ตอนที่ 16 : ความรักที่ทรยศ (2)

“ท่านหญิงพูดจาแปลก ๆ นะเจ้าค่ะ” เหมยกุ้ยตอบนางกลับไป

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย”

และระหว่างที่เยี่ยนฟางกำลังเดินชมต้นไม้ ดอกไม้ในป่าอยู่นั้น จู่ ๆ นางก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากใครสักคนกลางป่าแห่งนี้

เยี่ยนฟางไม่รอช้า นางรีบวิ่งตามเสียงนั้นไปทันทีจนมาพบกับร่างใหญ่ที่กำลังล้มลงกับพื้น แถมตรงหน้าของเขายังมีถูกหมาป่าจ้องเขม็งเพื่อรอเวลาเขมือบเขาอยู่

“คุณชายหวางเจ๋ออี้!” เหมยกุ้ยอุทานชื่อของเขาออกมาทันที เพราะคุณชายผู้นีมีชื่อเสียงมาก เขาเป็นถึงขุนนางชั้นสูงทั้ง ๆ ที่มีอายุยังน้อย ใคร ๆ ต่างก็รู้จักเขากันทั้งนั้น

เยี่ยนฟางเองก็ตกใจไม่น้อยที่มาพบว่าคุณชายหวางผู้นี้กำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างหนัก แถมนางยังมีเวลาไม่มากที่จะไปเรียกคนอื่นมาช่วยเขาแล้ว

“ทำอย่างไงดีล่ะเหมยกุ้ย?” เยี่ยนฟางถามเหมยกุ้ยขึ้นด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก 

“เรารีบไปตามคนมาช่วยดีกว่าเจ้าค่ะ” เหมยกุ้ยเสนอขึ้น

“ไม่มีเวลาแล้ว” เยี่ยนฟางตอบกลับไปก่อนที่นางจะหันไปเห็นดาบเล่มหนึ่งที่หล่นอยู่กับพื้น และนางคิดว่านี้คงเป็นดาบของคุณชายหวางที่พลาดท่าทำหล่นไว้แน่ นางจึงไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปคว้าดาบนั้นขึ้นมาจากพื้น และวิ่งไปขว้างหน้าคุณชายหวางเพื่อเผชิญหน้ากับเจ้าหมาป่าตัวนั้นทันที

เยี่ยนฟางเล็งดาบไปที่เจ้าหมาป่าตัวนั้น พร้อมกับพยายามฟาดฟันไปที่มันหลายต่อครั้งแต่ก็ไม่โดนมันสักที แต่ว่าเยี่ยนฟางจะฟาดดาบไม่โดนเจ้าหมาป่า แต่ความกล้าของนางก็ทำให้เจ้าหมาป่าตัวนั้นกลัว จนต้องถอยหนีออกไปทันที

เมื่อหมาป่าตนนั้นวิ่งหนีออกไปแล้ว เยี่ยนฟางจึงหันมาหาร่างใหญ่ของคุณชายหวางที่ยังคงนั่งอยู่กับพื้น พร้อมกับถามเขาขึ้น “ท่านเป็นอะไรมากหรือไม่?”

“ข้าไม่...โอ้ย!” คุณชายหวางยังไม่ทันจะตอบนางจบไปประโยค เขาก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที เพราะขาของเขาถูกเล็บของเจ้าหมาป่าตัวนั้นตวัด จึงทำให้เขาเสียท่าและไม่สามารถต่อสู้กับมันได้

“อ้าว! ท่านบาดเจ็บนี่น่า เลือดไหลออกมาเยอะเลย มาเถอะข้าจะรีบพาท่านกลับจวนไปหาหมอ” เยี่ยนฟางพูดขึ้น พร้อมกับพยายามคว้าแขนของเขาขึ้นมาเพื่อพยุง แต่คุณชายหวางก็เอี่ยวตัวหลบหนีได้ทันก่อน

“ท่านหญิง! ท่านเป็นสตรีจะมาโดนตัวบุรุษอย่างข้าได้เช่นไรกัน?” เขาถามนางขึ้นด้วยสีหน้ากังวล

