ตอนที่ 15 ฮองเฮาเสด็จ

ตอนที่ 15

ฮองเฮาเสด็จ!

"ฮองเฮาเสด็จ! " ผู้ติดตามเอ่ยรายงาน

"คารวะฮองเฮา/คารวะฮองเฮา/คารวะฮองเฮา" ผู้ที่อยู่ในพื้นที่นั้นเอ่ยขึ้นทำความเคารพ ในขณะที่ผู้เป็นฮองเฮาเดิน

เฉิดฉายเข้ามานั่งบนตั่งยาวภายในศาลาด้วยท่าทางสบาย

“ไม่ต้องมากพิธี” ฮองเฮาเอ่ยขึ้น

"หลิวซีจินต้อนรับไม่ดี ขอฮองเฮาโปรดอภัย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะยกมือประสานมือเคารพ

"ไม่เป็นไร ข้าเองนึกอยากมาก็มาเลย มิได้บอกเจ้าล่วงหน้า....แล้ว... องค์ชายสี่เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่นี่เล่า" หลินหลง หรือ ฮองเฮาแห่งแคว้นเฉิงเอ่ยก่อนจะพิจารณามองลูกเลี้ยงของตนที่มีอายุน้อยกว่าตนหลายปีด้วยความประหลาดใจ

ด้านหลิวซีจิน และหลิวซินซินหันมามองหน้ากัน เชิงเป็นคำถามว่าเขาจะบอกฮองเฮาเรื่องที่หลิวซินซินคือจ้าวซินหรือไม่

 

"ข้ามาชื่นชมความงามของโรงหมอพ่ะย่ะค่ะ " เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

 

"ที่มีแต่การเจ็บป่วย มีอะไรน่าชม มิใช่ว่าเจ้ามาดูอย่างอื่นหรือ?" หลินหลงอดเย้าแหย่อีกฝ่ายไม่ได้

 

"ไม่ผิดจากที่ท่านกล่าว กระหม่อมมาดูอย่างอื่นจริงๆ " เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"ช่างเถอะๆ ความจริงที่ข้ามาวันนี้ข้านำสมุนไพรที่ให้คนงานจากหอหนิงเซียนปลูกปีนี้ได้ผลผลิตมากมายนัก...ช่วงนี้โรคระบาดอาจกลับมาอีก เพื่อใช้ในยามที่ผู้คนมารักษา..."

หลินหลงผู้เป็นฮองเฮากล่าวเสียงเรียบ

"ฮองเฮาทรงเมตตายิ่ง เป็นบุญของเหล่าประชาชนเพคะ...ฮองเฮาที่ทรงมีเมตตาเช่นนี้....หม่อมฉันมีเรื่องหนึ่งขอบังอาจถามเรื่องหนึ่งได้หรือไม่?" หลิวซีจินถามอย่างกล้าหาญ นางได้ยินมาว่าฮองเฮาผู้นี้มิใช่ผู้ที่เข้าข้างคนผิด

"ว่ามาเถิด ซีจิน " หลินหลงเอ่ยขึ้นอย่างใจดี นางเอ็นดูสตรีที่อายุน้อยกว่านางผู้นี้ยิ่ง และนับถือในความเสียสละของ

อีกฝ่าย ได้ยินมาว่าหลิวซีจินนั้นเรียนหมอกับผู้เป็นบิดามาตั้งแต่ยังเด็กและอุทิศชีวิตตนจนถึงบัดนี้

 

"หากมีคนผู้หนึ่งในอดีตนั้นเคยทำผิดพลาด เคยทำไม่ดีไว้ แต่หากบัดนี้....กลับตัวกลับใจและยังตั้งใจช่วยเหลือผู้อื่นอย่างเต็มที่...ในความเห็นของฮองเฮาควรให้โอกาสหรือไม่เพคะ"

หลิวซีจินเอ่ยถามทันทีก่อนจะหันไปสบตาองค์ชายสี่อย่างไม่กลัวเกรง ด้านหลิวซินซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ปลื้มใจอย่างบอกไม่ถูก น้ำตาคลอหน่วยอย่างห้ามไม่อยู่

 

