือไม่จ้าวซิน" เขาเสียงเบาราวกระซิบ ใบหน้าหล่อเหลานั้นอยู่ใกล้กับใบหน้างามจนจมูกแทบจนกัน

หัวใจของหลิวซินซินเต้นแรงอีกครั้ง ไม่นะ! จะให้เขารู้ไม่ได้

"ท่านพูดอันใดกันหม่อมฉันไม่คุ้นอะไรทั้งนั้น....องค์ชายสี่ ปล่อย! หากท่านเปลื้องผ้าหม่อมฉันเวลานี้ไม่ว่าจะมีแผลเป็นนั่นหรือไม่....ท่านจะต้องรับผิดชอบ!" หลิวซินซินพยายามเตือนสติเขามือเรียวกุมอาภรณ์ของตนไว้…อย่างไรนางก็จะไม่ให้เขาเห็นแผลเป็นนั่นเด็ดขาด

"ย่อมได้" เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะดึงสายรัดเอวของนางออกทันที

แคว่ก!

"เฉิงเจิงอวี้!  หยุด!"

พรึ่บ!

เฉิงเจิงอวี้ใช้มือหนาของตนแหวกสาปอาภรณ์ของนางออกก่อนจะเห็นรอยแผลเป็นที่มีสัญลักษณ์四ที่เขาเป็นผู้กระทำมันด้วยตนเองโดยที่ครั้งนั้นเจ้าตัวไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย...

"เจ้าคือจ้าวซินจริงๆ" เขาเอ่ยเสียงเบาราวกระซิบ มือหนารีบสวมอาภรณ์ให้อีกฝ่ายเพราะเกรงว่าคนจะมาเห็น

หลิวซินซินที่ถูกกระทำเช่นนั้นนางไม่รั้งรอที่ฟาดมือเข้าไปที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นทันที

เพี๊ยะ!

"สารเลว!" หญิงสาวจะฟาดมือเป็นครั้งที่สองแต่ทว่า

เฉิงเจิงอวี้กลับคว้าข้อมือบางไว้ก่อนจะดึงท้ายทอยของนางมาประกบริมฝีปากแทนอย่างอุกอาจ

หลิวซินซินพยายามดันร่างสูงออกออก นางใช้เข็มพิษตามที่ได้ร่ำเรียนจากหลิวซีจิน

ฟุฟ!

ฟิ้ว!

แต่ทว่ากลับมือที่ปล่อยเข็มพิษกลับถูกมือหนาคว้าข้อมือไว้ให้หันทิศทางไปบนหลังคาบ้าง โดนเสาบ้าง

“เหตุใดจึงต้องทำสัญลักษณ์เช่นนี้บนร่างกายข้าอีก!....ท่านจะแค้นข้าไปถึงเมื่อใดกัน?!” หลิวซินซินร้องขึ้นหลังจากเขาถอนจุมพิต

“จ้าวซิน....เจ้าเป็นชายาข้าแล้ว แม้เจ้าจะกลายเป็นศพเจ้าก็เป็นของข้า” เขาเอ่ยในขณะใส่กระชับเสื้อนางให้เข้าที่

 “ท่านมอบยาพิษให้ข้าเองกับมือ ข้ารอดตายมาได้ก็นับ

เป็นบุญ ท่านจะปล่อยให้ข้าทำความดีบ้างมิได้หรือ?” หลิวซินซินเอ่ยน้ำตาคลอหน่วย

“จ้าวซิน เจ้าบอกข้ามา ว่าผู้ใดให้การช่วยเหลือเจ้า? ”

เฉิงเจิงอวี้ถามต่อ ราวกับไม่ได้ยินประโยคก่อนหน้าของนางน้ำเสียงนั้นเสียงต่ำกว่าปกติ

“ข้าไม่รู้!” หลิวซินซินตอบ…ก็นางไม่รู้จริงๆนี่

“ไม่บอกใช่หรือไม่?  ดี! ข้าจะง้างปากเจ้าเอง!” เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนตะบมจุมพิตนางอีกครั้งราวกับตายอดตายอยาก ใช่! เขาตายอดตายอยากจริงๆ

เขาขบกัดริมฝีปากล่างนางเพื่อให้ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็กได้สำเร็จ ด้านหลิวซินซินที่ถูกปล้นจุมพิตจนแทบจะหายใจไม่ออก นางไม่เข้าใจตนเองเท่าใดนัก มือเรียวที่ขยำอาภรณ์เขาไว้จู่จู่ก็หยุดชะงัก

แต่….นี่มันคือวิธีง้างปากแบบใดกัน....สัมผัสนี้....มันทำให้นางนึกถึงความเร่าร้อนในคืนนั้นไม่ได้!

นางไม่ควรมีอารมณ์ร่วมเช่นนี้!เจ็บแล้วต้องจำ!