“หากการช่วยเหลือบุรุษผู้นั้นยามลำบากเป็นเรื่องผิด งั้นข้าก็จะขอรับผิดแต่เพียงผู้เดียว มาเถอะ ให้ข้าช่วยท่านเถอะ ก่อนที่มันจะสายไปกว่านี้” พูดจบ นางก็ดื้อดึงพยุงร่างของเขาขึ้นมา โดยนำแขนของเขาพาดบ่าของนาง ก่อนที่จะค่อย ๆ พาเขาเดินพยุงกลับไปที่จวนของเขา ซึ่งหากไม่ไกลจากป่านี้มากนัก

เมื่อมาถึง ณ จวนตระกูลหวาง คุณชายหวางเจ๋ออี้ก็ได้เข้ารับการรักษาจากท่านหมอประจำตระกูลทันที ส่วนเยี่ยนฟางก็รีบเดินออกมาจากจวนตระกูลหวางเพื่อเดินทางกลับจวนตระกูลจางทันที

เมื่อเยี่ยนฟางกลับมาถึงจวนตระกูลจาง เขาก็เห็นท่านแม่ทัพจางฮั่นยืนทำหน้าดุรอถามคำถามกับนางแล้ว นางจึงเดินเข้าไปหาเขาเพื่อให้เขาถามคำถามกับนางดั่งใจที่เขาปรารถนา

“เยี่ยนฟาง! เจ้าไปที่ใดมา เหตุใดจึงไม่บอกข้าก่อน ข้าเป็นห่วงเจ้าแทบแย่นะรู้ไหม? ข้างนอกนั้นอาจจะมีคนรอสังหารเจ้าอีกเป็นครั้งที่สองอยู่ก็ได้” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดุและเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ก็เพราะว่าเมื่อตื่นขึ้นมาเขาก็พบว่านางไม่อยู่จวนเสียแล้ว แถมบ่าวไพร่ในเรือนก็ไม่ใครรู้ว่านางไปไหน เขาจึงกลัวว่านางจะหนีจากเขาไป 

“ข้าแค่ออกไปเดินเล่นใกล้ ๆ นี้เอง ข้าขออภัยที่ทำให้ท่านแม่ทัพต้องเป็นห่วง” เยี่ยนฟางตอบกลับไป

และในขณะนั้นเองท่านแม่ทัพจางฮั่นก็เหลือบไปเห็นว่าเสื้อผ้าของนางนั้นมีรอยเลือดเปื้อนอยู่ เขาจึงถามนางขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง “แล้วรอยเลือดนั้น? เจ้าไปบาดเจ็บตรงไหนมาหรือเปล่า?” และเขาก็รีบเข้าไปสำรวจใกล้ ๆ นางด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

“อ่อ! รอยเลือดนี้ไม่ใช่ของข้าเสียหน่อย นี่เป็นเลือดของคุณชายหวาง พอดีข้าไปพบว่าเขาบาดเจ็บและกำลังต่อสู้กับหมาป่า ข้าก็เลยเข้าไปช่วยเขาไว้”

“ห๊ะ!” เมื่อได้ยินว่านางเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อช่วยชายอื่น เขาก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ “นี่เจ้ากล้าเอาชีวิตของเจ้าเข้าไปเสี่ยงเพื่อชายอื่นเช่นนั้นได้อย่างไรกัน?”

“ก็ข้าทนเห็นเขาต้องตายต่อหน้าต่อตาไม่ได้นี่น่า” เยี่ยนฟางตอบกลับไปด้วยนัยตาใสซื่อ

แต่ความใสซื่อของนางกลับทำให้เขาเป็นห่วงจนแทบคลั่ง “แต่ข้าก็ทนเห็นเจ้าตายไปไม่ได้เช่นกัน” พูดจบ เขาก็คว้าร่างนางเข้ามากอดไว้แน่น จนทำให้เยี่ยนฟางนึกตกใจเพราะนางไม่คิดว่าในเวลาอันสั้นเขาจะคลั่งรักนางได้มากขนาดนั้น

