ตอนที่ 74 หลอกหลอน

ตอนที่  74 หลอกหลอน

ห้วงฝัน....

หลิวซีจินวัยสิบสองหนาวที่กำลังเก็บสมุนไพรกับผู้เป็นบิดา นางได้แยกกับบิดาไปคนละทางเพื่อเก็บสมุนไพร แต่ทว่าโชคไม่ดีที่เจอ เสือตัวหนึ่งที่พยายามจะมุ่งตรงเข้ามาหานาง...เวลานั้นนางยังไม่ได้เรียนรู้วิชาเข็มพิษนางจึงแทบปกป้องตนเองไม่ได้

กรี๊ด!

ฉึก!

ราวกับสวรรค์เมตตานาง...มีหนุ่มน้อยผู้หนึ่งมาช่วยนางไว้ได้ทัน มิเช่นนั้นนางคงถูกเสือตัวนั้นกินไปเสียแล้ว

  

แต่ทว่าในระหว่างที่เขากำลังต่อสู้กับเสือนั่นเองเขาก็พลาดท่าถูกมันใช้กรงเล็บที่หน้าอก

จึก!

เด็กหนุ่มผู้นั้นเมื่อถูกกรงเล็บเสือบริเวณหน้าอก...แทนที่จะหยุดเขาดึงมีดสั้นออกมาก่อนจะปาไปยังร่างเสือที่ทำท่าจะกระโจนใส่อีกครั้งอย่างแม่นยำ

ฟ้าว! ฟ้าว! ฟ้าว!

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

เสียงมีดสั้นพุ่งทะยานปักลงร่างเสือตนนั้นได้ทันเวลา

เสือร่างใหญ่เมื่อถูกมีดสั้นปักเข้าจุดสำคัญก็ล้มลงทันที หลิวซีจินที่เห็นผู้ที่ช่วยนางมีเลือดออกที่บาดแผลนางไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายที่ยังคงอยู่บนหลังม้าก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้า ท่านเลือดออกถึงเพียงนี้ให้ข้าใส่สมุนไพรให้ก่อนเถิด" หลิวซีจินเอ่ยรัวเร็ว

"บาดแผลเล็กน้อย ช่างเถิด.... อีกอย่าง ข้ามิได้ช่วยเจ้าแต่ข้าตั้งใจจะล่ามันอยู่แล้ว" เด็กหนุ่มผู้นั้นเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ เพราะวันนี้คืองานล่าสัตว์นึกไม่ถึงว่าเขาจะได้เสือตัวใหญ่คงได้แต้มหนักมากทีเดียว

"นี่ท่านมาล่าสัตว์หรือ?..... " หลิวซีจินถามขึ้น อีกฝ่ายพยักหน้าหนึ่งครั้ง

"แต่ถึงอย่างไรท่านก็ต้องให้ข้าใส่สมุนไพรให้ก่อนแล้วจึงไปได้ ลงจากหลังม้ามาเดี๋ยวนี้! ข้าไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณผู้ใด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง เด็กหนุ่มผู้นั้นจึงลงจากม้าอย่างตัดรำคาญ ก่อนจะยินยอมให้อีกฝ่ายใส่สมุนไพรให้แต่โดยดี

"เรียบร้อยแล้ว" หลิวซีจินวัยสิบสองหนาวเอ่ยขึ้นหลังจากที่ใช้สมุนไพรห้ามเลือดกดที่บริเวณบาดแผลจนเลือดหยุดไหล ด้านหนุ่มน้อยนั้นที่จ้องนางตาแทบไม่กะพริบ หลิวซีจินไม่ได้ยินเสียงร้องของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย...

"แม่นาง เจ้าอยากเป็นภรรยาข้าหรือไม่?" เด็กหนุ่มผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ก่อนจะมองใบหน้าเด็กสาวในเวลานั้นที่กำลังเบิกตากว้าง

"หา?" หลิวซีจินถามขึ้นก่อนจะขมวดคิ้ว...เจ้าเด็กนี่...ดูแล้วเด็กหนุ่มตรงหน้านี้อาจจะอายุน้อยกว่านางด้วยซ้ำ...แก่แดดเสียจริง

"เหตุใดเด็กเช่นเจ้าถึงได้กล่าววาจาน่าเกลียดเช่นนี้...

แก่แดดแก่ลม ...ข้าทำแผลให้เจ้าเสร็จแล้ว ถือว่าหายกัน ขอลา" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะหมุนตัวเตรียมจากไป...แต่ทว่า

หมับ!

หลิวซีจินต้องตกใจเป็นที่สุดเมื่อพบว่าเด็กหนุ่มผู้นั้นดึงนางเข้าไปหอมแก้มฟอดใหญ่

ฟอด!