"ข้าคิดว่าคนเราก็มีอดีตที่ไม่ดีกันได้ทั้งนั้น...อยู่ที่จะมีปัญญาคิดได้เมื่อใด หากให้ข้าตัดสิน  ข้าก็คงให้โอกาสเขาได้พิสูจน์ตนครั้งหนึ่ง... หากเขายังทำไม่ดีอีก ข้าก็คงต้องจัดการถอนรากถอนโคนเสียเพื่อไม่ให้เป็นพิษภัยกับผู้ใด" หลินหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาของผู้ถาม ด้านหลิวซีจินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็หันไปสบตาผู้เป็นองค์ชายสี่อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปตอบ

 

"เช่นนั้น...หากองค์ชายสี่บังเอิญพบสตรีผู้หนึ่งที่มีใบหน้าและชื่อนั้นต่างจากนักโทษคนหนึ่งโดยสิ้นเชิง ทั้งที่นางคือหลิวซินซินน้องสาวบุญธรรมของหม่อมฉัน...นางเพียงแค่มีรอยแผลเป็นที่แผ่นหลังลักษณะคล้ายกัน... แต่ทว่าผู้ใดจะยืนยันได้ว่านักโทษผู้นั้นก็มีแผลเป็นนี้.... ขอฮองเฮาโปรดให้ความเป็นธรรมกับ

น้องบุญธรรมหม่อมฉันด้วยเพคะ องค์ชายสี่กล่าวหาน้องสาวหม่อมฉันว่าเป็นนักโทษ" หลิวซีจินฟ้องผู้มาใหม่ทันที นางหันหน้าไปหาเฉิงเจิงอวี้เล็กน้อย

 

"พี่ซีจิน!" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะเบิกตากว้าง นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะปกป้องนางจนยอมเสี่ยงทำอะไรเช่นนี้

"หลิวซินซิน เจ้าเป็นหมอใหม่ที่นี้หรือ? เมื่อปีก่อนข้ามาที่นี่ยังไม่เห็นเจ้า " หลินหลงที่พิจารณาใบหน้างามของหลิวซินซิน

ครู่หนึ่งเอ่ยขึ้น

"เพคะ ฮองเฮา หม่อมฉันเพิ่งมาศึกษาวิชาแพทย์ได้ไม่นาน" หลิวซินซินตอบขึ้นในขณะที่ยังคงก้มหน้าอยู่

ฮองเฮานิ่งคิดครู่หนึ่งจึงหันไปถาม

"สตรีผู้นี้หรือองค์ชายสี่ที่เจ้าคิดว่าเป็นนักโทษที่หายไป” ฮองเฮามุ่นคิ้วพลางจดจ้องใบหน้างามของหลิวซินซินอีกครั้งก่อนจะถามต่อ “นอกจากรอยแผลเป็น องค์ชายสี่มีสิ่งยืนยันอื่นหรือไม่ว่านางผู้นั้นคือนักโทษผู้นั้น" หลินหลงถามขึ้น นางอดประหลาดใจไม่ได้ปกติเฉิงเจิ้วอวี้มิใช่คนไร้เหตุผล

 

เฉิงเจิ้วอวี้นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ฮองเฮาโปรดอภัยที่ต้องให้มารับฟังเรื่องไร้สาระเช่นนี้ ความจริงแล้วเป็นเพียงความเข้าใจผิดของกระหม่อมเอง”

เขาแสร้งหันมาเอ่ยกับหลิวซินซินหน้าตาเฉย “แม่นางหลิวซินซิน โปรดอภัยข้าด้วย ข้าล่วงเกินเจ้ามากมายนักข้ายินดี…รับผิดชอบ" พลางแสร้งทำหน้าสำนึกผิด จนสตรีอย่างหลิวซีจินและหลิวซินซินต้องอึ้งไปไม่น้อย

คนผู้นี้กำลังเล่นฉากงิ้วสำนึกผิด

 

"เฉิงเจิงอวี้ เจ้าล่วงเกินอะไรนาง" ผู้เป็นฮองเฮาเอ่ยขึ้นคิ้วงามขมวดเล็กน้อย

"เพราะกระหม่อมอยากพิสูจน์ว่านางมีรอยแผลเป็นหรือไม่ ข้าจึงเปลื้องอาภรณ์ของนาง" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยเสียงเรียบ

"เฉิงเจิงอวี้!  นี่เจ้า!" หลินหลงเอ่ยก่อนจะยกมือทาบอกพร้อมกับเบิกตากว้าง

"เมื่อครู่กระหม่อมยังจุมพิตนางด้วย" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยเสียงเรียบราวกับว่านั่นมิได้สำคัญเท่าใดนักจนหลิงซินซินต้อง

อ้าปากค้าง

คนสารเลวผู้นี้!

