ตอนที่ 73 ย้ายตำหนัก

ตอนที่ 73

ย้ายตำหนัก

  

หลิวซีจินเก็บของสำคัญลงกล่องไม้สลัก ในใจได้แต่คิดวิเคราะห์ ว่าเขาเรียกนางไปอยู่ด้วยเพื่อจับผิดจริงหรือ?

คนสารเลว!

คราก่อนที่ตัดสินเรื่องที่กุ้ยเหมยทำลายแปลงสมุนไพรของนาง... นางยังเคืองไม่หาย นี่เขายังจะมาตัดสินไร้ความยุติธรรมเช่นนี้อีก!

คนไร้ความคิด!

ในขณะนั้นหลิวซีจินกำลังก่นด่าชุนหลุนซีในใจนางก็สังเกตเห็นว่าซูลี่และนางกำนัลต่างก้มหน้าก้มตาเก็บอุปกรณ์เขียนบันทึกของนางลงกล่องไม้สี่เหลี่ยมพลางอมยิ้มและหัวเราะคิกคักจนหลิวซีจินต้องถามขึ้น

"พวกเจ้าขำขันอะไรกัน?" หลิวซีจินถามขึ้นก่อนจะลอบสังเกตนางกำนัลทั้งแปด อย่างรอฟังคำตอบ

"พวกข้าแค่คิดว่า...ฝ่าบาทคล้ายจะโกรธเคืองบางอย่าง แต่ทว่ากลับทรงรับสั่งให้ฮองเฮาไปอยู่ตำหนักเดียวกัน...เช่นนี้ประหลาดยิ่งนักเพคะ..." นางกำนัลผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างมีความหมาย

"พวกเจ้าก็ได้ยินว่าฝ่าบาทเรียกข้าไปจับตามอง" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นในใจก็หวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย หากเขาจะเรียกนางไปอยู่ด้วยเพื่อ 'ทำสิ่งนั้น' อีกนางจะหลบหลีกอย่างไร...

สวรรค์...นางไม่ได้ต้องการให้เขามาหลงนางเสียหน่อย นางต้องการบันทึกความรู้เรื่องการแพทย์อย่างเงียบ ๆ...หาใช่ที่ระบายความใคร่ของเขาไม่...

ทำเช่นไรดี?...

หรือนางควรหนีเสียตั้งแต่ตอนนี้....อย่างไรก็ตามนางก็ได้ฝากฝังตำราไว้กับชุนชวนหยูไว้แล้ว...ไม่มีอะไรต้องห่วงอีก

ไวเท่าความคิดหลิวซีจินเดินไปยังหน้าต่างและมองหามุมที่จะสามารถออกไปได้โดยจะไม่มีผู้ใดสงสัย แต่ทว่าเสียงหนึ่งกลับดังขึ้นดับความคิดของนางทันที

"ฮองเฮา เจ้ามองหาอะไรหรือ?" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลัง

"ฝ่าบาท!...ท่านมาทำอะไรหรือ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ นี่เขาอ่านใจนางออกหรือไรกัน

"ข้ามารอรับเจ้ากลับตำหนัก" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มมุมปากให้นางเล็กน้อย

"ข้าเก็บของใกล้เสร็จแล้ว ขอฝ่าบาทโปรดรอสักครู่"

หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะแสร้งทำเป็นเก็บอาภรณ์ลงกล่อง ...

นึกไม่ถึงว่าเขาจะมาเฝ้านางด้วยตนเอง เห็นทีการหนีของนางคงต้องเลื่อนออกไปก่อน

ณ ตำหนักชุนหลุนซี

"ฝ่าบาท คืนนี้หม่อมฉัน ต้องนอนที่ห้องนี้หรือเพคะ"

หลิวซีจินเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าถูกพามาในห้องซึ่งเป็นที่บรรทมของอีกฝ่าย

"สามีภรรยานอนด้วยกันผิดตรงที่ใด?" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนสบตากลมโตอย่างมีความหมาย มือหนาตบที่นอนเป็นเชิงบอกให้นางไปนอนด้วยกัน หลิวซีจินรู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย กับคำเชิญชวนนั้น...ภาพลามกในคืนนั้นปรากฏในหัวขึ้นจนนางต้องสั่นหัวเพื่อไล่ความคิด หรือว่านางควรจะใช้เข็มพิษกับเขาแล้วหนีไป แต่ว่าชุนหลุนซีมีวรยุทธ์สูงส่งหากใช้เข็มพิษกับเขาแล้วไม่สำเร็จแล้วเขาโกรธหนักกว่าเดิม นางก็หาทางหนียากขึ้นไปอีก

"เจ้ากลัวอะไรหรือฮองเฮา" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"ฝ่าบาท หม่อมฉันมีสูตรยาที่ต้องบันทึก ฝ่าบาทนอนก่อนเถิดเพคะ...อย่างไรท่านก็ควรพักผ่อนให้มากหน่อย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะเตรียมหมุนตัวจากไปแต่กลับถูกมือหนาคว้าไว้

หมับ!

"ฮองเฮาช่างเป็นยอดหญิงจริง ๆ ...เช่นนั้น...เจ้าพาข้าเข้านอนก่อนแล้วค่อยไปเขียนหนังสือ" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะ

กางแขนออก หลิวซีจินที่เห็นเช่นนั้นจึงโล่งใจ

ที่แท้...เขาก็ต้องการให้ถอดอาภรณ์ให้ หลิวซีจินคิดในขณะที่มือเรียวถอดอาภรณ์ชั้นนอกออกให้เขาอย่างเบามือ

ก่อนจะพาดไว้บนราวแขวนผ้า

"มาเถิดเพคะ หม่อมฉันจะส่งเข้านอน...แล้วจะเร่งเขียนหนังสือให้จบ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะพาเขาเข้านอนตามที่พูดอย่างว่าง่าย...ราวกับแม่พาลูกเข้านอนก็ไม่ปาน

ในขณะที่หลิวซีจินกำลังจะดึงผ้าห่มคลุมกายให้เขานั่นเอง

หมับ!