"ข้าจองเจ้าไว้แล้ว เจ้าไม่มีสิทธิ์รักผู้ใดนอกจากข้า" เด็กหนุ่มผู้นั้นเอ่ยขึ้นก่อนจะกระโดดขึ้นหลังม้าก่อนจะควบขี่ออกไปทันที

"เจ้าคนบ้า!" หลิวซีจินร้องขึ้นอย่างเจ็บใจเมื่อถูกขโมยหอมแก้มฟอดใหญ่

เฮือก!

หลิวซีจินลืมตาขึ้นก่อนจะหายใจหอบเวลานี้นางยังคงอยู่ในอ้อมกอดของชุนหลุนซีในสภาพเปลือยทั้งคู่  เหตุใดนางจึงฝันเห็นเหตุการณ์ในอดีตขึ้นมาได้เล่า? นางจำได้ว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อสิบสามปีก่อน...

“ฮองเฮา เจ้าฝันร้ายหรือ?” ชุนหลุนซีถามขึ้นเมื่อเห็นภรรยาสะดุ้งตื่นในอ้อมกอดของตน หลิวซีจินจึงพยักหน้าแทนคำตอบ

"เช่นนั้น...ให้ข้าปลอบเจ้าดีหรือไม่" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นในขณะที่ใช้มือหนาลูบคลำบริเวณยอดถันของนางที่ชูชันอย่าง

มันเขี้ยว

"ฝ่าบาท!  ท่านเพิ่งจะทำมันไปนะ! อื้อ!" หลิวซีจินร้องขึ้นก่อนจะถูกฮ่องเต้หนุ่มกดร่างลงบนเตียงนอนก่อนจะกระทำกับเรื่องลามกกับนางอีกครั้ง!

ณ  ตำหนักชุนเหลียนฮวา...

"หลายวันก่อนข้าสืบได้ว่า จวิ้นอ๋องไปหาฮองเฮาถึงตำหนักเพคะ" นางกำนัลผู้หนึ่งรายงาน

"ฮึ!   ดียิ่งนัก...ข้าจะไปทูลฝ่าบาทเรื่องนี้ ข้าอยากรู้นักว่าหากฝ่าบาททราบว่าฮองเฮาสวมหมวกเขียวให้ฝ่าบาท ....ฮองเฮาผู้นั้น..จะยังเชิดหน้าได้อยู่หรือไม่" ชุนเหลียนฮวาเอ่ยขึ้นก่อนจะนึกแผนการหนึ่งขึ้นมาได้ นางยังแค้นไม่หายที่อีกฝ่ายรู้ทันนางเรื่องพิษดอกไม้ที่นางนำไปไว้ในตำหนักไทเฮาทำให้ไทเฮาในเวลานี้เริ่มสงสัยในตัวนาง...อีกทั้งเรื่องฆ่าแมว...ฮองเฮาใน

เวลานี้…รู้ทันนางมากเกินไปแล้ว....คิดจะขัดขวางแผนการ

ของนาง ดังนั้นจะต้องกำจัดนางโดยเร็ว ชุนเหลียนฮวาคิด

ณ  ตำหนักฮุ่ยชิวเหยา

"พระสนม ข้าเองก็ลำบากใจจะกล่าว หากข้าพูดไปแน่นอนว่าฝ่าบาทต้องไม่เชื่อแน่ เพราะข้ามีคดีเก่าอยู่ ข้าเห็น

จวิ้นอ๋องกระทำเช่นนั้นกับฮองเฮา กล่าวตามตรงข้ารับไม่ได้จริง ๆ มีเพียงท่านแล้วที่สามารถกล่าวกับฝ่าบาทได้...หากท่านไม่เชื่อก็ลองให้นางกำนัลของท่านไปสืบดูก็ย่อมได้" ชุนเหลียนฮวาเอ่ยขึ้น

"จริงหรือ?" สนมฮุ่ยชิวเหยาเอ่ยขึ้นก่อนจะยกมือทาบอก  ในขณะนั้นเองชุนหมี่เยว่ที่เพิ่งกลับมาถึงตำหนัก เมื่อเห็นท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ของชุนเหลียนฮวาจึงได้แอบตามมาดู เป็นเช่นนั้น

ไม่มีผิด...ชุนเหลียนฮวาไม่ใช่สตรีไร้พิษภัยตามที่ทุกคนเข้าใจ

"ข้าคิดอยู่แล้วว่าเจ้าต้องคิดใส่ร้ายฮองเฮา!" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้น

"จวิ้นจู่/จวิ้นจู่" ทั้งสองอุทานขึ้นพร้อมกัน

"ทำไม ข้าเอง .... นึกไม่ถึงว่าสตรีที่ดูอ่อนหวานเรียบร้อยเช่นเจ้าจะซ่อนคมดาบไว้มากมาย เรื่องแมวนั่นอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเป็นเจ้าที่ฆ่าเปาฝู" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้น

"จวิ้นจู่กล่าวสิ่งใดเพคะ ข้าไม่เข้าใจ" ชุนเหลียนฮวาแสร้งเอ่ยขึ้น

ในขณะนั้นเอง......

