ตอนพิเศษ 2 แผนร้ายของจ้าวซิน

ตอนพิเศษ 2 แผนร้ายของจ้าวซิน

"ข้าเข้าใจแล้ว  ขอบคุณท่านที่ออกมาสนทนากับข้า"จ้าวซินเอ่ยบอกหยวนลู่จิ่นด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย หยวนลู่จิ่นที่เห็นอาการนั้นก็นึกเห็นใจอยู่ไม่น้อย...แต่ทำอย่างไรได้  ในเมื่อนางก็ไม่อาจช่วยอีกฝ่ายโดยวิธีนี้ได้เช่นกัน เมื่อเห็นว่าออกมานานแล้ว นางจึงรีบขอแยกตัวทันที

"เช่นนั้น..... ข้าขอตัวก่อนนะท่านหญิงไว้พบกันเมื่อมีโอกาส" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะหมุนตัว

        จ้าวซินพยักหน้ารับทราบ ทันทีที่หยวนลู่จิ่นหันหลังเตรียมกลับไปโต๊ะ จู่จู่ก็รู้เจ็บที่ต้นคอก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดไป...

     หยวนลู่จิ่นลืมตาขึ้นก็พบว่าตนอยู่ในที่ที่หนึ่งที่ไม่คุ้นตา..นางได้กลิ่นกำยานแปลกๆภายในห้อง

  นี่นาง...อยู่ที่ใดกัน เมื่อสักครู่นางกำลังสนทนาอยู่กับจ้าวซินมิใช่หรือ...

     หยวนลู่จินได้ยินเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งจากด้านนอก.... จึงพยายามพยุงแขนขาที่ไร้เรี่ยวแรงของตนเปิดประตูออกมาอย่างยากลำบาก

เกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่....

 ทันใดนั้นเมื่อหยวนลู่จิ่นเปิดประตูเดินออกมาได้เพียงสามก้าวก็ชนเข้ากับแผงอกกว้างของบุรุษผู้หนึ่ง

พลั่ก!

"องค์รัชทายาท เหตุใดท่านจึงอยู่ที่นี่" นางเอ่ยราวกับคนละเมอกึ่งหลับกึ่งตื่น...

“ที่นี่เป็นตำหนักข้าจะให้ข้าไปที่ใด”   หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะคิดว่านางมาทำอะไรที่นี่? ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขากวาดสายตาไปทั่วเรือนร่างของหญิงสาวหยวนลู่จิ่นเพิ่งสังเกตขณะนี้เองนางว่าอาภรณ์ที่นางใส่อยู่นั้นบางเบาจนสามารถมองทะลุจนเห็นไปถึงด้านในเมื่อคิดได้นางจึงรีบหันหลังให้เขาเพื่อปกปกปิดไม่ให้เขาเห็น....มีคนจงใจพานางมาที่นี่เพื่อทำให้หวังเฟยหลง

จ้าวซิน!  สตรีผู้นั้นไม่ผิดแน่

"หยวนลู่จิ่น เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ในห้องของข้า..."

หวังเฟยหลงเอ่ยราวคนละเมอใบหน้าแดงก่ำเพราะเลือดสูบฉีดพร้อมทั้งอารมณ์พลุ่งพล่าน...

ยิ่งเป็นสตรีตรงหน้านี้ด้วย...เขาจะอดใจไหวได้อย่างไร?....

ด้านหยวนลู่จิ่นเมื่อเห็นอากัปกิริยาของเขาก็หวาดหวั่นขึ้นมา...นางก็รู้สึกไม่ปลอดภัยแล้ว

"มันไม่ใช่อย่างที่ท่านคิดนะ ไว้ข้าค่อยอธิบาย ข้าขอตัวก่อน"หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะคว้าผ้าคลุมโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลมาคลุมร่างตน...สภาพนางในตอนนี้เขาต้องต้องคิดว่านางมานอนรอเพื่อยั่วยวนเขาเป็นแน่

ในขณะที่หญิงสาวกำลังพยายามนำผ้ามาคลุมร่างกายเพื่อให้ดูเรียบร้อยนั่นเอง

"เจ้าสร้างแผนการต่างๆเพื่อยกเลิกการแต่งกับข้าเหตุใดวันนี้เจ้ามาทำเช่นนี้เล่าหยวนลู่จิ่น" หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นในขณะที่สายตาคมมองแผ่นหลังบางของนาง ก่อนสาวเท้าเข้ามาใกล้นางเรื่อยคล้ายคนละเมอ...

