ตอนที่ 29 : รักแรกพบสบตา (2)

“ไม่เอา ข้าไม่อยากได้แล้ว และข้าก็ไม่รับข้อเสนออะไรของท่านทั้งนั้น” หมี่หลันตอบกลับไป พร้อมกับสะบัดแขนของตัวเองออกจากข้อมือของเขาทันที

“นี่เจ้า!” ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงกลายเป็นฝ่ายโมโหขึ้นมาทันที เพราะนางเลือกที่จะเดินออกไปจากเขาโดยไม่ใส่ใจเขาเลยแม้แต่น้อย “ฝากไว้ก่อนนะคุณหนูฮวา ข้าจะทำให้เจ้าต้องสนใจข้าไปทั้งชีวิต”

ส่วนทางด้านของหมี่หลัน นางเดินยิ้มเยาะออกมาอย่างสะใจที่ก่อกวนประสาทท่านอ๋องจ้าวอี้หลงได้สำเร็จ พร้อมกับหันไปพูดกับตงตงที่เดินมาด้วยกันข้าง ๆ “สะใจข้ายิ่งนักที่ไปปั่นประสาทเขา เพราะเขากล้าดีอย่างไงที่คิดจะมาปั่นประสาทข้าก่อน ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“ที่ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงมาแกล้งคุณหนูเช่นนั้น อาจจะเพราะชอบคุณหนูก็ได้นะเจ้าคะ?” ตงตงพูดขึ้นออกมาในเชิงคำถามพร้อมกับรอยยิ้มที่มีเลศนัย

“เจ้าหมายความเช่นไรกัน?” หมี่หลันถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจ

“ก็เขาว่ากันว่า ถ้าใครสักคนชอบเรา ถ้าไม่จีบเราตรง ๆ ก็จะมาหยอกเย้าเราแบบที่ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงมาหยอกแกล้งคุณหนูนี่แหละเจ้าค่ะ คุณหนูลองคิดดูดี ๆ สิเจ้าคะ? เขาเป็นถึงน้องชายคนโปรดของฮ่องเต้ การที่มีสตรีไปยืนเถียงเขาต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนั้น หากไม่ได้ชอบคุณหนู เขาคงสังประหารเก้าชั่วโคตรไปแล้วเจ้าค่ะ แต่นี่เขากลับปล่อยให้คุณหนูแกล้งเขากลับซะงั้น”

เมื่อหมี่หลันได้ยินตอบของตงตงเช่นนั้น นางก็รู้สึกตงิดใจขึ้นมาทันที “บ้า! ต่อให้เขาชอบข้า ข้าก็ไม่มีทางชอบเขาเด็ดขาด เพราะหัวใจของข้ายกให้คุณชายหลี่หลู่ฮานไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว” หมี่หลันตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม

“ห๊ะ! คุณหนูไปยกหัวใจให้กับคุณชายที่เพิ่งเจอกันชั่วพริบตาเดียวกันนี่หรือเจ้าคะ?” ตงตงถามขึ้นด้วยความประหลาดใจทันที

“ก็ใช่นะสิ! รักแรกพบสบตานะ เจ้าเคยได้ยินไหม?”

“ไม่เคยเจ้าค่ะ” ตงตงตอบกลับไปตามความจริง

“เฮ้ออออออออออออออออออออออออ เจ้านี่มันช่างไร้เดียงสาเสียจริง” หมี่หลันตอบกลับไป ก่อนที่จะเดินนำหน้าตงตงออกไปทันที

หลังจากที่หมี่หลันเดินเที่ยวต่อที่ตลาดของเมืองหลี่เฟิงสักพัก นางก็ตัดสินใจชวนตงตงกลับจวนทันที

“นี่ก็เริ่มมีแดดแรงแล้ว ข้าว่าเรากลับจวนกันเถอะ” หมี่หลันพูดขึ้น

“เจ้าค่ะ”

และในขณะที่หมี่หลันและตงตงกำลังเดินเท้าเพื่อมุ่งหน้ากลับจวนของตระกูลหลี่ที่อยู่ไม่ไกลนัก จู่ ๆ รถม้าคันที่คุ้นหน้าคุ้นตาก็มาจอดขว้างหน้าของหมี่หลันและตงตงทันที พร้อมกับร่างใหญ่ของท่านอ๋องจ้าวอี้หลงที่เดินลงมาจากรถม้าคันนั้น และเดินตรงเข้ามาหานาง

“ท่านอ๋องมาขว้างทางข้าเช่นนี้อีกทำไมรึคะ?” หมี่หลันถามเขาขึ้นด้วยสีหน้าที่โมโหทันที เพราะเขาเริ่มเป็นฝ่ายมาก่อกวนป่วนประสาทนางอีกครั้งแล้ว

“ข้าเป็นผู้คุมและดูแลเมืองนี้ ดังนั้นข้ามีสิทธิ์ที่จะจอดรถม้าของข้าตรงไหนก็ได้” เขาตอบนางกลับมาด้วยรอยยิ้มที่ยิ้มเยาะสะใจที่ได้แกล้งนาง