กล่าวเช่นนี้แล้วนางจะเหลืออะไร เขาคิดจะแต่งนางเข้าตำหนักให้ได้จริงๆเช่นนั้นหรือ?!

"สวรรค์!" หลินหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะยกมือขึ้นทาบอกอีกครั้ง นางนึกไม่ถึงว่าบุตรชายคนที่สี่เฉิงหวังเยว่จะเป็นบุรุษเลือดร้อนเช่นนี้!

"ฮองเฮา....หลิวซินซินขอเสียมารยาท หม่อมฉันไม่ถือสาขอให้แล้วกันไป ซินซินไม่แต่งอยากสมรส ขอฮองเฮาโปรดทำให้หม่อมฉันสมหวังด้วยเถิดเพคะ" หลิวซินซินรีบเอ่ยทันที นึกไม่ถึงว่านางจะมีวันนี้ วันที่คุกเข่าร้องขอสตรีที่นางเคยวางแผนทำร้ายอีกฝ่ายอยู่หลายครา แต่ทว่าผู้ที่น่ากลัวในตอนนี้คือเฉิงเจิงอวี้

หาใช่ฮองเฮาผู้นี้

"เจ้าเสียจุมพิตให้เฉิงเจิงอวี้แล้ว จะไม่ถือสาได้อย่างไร

ทั้งยังถูกเปลื้องผ้าเช่นนี้จะแต่งกับผู้ใดได้อีก" หลินหลงเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

"หม่อมฉันยังไม่อยากแต่งงานเพคะ อีกทั้งเรื่องนี้เป็นเพียงแค่ความเข้าใจปิด ขอฮองเอาโปรดเมตตาข้าด้วย" หลิวซินซินเอ่ยยืนยันอีกครั้ง…หากยอมแต่งให้เฉิงเจิงอวี้ก็เท่ากับไปให้เขาทรมาน…คนผู้นี้มีวิธีแก้แค้นที่น่ากลัวนัก

"อย่าเพิ่งร้อนใจไป....เอาเช่นนี้ข้าให้เวลาเจ้าสามวันในการตัดสินใจ ข้าเป็นสตรีเช่นกันย่อมเข้าใจดี หากเจ้าอยากแต่งก็แต่ง....ไม่อยากแต่งก็แล้วกันไปดีหรือไม่? " ผู้เป็นฮองเฮาเอ่ยขึ้นอย่างใจดี

"ขอบพระทัยฮองเฮาเพคะ" หลิวซินซินเอ่ยขึ้น ก่อนจะนึกในใจว่าอย่างไรนางก็มีเวลาหนีถึงสามวัน!

ใครจะอยู่รอถึงวันนั้น…ฮึ!

หญิงสาวคิดกับตนเอง

ด้านเฉิงเจิงอวี้ที่ได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งเงียบก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย...เขาจะทำให้นางตกลงแต่งเข้าตำหนักเขาอีกครั้งให้

จงได้...ถึงเวลานั้นเขาอยากทำอะไรก็จะไม่มีผู้ใดช่วยนางได้อีก

ด้านหลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ทีแรก นางต้องการจะช่วยหลิวซินซิน แต่กลับกลายเป็นว่าขุดหลุมฝังอีกฝ่ายเสียอย่างนั้น  องค์ชายสี่ผู้นี้....เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างที่หลิวซินซินบอกจริงๆ

******

หลังจากที่ตกลงกันว่าจะให้เวลาหลิวซินซินได้คิดคำตอบทุกคนก็ต่างแยกย้าย คงมีเพียงเฉิงเจิงอวี้ที่ซุบซิบกับองครักษ์หนุ่มอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลับจวนของตนไป