ตอนที่ 75 ใส่ความ

ตอนที่ 75

ใส่ความ

ณ  ตำหนักฮ่องเต้ชุนหลุนซี

หลิวซีจินที่ตื่นในยามสาย นางปวดเนื้อเมื่อยตัวไปหมด ..ชุนหลุนซีเกิดบ้าอะไรกัน....เหตุใดจึงไม่คิดถนอมนางเลย

แม้แต่น้อย...หญิงสาวคิดก่อนจะหยิบพู่กันวาดอักษรลงบนกระดาษถึงสรรพคุณสมุนไพรอีกหลายสูตรที่นางยังไม่ได้บันทึก

ในขณะนั้นเองชุนหมี่เยว่ก็มาขอพบนาง...ทำให้การเขียนบันทึกของนางต้องชะงัก

"ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว... " ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหมดความอดกลั้นต่อหน้าผู้เป็นฮองเฮา

"ข้าเพียงแค่ไม่ชอบงานบ้านงานเรือน ไม่ชอบคัดอักษร ไม่ชอบวาดภาพ ไม่ชอบเย็บปักถักร้อย ไม่ชอบแต่งหน้าทาชาด" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้น ราวกับต้องการระบายความในใจออกมา

หลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็สงสารอีกฝ่ายจับใจ นางเข้าใจดีว่าการเป็นสตรีนั้นยากยิ่ง แต่ชุนหลุนซีบีบบังคับเช่นนี้ทำไม่ถูกต้อง!

"จวิ้นจู่ ท่านวางใจข้าจะไปทวงความยุติธรรมให้ท่าน" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะเตรียมลุกทันที

"พี่สะใภ้! ท่านจะไปที่ใด?" ชุนหมี่เยว่ที่เห็นท่าทางขึงขังถามทันที

"ข้าจะไปทวงความยุติธรรมให้ท่าน" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะหมุนตัวเตรียมก้าวขาออกจากห้องแต่ทว่ากับ ราวกับสั่งได้

ชุนหลุนซีปรากฏอยู่ต่อหน้า

"ฝ่าบาท!" ทั้งสองเอ่ยพร้อมกัน

"เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าเจ้าจะทวงความยุติธรรมให้จวิ้นจู่...

ว่าอย่างไรฮองเฮา" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ฮองเฮาของตน ด้านหลิวซีจินที่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนใบหน้าก็อดแดงระเรื่อขึ้นมาไม่ได้

"ฝ่าบาท...ในฐานะที่เป็นสตรีเช่นกันข้าไม่เห็นด้วยที่ท่านจะบีบบังคับจวิ้นจู่ให้เป็นไปตามที่ใจท่านต้องการ...สตรีทั่วไปจะเป็นเช่นใดก็แล้วแต่เถิด สตรีจะมีค่าหาได้วัดกันที่ความเรียบร้อยอ่อนหวาน ในเมื่อจวิ้นจู่มีความสามารถด้านวรยุทธ์เหตุใดท่านไม่สนับสนุนนางในสิ่งที่นางชอบ ไยต้องบีบบังคับนาง" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะสบตาผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นฮ่องเต้อย่างไม่กลัวเกรง...ด้านชุนหมี่เยว่ที่แอบอยู่ด้านหลังผู้เป็นฮองเฮาก็รีบพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

"จวิ้นจู่ เจ้ามีความสามารถยิ่งนัก ที่ทำให้ฮองเฮาเป็นพวกเดียวกันกับเจ้า ดียิ่ง" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะพยักหน้า

           

"ท่านไม่ต้องบ่ายเบี่ยง เวลานี้ท่านควรใช้คนให้ถูกงาน ดังนั้น ท่านต้องเลิกบังคับจวิ้นจู่ให้ทำตามแบบสตรีทั่วไป

ท่านต้องให้อิสระกับนาง" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ได้...แต่ฮองเฮามีอะไรมาแลกเปลี่ยน" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะสบเข้าไปในดวงตากลมโตอย่างมีความหมาย

"สิ่งแลกเปลี่ยน...ข้าไม่มี" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ย่อมมี...หากข้าต้องการ...." ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้หลิวซีจินอย่างมีความหมาย

"ท่านรับปากข้าก่อนว่าจะไม่บังคับนางอีก" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ข้ารับปาก......" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนรวบเส้นผมของนางที่ปล่อยครึ่งศีรษะขึ้นมาดอมดมเพื่อสูดหากลิ่นหอมจากเรือนผมนั้นต่อหน้าชุนหมี่เยว่! ไวเท่าความคิดหลิวซีจินดึงเส้นผมยาวของตนออกมาจากมือหนานั้นทันที

"ฝ่าบาท!" หลิวซีจินร้องขึ้นทันที ด้านชุนหมี่เยว่ที่มองการกระทำนั้นของพี่ชายตน...นางไม่เคยเห็นชุนหลุนซีในมุมเช่นนี้มาก่อนก็ได้แต่ใบหน้าแดงระเรื่อเขินอายแทนผู้เป็นฮองเฮา

"จวิ้นจู่...เจ้าจะยืนดูข้าและพี่สะใภ้เจ้าพลอดรักกันหรือ?"ชุนหลุนซีตอบหน้าตาเฉย

"โอ้ว! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้..ฮองเฮา ขอบคุณท่านมากเลยไว้วันหน้าข้าจะตอบแทน" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะประสานมือคารวะแล้วจึงเร่งออกจากห้องไปแล้วรีบปิดประตูให้อย่างรู้งาน

ปึก!