     กลิ่นหอมจากเรือนกายสาวทำให้เขาหมดความยับยั้งช่างใจต่อไป มือหนาจับสองไหล่บางก่อนสะสวมกอดนางจากด้านหลัง

"ปล่อยนะ! หวังเฟยหลง....  ช่วยด้วย!"

หยวนลู่จิ่นพยายามดิ้นหนีให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายที่กอดนางจากด้านหลัง แต่แขนขาเจ้ากรรมกลับหมดแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น นางรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองอีกต่อไป...เลือดในกายสาวร้อนรุ่มประหลาดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"หยวนลู่จิ่น เจ้ามาหาข้าถึงตำหนักก่อนเช่นนี้....เข้าถ้ำเสือแล้วคิดจะออกไปง่ายๆได้อย่างไร?" หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะซุกไซร้ใบหน้าลงซอกคอขาวของนางอย่างมัวเมา

"ไม่นะ!  หวังเฟยหลง เรา...ยังไม่ได้กราบไหว้ฟ้าดิน เราทำเช่นนี้มิได้" หยวนลู่จิ่นเอ่ยเสียงเบาคล้ายกระซิบเวลานี้นางก็บอกไม่ได้เช่นกันว่าอยากเขาหยุดหรือไม่...นางอยากให้เขาทำมันต่อไป!

ในขณะที่ทั้งคู่อยู่ในอารมณ์รัญจวนก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

"เสด็จพี่!  โปรดตั้งสติก่อน ท่านกับหยวนลู่จิ่นยังมิได้เข้าพิธีสมรสกันท่านไม่ควรทำเช่นนี้" เฉิงเจิงอวี้ หรือองค์ชายสี่ ร้องห้ามผู้เป็นพี่ชายเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังคลั่งราวควบคุมตนเองไม่ได้  

"องค์รัชทายาท ท่านปล่อยข้าก่อนเถิด" หยวนลู่จิ่นเอ่ยเสียงเบาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังลูบไล้เรือนกายของตนอย่างคุ้มคลั่ง...คล้ายว่าตอนนี้เขาจะเสียการควบคุมตนเอง รวมถึงนางก็ด้วยเช่นกัน

"องค์ชายสี่ ช่วยข้าด้วย...มีคนจงใจพาข้ามาที่นี่…ช่วยข้าด้วย!" หยวนลู่จิ่นพยายามดิ้นหนีจากคนคลั่ง เมื่อด้านสติทำงาน

"เจ้าสาม เจ้าสี่... ห้ามใครเข้ามารบกวนข้าเป็นอันขาด ไม่เช่นนั้นข้าจะสั่งโบยให้หมด!"

     หวังเฟยหลงที่หมดความยับยั้งชั่งใจเอ่ยสั่งคนด้านนอกก่อนช้อนอุ้มร่างบางของหยวนลู่จิ่นสาวเท้าเข้าไปในห้องนอนของตนอย่างไม่สนผู้ใดท่ามกลางความตกใจเหล่าพี่น้อง หวังเฟยหลงใช้เท้าดันประตูห้องก่อนจะล็อคกลอนจากด้านในอย่างทุกคน...พยายามทุบประตูแต่กลับไม่เป็นผล....เขาในตอนนั้นราวกับคนเสียสติ...ผลักนางชิดกำแพงก่อนจะตะบมจุมพิตนางราวกับตายอดตายอยากมานาน

"องค์รัชทายาทท่านตั้งสติก่อนได้หรือไม่...ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้   อื้อ!"  หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นเสียงเบามือไม้อ่อนแรงขึ้นมา...นางคิดว่ากำยานนั่นต้องเป็นกำยานปลุกกำหนัดเป็นแน่ แต่ทว่าในตัวนางเวลานี้คล้ายกับกำลังต่อต้านกิเลสด้านมืดที่อยากให้เขาสัมผัสตน...

      ด้านหวังเฟยหลงที่ถูกวางยามาก่อนหน้า ทั้งยังสูดดมกลิ่นกำยานแปลกๆในห้องอีก...หูของเขาไม่ต้องการได้ยินเสียงใดอีกนอกจากเสียงครวญครางของสตรีตรงหน้า มือหนาฉีกอาภรณ์นางจนขาดวิ่นติดมือ

แคว่ก!

แคว่ก!

อาภรณ์ของหยวนลู่จิ่นถูกมือหนากระชากออกอย่างไม่ปราณี ร่างบางของหยวนลู่จิ่นถูกอุ้มมาวางบนเตียงนอนตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ หยวนลู่จิ่นรู้ตัวอีกทีก็ร่างกายของนางก็เปลือยเปล่าเสียแล้ว...