"ฝ่าบาทเสด็จ!" จู่กงกงรายงาน พร้อมกับการปรากฏตัวของชุนหลุนซี

"คารวะฝ่าบาท/คารวะฝ่าบาท" ทุกคนเอ่ยเคารพผู้ที่มาใหม่

"เหตุใดจึงมารวมอยู่ที่นี่" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"ทูลฝ่าบาท...คือข้า...." ฮุ่ยชิวเหยาเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าก้มตาครู่หนึ่ง...ด้านหลังของฝ่าบาทเป็นองครักษ์สนิทของฝ่าบาท

"คือ  หม่อมฉัน...เห็นว่าจวิ้นอ๋องเข้าไปในห้องหนังสือเพียงลำพังเห็นว่าไม่เหมาะสมจึงนำความนี้มาเล่าให้สนมฮุ่ยชิวเหยาฟัง....ฝ่าบาทโปรดลงโทษ ชุนเหลียนฮวาพูดจาเลอะเลือนฝ่าบาทอย่าได้เชื่อเพคะ" ชุนเหลียนฮวาเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้า

"เรื่องนั้น ช่างเถิดข้าจะกลับไปสอบสวนฮองเฮาเอง...พวกเจ้าสามคนอยู่พร้อมกันก็ดี...ไปเรียกสนมกุ้ยเหมยมาพบข้าด้วยข้ามีเรื่องให้พวกเจ้าทำ"

คำกล่าวนั้นทำให้ทั้งหมดมองหน้ากันครู่หนึ่ง

ณ  ห้องคัดตำรา...

"ข้าต้องการให้พวกเจ้าคัดลอกแผนผังของวังหลวง... หากผู้ใดวาดแผนที่ได้ถูกใจข้า...ข้าจะอนุญาตให้ขออะไรก็ได้หนึ่งข้อ" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"เสด็จพี่ ท่านก็รู้ว่าข้าเกลียดการคัดตำราและวาดภาพเป็นที่สุด สั่งงานยากเช่นนี้ท่านโบยข้าให้ตายเถิด" ชุนหมี่เยว่

เอ่ยขึ้นก่อนจะกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย

  

"เช่นนั้น ชุนหมี่เยว่...ในเมื่อเจ้าไม่ถนัดข้าจะส่งเจ้าไปเรียนทำกับข้าวที่โรงครัว" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"ฝ่าบาท!" ชุนหมี่เยว่โวยวายขึ้น

"นี่คือคำสั่ง" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะมองหน้าผู้เป็นน้องสาวก่อนจะใช้สายตาคมจดจ้องชุนหมี่เยว่เชิงบังคับ

"เพคะ" ชุนหมี่เยว่ตอบรับก่อนจะย่อคารวะแล้วจึงเดินจากไปเพื่อตรงไปยังโรงครัว...นางเบื่อเหลือเกิน ที่ต้องถูกบีบบังคับรอบด้าน...ทั้งฝ่าบาท ทั้งไทเฮา

ไม่มีผู้ใดเข้าข้างนางเลย!

นางทำอะไรก็ไม่เคยถูกมองว่าเป็นสตรี มีเพียงหลิวซีจินเท่านั้นที่เข้าใจนาง ชุนหมี่เยว่คิดกับตนเองขึ้นก่อนหันมาหาอู๋เหล่ย

องครักษ์ที่มาส่งนางที่โรงครัว

"อู๋เหล่ย ข้าไม่ไปโรงครัว ข้าจะไปหาฮองเฮา" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้น

"ข้าจะขัดคำสั่งฝ่าบาทได้อย่างไร ท่านโปรดอย่าทำร้ายข้าเลยได้หรือไม่จวิ้นจู่" อู๋เหล่ยเอ่ยขึ้น

"เจ้าก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไปสิ...ข้ารู้นะ…ว่าท่านคิดอย่างไรกับสนมฮุ่ยชิวเหยาข้าเห็นสายตาท่านตอนที่ท่านมองนาง...คล้ายกับมีบางอย่างซ่อนอยู่...มิใช่ว่าท่านคิดไม่ซื่อกับสนมของฝ่าบาทหรือ?" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะกอดอกอย่างจับผิด

"ข้าเปล่านะ!" อู๋เหล่ยร้องขึ้นก่อนจะเบิกตากว้าง

"แน่ใจหรือ?" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นในขณะกอดอกพร้อมกับสาวเท้าเข้ามาใกล้องครักษ์หนุ่มที่บัดนี้ยังคงก้มหน้าแต่ใบหูนั้นกลับแดง

"จวิ้นจู่ ท่านเชิญไปหาฮองเฮาเถิด ข้าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น" อู๋เหล่ยเอ่ยขึ้นทันที ด้านชุนหมี่เยว่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยอมให้ความร่วมมือ จึงเร่งมุ่งหน้าไปที่ตำหนักชุนหลุนซี