“แต่ต้องไม่ใช่บนทางเดินและขว้างคนอื่นเข้าแบบนี้ค่ะ” หมี่หลันตอกเขากลับไปเช่นกัน

“ข้าจะขว้าง แล้วเจ้าจะทำไม?” เขาถามนางขึ้นอย่างกวนโอย

หมี่หลันที่กำลังโกรธสุดขีดก็พยายามควบคุมสติของตนเองไว้ให้ได้มากที่สุด เพราะการที่ชนะคนที่ชอบกวนประสาทเช่นนี้ นางต้องกวนประสาทเขากลับไปให้มากกว่า

หมี่หลันยืนนิ่งคิดอยู่คู่หนึ่งก่อนที่นางจะตัดสินใจจูงแขนของตงตงเดินเลี่ยงไปอีกทาง

“นี่เจ้าจะเดินหนีข้าไปไหนนะ?” ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงตะโกนถามนางขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโมโห จึงทำให้หมี่หลันยิ้มออกมาที่นางสามารถกวนประสาทเขาได้สำเร็จ ก่อนที่นางจะตอบเขากลับไป

“ข้าไม่ได้จะเดินหนีท่านอ๋องเสียหน่อย ข้าก็แค่จะเดินไปทางอื่นเพื่อกลับบ้านของข้าก็เท่านั้น” นางหยุดตอบเขาครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเดินหน้าต่อ

“แต่หากเจ้าขอร้องข้าดี ๆ เจ้าก็ไม่ต้องเดินทางอ้อมเช่นนั้น เจ้ากลับมาขอร้องข้าเดี๋ยวนี้นะ!” เขาสั่งนางขึ้น ด้วยความรู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

หมี่หลันหยุดเดินครู่หนึ่ง พร้อมกับหันหน้ามาตอบเขา “ไม่ค่ะ! ข้าจะไม่ขอร้องอะไรท่านทั้งนั้น ข้ายอมเดินทางอ้อมและถึงช้าบ้านอีกหน่อยเสียยังดีกว่าที่จะขอร้องท่าน ขอให้ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงจงคำพูดของข้าไว้ ว่าข้าคุณหนูฮวาหมี่หลันผู้นี้จะไม่มีทางขอร้องอ้อนวอนท่านแม้แต่ครั้งเดียวในชีวิต หากแต่จะต้องกลายเป็นท่านต่างหากที่จะต้องมาขอร้องข้า” พูดจบ หมี่หลันก็เดินจูงมือของตงตงเดินอ้อมไปอีกทางทันที โดยครั้งนี้นางไม่สนใจเสียงตะโกนของเขาที่ตามหลังมาเลยด้วยซ้ำ

เมื่อหมี่หลันและตงตงเดินเปิดประตูกลับมาในจวนของตระกูลฮวา นางก็พบคุณชายหลี่หลู่ฮานกำลังคุยกับท่านพ่อของนางอยู่ 

และในขณะเดียวกัน เมื่อคุณชายหลี่หลู่ฮานหันมาเห็นว่าหมี่หลันกำลังเดินเข้ามาในจวน เขาจึงรีบขอตัวจากใต้เท้าฮวา และเดินเข้ามาหานางทันที

“คุณหนูฮวาหมี่หลัน” เขาเรียกชื่อนางขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม

“คุณชายหลี่หลู่ฮาน ดีใจจังเลยค่ะที่ท่านยังอยู่” หมี่หลันพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ชื่นชอบเขา

“ข้าเองก็ดีใจที่ได้พบคุณหนูอีกครั้ง” คุณชายหลี่หลู่ฮานตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มเช่นกัน และรอยยิ้มนั้นก็ทำให้หมี่หลันหลงใหลในตัวของเขาเหลือเกิน

“คุณชายหลี่หลู่ฮาน!” หมี่หลันเรียกชื่อของเขาออกมาด้วยความเขินที่ได้เห็นรอยยิ้มนั้นของเขา

“หากคุณจะกรุณา เรียกข้าว่า ท่านพี่หลู่ฮานก็พอแล้ว” 

“ท่านพี่หลู่ฮาน” นางเรียกชื่อของเขาขึ้นด้วยความออดอ้อนและว่าง่าย จนทำคุณชายหลี่ที่ได้ยินถึงกลับหน้าแดงออกมาเลยทีเดียว

หัวใจของหมี่หลันใจสั่นเต้นแรงตึกตัก นางรู้สึกตกหลุมรักเขาครั้งแล้วครั้งเล่าที่ได้ยืนสนทนากับเขาใกล้ ๆ นางปรารถนาที่จะสนทนาของเขาไปชั่วชีวิตของนางเช่นนี้เลย

การได้ตกหลุมรักท่านพี่หลี่หลู่ฮานคือความรักที่แสนบริสุทธิ์ที่สุดที่ผู้หญิงหมี่หลันเคยพานพบมาในชีวิต และนางก็ปรารถที่จะได้ครอบครัวความรักที่แสนบริสุทธิ์นี้

______________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^