"อื้อ!..อย่า...."หยวนลู่จิ่นครางออกมาอย่างลืมตัวเมื่อยอดถันถูกครอบครองด้วยริมฝีปากของคนร่างหนาที่เปลือยเปล่าเช่นกัน...หวังเฟยหลงที่กำลังมัวเมาในร่างงามเขาจุมพิตนางไปทั่วร่างในขณะที่นิ้วหนาวนอยู่ที่กลีบบุปผาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงแทรกนิ้วหนาเข้าไปในกลางกายนาง

"อ๊า!...หวังเฟยหลง…ข้าเจ็บ!" นางร้องขึ้น

เมื่อถูกลุกล้ำก็ร้องได้สักครู่เขาก็เลื่อนริมฝีปากมาประกบนางไว้ราวกับต้องการปลอบก่อนจะขยับนิ้วเข้าออกแล้วเพิ่มจำนวนนิ้ว....

"ข้าไม่ไหวแล้ว อ๊า!"

 ร่างบางบางที่เสร็จสมเพราะนิ้วหนานั้นของอีกฝ่ายกระตุกสองสามครั้ง....ไม่นึกว่าความรู้สึกชายหญิงที่ร่วมรักกันจะรื่นรมย์เช่นนี้...นางหอบหายใจอย่างหมดแรงได้สักครู่ก่อนจะรู้สึกเจ็บเพราะถูกท่อนเอ็นอุ่นสอดเข้ามาในเรือนร่าง

"อ๊า!...หวังเฟยหลง...ข้าเจ็บ!เ"

หยวนลู่จินเอ่ยร้องก่อนจะทุบแผงอกกว้างและพยายามขยับถอยหนี....แต่เขามีหรือจะยอมเขากระแทกสะโพกจนมิดลำในคราวเดียวก่อนจะครางออกมาอย่างเสียวซ่านก่อนจะค่อยๆขยับเข้าออกอย่างเชื่องช้า

"อาส์ คับแน่นยิ่งนัก" เขาเริ่มเร่งจังหวะการขยับโยกจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันไปทั่วห้องสลับกับเสียงครวญครางของคนใต้ร่าง

"อ๊ะ! อ๊ะ  อ๊า!"

คนใต้ร่างจากที่เจ็บปวดในตอนแรกก็เริ่มเสียวซ่านจนต้องร้องครวญออกมาอย่างน่าอาย ในขณะที่ศีรษะกับดอกบัวคู่งามสั่นคลอนไปตามแรงโยกจากผู้ที่ขยับด้านบนอย่างบ้าคลั่ง…

"อาาาา/อ๊า!"

      เสียงทุบประตูด้านของเหล่าองครักษ์และบ่าวด้านนอกนั้นกลบเกลื่อนเสียงลามกภายในห้องได้เป็นอย่างดี...กว่าการขยับโยกอันหยาบโล้นจะจบลงไม่รู้ว่านานเท่าใด....สิ่งที่นางหลีกเลี่ยงมาตลอด...จบสิ้นกันวันนี้!

       เมื่อนึกถึงเหตุการณ์คืนนั้น...หยวนลู่จิ่นคิดว่า เพราะสตรีร้ายกาจจ้าวซินผู้นั้นแท้ๆจึงทำให้แผนการที่นางต้องยกเลิกสมรสให้บุรุษมักมากผู้นั้นต้องพังลง...นางกล้าดีอย่างไร?...วางยาปลุกกำหนัดนางและหวังเฟยหลงจนได้เสียกันเช่นนี้...หากมิใช่เพราะยาปลุกกำหนัดนั่นหยวนลู่จิ่นไม่มีทางตอบสนองเขาอย่างร่านราคะเช่นนั้นเป็นแน่

        หลังจากเข้าเฝ้าฝ่าบาทในวันนั้น เป็นดังคาดเพราะจ้าวซินมีใจรักฝ่าบาทและต้องการแต่งให้ฝ่าบาทนี่เองจึงวางแผนการให้ให้นางตกเป็นของหวังเฟยหลงในคืนนั้น...และตัวนางก็จะต้องเข้าพิธีสมรสกับหวังเฟยหลงในอีกไม่ช้านี้แล้ว

ในเมื่อเป็นเช่นนี้...นางต้องวางแผนการใหม่ เพื่ออยู่กับบุรุษมักมากผู้นั้นให้ได้...ไม่สิ..

       นางจะหาทางหย่ากับเขาและหนีให้ห่างจากบุรุษผู้นี้ แต่ทว่าตามกฏแคว้นสมรสพระราชทานนั้นจะหย่าร้างได้ต้องอยู่ให้ครบหนึ่งปี....นางจะทำอย่างไรให้หวังเฟยหลงไม่คิดแตะต้องนางในหนึ่งปีนี้...