มือหนาจับข้อมือเล็กไว้ก่อนจะดึงมือนางล้มลงทับร่างหนาของเขา

ผลั่ก!

"ท่าน!" หลิวซีจินโวยวายขึ้น

"ฮองเฮา ข้าเป็นคนหลับยาก...ข้าอยากให้เจ้าพาข้านอนหลับก่อนแล้วค่อยไปเขียนหนังสือได้หรือไม่" ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยขึ้น

"หากท่านนอนหลับยาก ข้าจะไปชงชาโม่ลี่ฮวาให้ท่านดีหรือไม่" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ข้าไม่อยากดื่มชา...ขอเพียงได้นอนกอดเจ้าสัญญาจะไม่ฝืนใจเจ้า" เขาเอ่ยราวกระซิบ

"ก็ได้เพคะ" หลิวซีจินที่ถูกออดอ้อนเช่นนั้นจู่ ๆ ก็ใจอ่อนยวบขึ้นมาเสียอย่างนั้น.... นางไม่เคยเห็นเขาในมุมนี้มาก่อน หญิงสาวคิดก่อนจะล้มตัวลงนอนกับเขา ชุนหลุนซีที่เห็นเช่นนั้นก็นอนสวมกอดฮองเฮาของตนครู่หนึ่งเขาอดไม่ได้ที่จะสูดดมเรือนผมนางก่อนจะนอนกอดนางอย่างสงบ ด้านหลิวซีจินที่เวลานี้นอนนิ่งเป็นรูปปั้นใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมา นางอดประหลาดใจในท่าทางเช่นนั้นของเขาไม่ได้

ในขณะที่นางกำลังครุ่นคิดอยู่นั่นเอง หลิวซีจินก็รู้สึกถึงมือหนาที่กำลังลูบไล้ต้นขาของนาง

"ฝ่าบาท!" หลิวซีจินร้องขึ้นเมื่อรู้สึกถึงแท่งเนื้อที่ดันบั้นท้ายงอนงามของตน ในขณะที่ใบหน้าของเขายังคงซุกไซร้คอของนางจากด้านหลังอย่างซุกซน

"ฝ่าบาท ท่านบอกจะไม่ฝืนใจข้า" หลิวซีจินทวงทันที

"หลิวซีจิน ข้านอนไม่หลับ มิสู้เจ้ามาพาข้าเข้านอนด้วยวิธีอื่นได้หรือไม่?" เขากระซิบเสียงแหบพร่า หลิวซีจินได้ยินเสียงหายใจหอบของเขาจากด้านหลัง...

"ข้าจะไปชงชาโม่ลี่ฮวาให้ท่าน!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะพยายามลุกขึ้นแต่ถูกวงแขนหนาสวมกอดไว้

"ข้าปวดยิ่งนัก...อา...ฮองเฮา.. " ชุนหลุนซีเอ่ยในก่อนจะขบกัดใบหูนางหนึ่งครั้ง มือหนาซุกซนชอนไชเข้าไปในอาภรณ์ของหญิงสาวที่พยายามฝืนตัวไว้ไม่ปล่อยให้

"ชุนหลุนซี! อื้อ" หลิวซีจินเอ่ยได้เพียงเท่านั้นก็ถูกฮ่องเต้จอมหื่นประกบริมฝีปากก่อนจะแทรกลิ้นเข้าไปพันดึงดูดกับลิ้นเรียวของนาง

ด้านหลิวซีจินที่ถูกเล้าโลมจนสุดท้ายมือที่ทุบตีเขาอยู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นลูบไล้อย่างลืมตัว...นางเกลียดร่างกายนี้ยิ่งนักที่ตอบสนองเขาอย่างร่านราคะ

"อื้อ..."

อาภรณ์ของนางถูกถอดออกจนเปลือยเปล่า นางส่งเสียงครางออกมาอย่างน่าอายเมื่อถูกเขาซุกไซร้ซอกคอ ไล่เลียมาจนถึงยอดถันของนางอย่างหิวกระหายราวกับทารกดูดนมมารดาจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบสลับกับเสียงครางกระเส่าของนาง

มือเรียวของหลิวซีจินกำผ้าปูเตียงไว้เพื่อข่มกลั้นความเสียวซ่านที่ถูกเขาปรนเปรอให้ ด้านชุนหลุนซีที่มีความปรารถนาพลุ่งพล่านเขาสอดแก่นกายเข้าไปในร่างกายนางก่อนจะขยับสะโพกหนาจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกัน

"อ๊ะ...หลุนซี...ข้าไม่ไหวแล้ว!" หลิวซีจินร้องขึ้นเมื่อร่างกายนี้รู้สึกประหลาดก่อนจะกระตุกสองสามครั้ง

"อาส์...." ฮ่องเต้หนุ่มครางออกมาครั้งหนึ่งเมื่อแก่นกายถูกบีบรัดส่งผลให้เขาถึงสวรรค์เช่นกัน

หลิวซีจินถูกสามีจอมหื่นจับกินจนพอใจร่างบางสั่นคลอนตามแรงขยับโยกตามความปรารถนาของฮ่องเต้หนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า.... เสียงเตียงแข็งแรงกระทบกับโต๊ะข้างหัวเตียงเกิดเสียงดังไปทั่วสุดท้ายทั้งคู่ก็หมดแรงและหลับไปพร้อมกันจากที่

หลิวซีจินตั้งใจจะเขียนหนังสือต่อก็เป็นอันต้องยกเลิกไป