ด้านหลิวซีจินที่ยืนงุนงง...เพื่อช่วยชุนหมี่เยว่แล้ว...นี่นางต้องเอาตัวเข้าแลกเลยหรือ?

"ฝ่าบาท  ข้าไม่ถนัดเรื่องนี้.... เอาเช่นนี้...ข้าถนัดเขียนหนังสือ ท่านมีอะไรจะให้ข้าเขียนหรือไม่" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นในขณะก้าวถอยหลัง...

"ข้าไม่มีอะไรจะให้เจ้าเขียน" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาประกบริมฝีปากทันที

"อื้อ!" หลิวซีจินร้องอู้อี้...

ไม่ได้!  นางจะไม่ยอมอีกแล้ว!

หญิงสาวอาศัยจังหวะที่เขากำลังจุมพิตนางอย่างมัวเมา ดึงเข็มพิษออกมาก่อนจะปักลงไปที่บ่าของเขาทันที 'ปึก!'

 ด้านชุนหลุนซีที่ถูกเข็มยาสลบโดยไม่ทันตั้งตัวเขาผละออกจากร่างบางเล็กน้อยก่อนจะชี้นิ้วมาที่หลิวซีจินกำลังยิ้มเยาะเขา

"เจ้า!" ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยออกมาครั้งหนึ่งในขณะที่ตาเริ่ม

จะปิด

"ดูท่านคงจะง่วงมากเช่นนี้...เชิญท่านพักผ่อนเถิดฝ่าบาท...ข้าจะทำหน้าที่ภรรยาพาท่านเข้านอนเอง" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะทำทีพยุงเขาไปนอนที่เตียงนอน ด้านชุนหลุนซีที่รู้ว่าตนกำลังจะสลบไวเท่าความคิด มือหนายื่นไปสกัดจุดฮองเฮาตัวแสบทันทีให้สลบพร้อมกันทันที

ปึก! ปึก!

  

"คน...ถ่อย!" หลิวซีจินก่นด่าชุนหลุนซีก่อนจะร่างบางจะล้มทับร่างหนาที่สลบไปเพราะเข็มพิษของนาง

ชุนหลุนซีลืมตาขึ้นก็พบว่าร่างบางของหลิวซีจินยังคงหลับตาพริ้มอยู่บนร่างของเขา ดูท่าแล้วเข็มพิษของนางคงจะมีแต่พิษยาสลบ

"ซีจิน...เจ้านี่แสบยิ่งนัก..." ชุนหลุนซีในขณะที่กำลังแหวกเสื้อนางออกพร้อมกับซุกไซร้ซอกคอขาวอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะปลดอาภรณ์จากร่างขาวผ่องทีละชิ้น เขามองดูแผงเข็มพิษที่นางซ่อนไว้ตามที่ต่าง ๆ ในอาภรณ์ก่อนจะดึงออกมาวางไว้ไกลมือ ฮ่องเต้หนุ่มช้อนอุ้มร่างบางลงไปนอนแช่น้ำอุ่นที่เขาได้สั่งนางกำนัลเตรียมไว้ ก่อนจะลงไปแช่น้ำในอ่างนั้นพร้อมกันกับนาง

ปึก! ปึก!

ชุนหลุนซีใช้มือหนาลูบไล้ไปตามกรอบหน้านางก่อน เขาคลายจุดให้ร่างบางที่ยังคงสลบอยู่

"ฮองเฮา...ตื่นได้แล้ว" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนขบกัดซอกคอขาวภายในอ่างน้ำ ในขณะใช้สองมือหนาบีบขยำดอกบัวคู่งามที่มีขนาดเกินตัวก่อนจะใช้ลิ้นเลียวนสลับกับดูดดึงจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบน่าเกลียดยิ่ง

"อื้อ!...อ๊ะ...." หลิวซีจินครางออกมาอย่างน่าอายก่อนจะลืมตาขึ้นก็พบว่าตนกำลังแช่อยู่ในอ่างน้ำในสภาพเปลือยเปล่า และที่สำคัญ นางกำลังอยู่ในอ่างน้ำเดียวกันกับเขา!

"คนเจ้าเล่ห์!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนใช้มือเรียวสาดน้ำใส่เขาก่อนจะรีบลุกออกจากน้ำ แต่ทว่าชุนหลุนซีไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น เขาดึงเอวของนางเขามาสวมกอดจนร่างของทั้งคู่แนบชิดกัน

"ข้าเป็นเช่นนี้เพราะเจ้ารู้หรือไม่?" เขากระซิบเสียงแหบพร่าก่อนจะแหวกเรียวขาคู่งามออกแล้วจึงแทรกแก่นกายของตนเข้าไปในกลางร่างนางก่อนจะขยับโยกอย่างเอาแต่ใจ!

"ชุนหลุนซี!" หลิวซีจินก่นด่าผู้ที่จับนางทำเรื่องลามกจนน้ำในอ่างกระเด็นเลอะพื้นไปหมด