เขาคิดจะหลอกกินเต้าหู้นางอย่างเห็นได้ชัด

หลิวซินซินที่เกือบจะเคลิบเคลิ้มแต่เมื่อคิดถึงตอนที่เขามอบยาพิษให้นางกับมือ นางกัดริมฝีปากเขาจนอีกฝ่ายยอมปล่อย

     

เสี่ยวจ้านองครักษ์ที่มาตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบเขาได้ฟังเสียงจ๊วบจ๊าบแต่ก็ไม่ยอมออกห่างทำเพียงแค่หันหลังและยกมือปิดปากตนอย่างไม่อยากเชื่อ

"เอ้!  เสียงนั่นน่าเกลียดเกินไปแล้ว.... พวกท่านนี่อย่างไร จะรอให้ข้าออกไปจากตรงนี้ก่อนไม่ได้หรือไรกัน...เหตุใดต้องทำเหมือนอยู่กันสองคนด้วย!" เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้น

ในขณะนั้นเอง เจ้าของโรงหมอสาวที่เห็นว่าทั้งคู่ได้สนทนานานแล้ว เกิดเป็นห่วงจึงเข้ามาดู ภาพตรงหน้าทำให้

หลิวซีจินเบิกตาโต

"องค์ชาย! ท่านทำอะไรนาง" หลิวซีจินที่เพิ่งเข้ามาเอ่ยขึ้นก่อนจะรีบดึงหลิวซินซินที่สวมอาภรณ์ไม่ค่อยเรียบร้อยนักมาไว้ด้านหลังตน

“พี่ซีจิน เขาบังคับจุมพิตข้า” หลิวซินซินฟ้องทันที

"ท่านซ่อนนางไว้มีความผิด ข้าสามารถรายงานต่อ

ฝ่าบาทได้เลย" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นพร้อมกับใช้มือหนาเช็ดสีของชาดจากปากตน ในขณะจ้องมองใบหน้างามหลิวซินซินที่หลบหลังผู้มาใหม่

นึกไม่ถึง ว่าอีกฝ่ายจะซ่อนจ้าวซินไว้ได้อย่างแนบเนียน

"ข้าเพียงอยากกลับตัวเป็นคนดี ได้ทำประโยชน์เพื่อผู้อื่นบ้าง ข้าตั้งใจศึกษาเพื่อจะเป็นหมอหญิง แต่ท่านกลับไม่คิดให้โอกาสข้าเลย ทำไมกัน?! ผู้ที่เคยร้ายกาจเช่นข้าจะไม่สามารถกลับตัวได้เลยหรือไร?!" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นน้ำตาไหลอาบใบหน้างามอย่างอดกลั้น ในขณะที่ยังหลบหลังหลิวซีจิน

"เจ้าต้องกลับไปรับโทษกับข้า" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยเสียงลอดไรฟัน

 

"องค์ชายสี่....หลิวซินซินในอดีตจะเป็นผู้ใดมาก่อนหม่อมฉันไม่สน...สนเพียงว่าตอนนี้นางได้เป็นหมอในสำนักหม่อมฉันแล้ว ที่สำคัญหม่อมฉันนับนางเป็นน้องสาวคนหนึ่ง ดังนั้นท่านไม่มีสิทธิ์กระทำกับนางเช่นนี้! ท่านเปลื้องผ้านางอีกทั้งยังจุมพิตนาง....แล้วยังคิดจะพานางไปสังหาร เป็นถึงองค์ชายแล้วอย่างไร? 

ข้าหลิวซีจินไม่คิดเกรง!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นเสียงเรียบก่อนจะสบเข้าไปในตาคมของเฉิงเจิงอวี้ 

"ข้าไม่อยากทำร้ายสตรี ขอยินยอมให้นางไปกับข้า สัญญาว่าข้าจะไว้ชีวิตทุกคน พวกท่านก็รู้ว่าหากข้ารายงานเรื่องนี้ต่อฝ่าบาทโรงหมอแห่งนี้สามารถปิดลงได้ทันที" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นขณะจับจ้องดวงตาคู่งามของหลิวซีจินพลางชี้นิ้วไปยัง

โรงหมอ 

คำกล่าวนั้นทำให้หลิวซีจินชะงัก คนผู้นี้คงไม่กล่าวเล่น แต่นางก็ยอมไม่ได้เช่นกัน

"หากท่านจะพาตัวหลิวซินซินไป ท่านต้องข้ามศพ

หม่อมฉันไปก่อน" หลิวซิจินเอ่ยขึ้นก่อนจะคว้าเข็มพิษขึ้นตั้งท่าขึ้นสู้อย่างไม่เกรงกลัว

เฉิงเจิ้งอวี้นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้อยากมีเรื่องที่นี่ขอเพียงนำตัวจ้าวซินกลับไปได้เท่านั้น แต่ดูท่าสตรีตรงหน้านี้จะไม่ยอมโดยง่าย

"ท่านหมอใหญ่ ท่านโปรดระงับโทสะ ข้ากับท่านไม่มีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน เหตุใดเราต้องต่อสู้ให้เสียเลือดเนื้อเล่า?" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น

"หม่อมฉันไม่ได้อยากมีเรื่องกับท่านเช่นกัน แต่หากท่านดึงดันจะพานางไปลงโทษให้ได้ หม่อมฉันสู้ไม่ถอย" หลิวซีจินเอ่ยเสียงเรียบ

ด้านองครักษ์เสี่ยวจ้านที่ยืนอยู่ด้านข้างเมื่อเห็นขบวนหนึ่งที่กำลังมุ่งมาที่แห่งนี้ก็เบิกตากว้างก่อนจะเปลี่ยนจุดเบี่ยงเบนทันที

"องค์ชาย ฮองเฮาเสด็จแล้ว" เสี่ยวจ้านเอ่ยกระซิบผู้เป็นนาย ด้านเฉิงเจิงอวี้ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ประหลาดใจเล็กน้อยไม่คิดว่าหลินหลงจะมาที่นี่     

ด้านหลิวซินซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตากว้าง...สตรีที่นางเคยอิจฉาสุดหัวใจ...สตรีที่ได้ครองคู่กับเฉิงหวังเยว่ กำลังจะมาที่นี่!