“ตอนนี้ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว ท่านไม่ต้องห่วงข้าแล้ว” เยี่ยนฟางพูดขึ้น ก่อนที่จะค่อย ๆ ดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดของเขาเบา ๆ 

“แบบนี้ไม่ได้การล่ะ! ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้เจ้าเป็นอะไรอีกเด็ดขาด ในอีกสองวันข้างหน้าข้าจะแต่งเจ้าเข้ามาเป็นอนุภรรยาของข้า” 

เยี่ยนฟางถึงกลับเบิกตากว้างขึ้นมาด้วยความตกใจ เพราะครั้งแรกนางคิดว่าเขาคลั่งรักนางแล้ว แต่ครั้งนี้เขาถึงขั้นแต่งนางเข้ามาเป็นอนุเลยหรือนี่?

“เอ่อ...คือว่า...” เยี่ยนฟางเริ่มลังเลขึ้นมา เพราะตำแหน่งที่ว่านางเป็นได้เพียงแค่อนุภรรยาของเขา แต่ยังไม่ทันที่นางจะพูดอะไรออกไป เขาก็ตัดบทนางทันที

“เจ้ารีบไปพักผ่อนเถอะ วันนี้ร่างกายเจ้าทำงานมาหนักมากไปแล้ว” พูดจบ เขาก็ส่งสัญญาณให้เหมยกุ้ยพาเยี่ยนฟางกลับมาที่หอนอนของนางทันที

เมื่อเยี่ยนฟางและเหมยกุ้ยเข้ามาด้านในหอนอนแล้ว เยี่ยนฟางจึงหันไปถามเหมยกุ้ยขึ้น “อนุภรรยา นั้นก็หมายความเขาจะแต่งกับภรรยาหลวงนะสิ งั้นแบบนี้ข้าไม่แต่งดีหรือไม่? เพราะข้าไม่อยากเป็นภรรยารองของใคร ข้าอยากมีชีวิตข้าผัวเดียวเมียเดียว”

“แต่ตอนนี้ท่านแม่ทัพเองก็ยังไม่มีฮูหยินอย่างเป็นทางการ ดังนั้นช่วงเวลาที่ได้แต่งไปเป็นอนุแล้ว ท่านหญิงก็ลองเกลี้ยกล่อมให้ท่านแม่ทัพให้มีภรรยาเป็นเพียงท่านหญิงคนเดียวก็ได้นี่เจ้าค่ะ” เหมยกุ้ยเสนอขึ้น

“แต่ถ้าหากแต่กันเข้าไปแล้ว ท่านแม่ทัพไม่ยอมทำตามที่ข้าขอล่ะ? แบบนี้ข้าก็แย่นะสิ เพราะข้าเคยเจอความรักมากกว่าสองคนมาแล้ว และมันเต็มไปด้วยความริษยา ดังนั้นข้ามิอาจจะทนอยู่กับท่านแม่ทัพโดยต้องแบ่งความรักกับสตรีอื่นอย่างแน่นอน” เยี่ยนฟางถามเหมยกุ้ยด้วยสีหน้าที่เต็มไปความกังวล

“ไม่หรอกเจ้าค่ะ ข้ามองท่านแม่ทัพก็พอจะเดาออกว่าท่านแม่ทัพคลั่งรักท่านหญิงมากขนาดไหน ทั้ง ๆ ที่ท่านหญิงมาถึงจวนตระกูลจางได้ไม่กี่วัน ท่านแม่ทัพก็ดูหวงแหนท่านหญิงเหลือเกิน อนาคตเมื่อแต่งกันเป็นสามีภรรยาแล้ว คงรักกันมากขึ้นกว่าเก่า อย่างไรก็ยอมท่านหญิงอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

“ได้ยินแบบนี้ค่อยใจชื่นขึ้นมาหน่อย” เยี่ยนฟางพูดออกมาอย่างโล่งอก “อย่างน้อยอยู่ที่นี่ข้าก็ไม่มีใคร และข้าเองก็รู้สึกตกหลุมรักท่านแม่ทัพตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ ข้าก็จะไม่ปฏิเสธการแต่งงานนี้ก็แล้วกัน”

เหมยกุ้ยยิ้มออกมาอย่างดีใจทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^