ตอนที่ 30 : คำขอที่มิอาจจะปฏิเสธได้

บทที่ 4

คำขอที่มิอาจจะปฏิเสธได้

เช้าวันใหม่ในจวนตระกูลฮวาเริ่มต้นขึ้น

เช้าวันนี้ ตงตงรีบมาปลุกหมี่หลันแต่เช้าพร้อมกับนำชุดใหม่สีชมพูมาให้นางสวมใส่ และช่วยนางเร่งรีบแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย

“เหตุใดเช้านี้เจ้าจึงรีบช่วยข้าแต่งตัวอะไรขนาดนี้? มีแขกมาที่จวนรึ?” หมี่หลันถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ใช่เจ้าค่ะ ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงยกสินสอดมาขอหมั้นคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ”

“ห๊ะ!” หมี่หลันอุทานออกมาทันทีเมื่อได้ยินคำตอบจากตงตงเช่นนั้น “นี่เจ้าแกล้งข้าเล่นใช่ไหม?”

“เรื่องแบบนี้ใครเขาจะมาแกล้งเล่นล่ะเจ้าคะ? แถมใต้เท้าฮวาก็ตอบตกลงไปเรียบร้อยแล้วด้วยเจ้าค่ะ” ตงตงตอบกลับไปด้วยสีหน้าที่ยังคงรีบร้อนใจ

“ห๊ะ!” หมี่หลันอุทานออกมาด้วยความตกใจอีกครั้ง “เป็นแบบนี้ได้อย่างไรกัน? ข้าไม่ยอม ข้าจะออกไปยกเลิกพิธีหมั้นเดี๋ยวนี้” พูดจบหมี่หลันก็เตรียมที่จะผลักประตูหอนอนออกไป แต่ตงตงก็รั้งมือของนางไว้ได้เสียก่อน

“ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู หากคุณหนูออกไปปฏิเสธพิธีหมั้นเช่นนั้นจะทำให้ตำแหน่งของใต้เท้าฮวาและรวมถึงทุกคนในตระกูลฮวาต้องเดือดร้อนกันหมด เพราะใครต่างก็รู้ว่าท่านอ๋องจ้าวอี้หลงคือน้องรักของฮ่องเต้ หากคุณหนูออกไปปฏิเสธจนเขาเสียหน้าร้ายแรงเช่นนั้น ทั้งตระกูลฮวามิมีใครรอดชีวิตแน่นอนเจ้าค่ะ” ตงตงพูดความจริงออกมา

“ห๊ะ! แบบนี้ข้าก็ต้องกลายเป็นภรรยาของท่านอ๋องบ้านั้นอ่าสิ? แต่ข้าไม่ได้รักเขาเสียหน่อย ข้าอยากแต่งงานกับคุณชายหลี่หลู่ฮาน มิใช่ท่านอ๋องบ้าผู้นี้” หมี่หลันโวยวายออกมาทันที

“คุณหนูต้องใจเย็น ๆ ก่อนนะเจ้าค่ะ ตอนนี้คุณหนูก็ตามน้ำแต่งงานกับท่านอ๋องจ้าวอี้หลงไปก่อน พอเข้าไปอยู่ในจวนแล้วก็หาทางทำให้ท่านอ๋องหย่ากับคุณหนูด้วยตัวเอง แค่นี้คุณหนูก็จะกลายเป็นหญิงหม้ายผู้น่าสงสารที่ถูกสามีทอดทิ้ง แล้วฮ่องเต้ก็จะสงสารคุณหนู ไม่ทำร้ายตระกูลฮวาด้วยค่ะ”

เมื่อหมี่หลันได้ยินคำแนะนำจากตงตงเช่นนั้น นางจึงตั้งสติขึ้นมาได้ และคิดตามเหตุผลที่ตงตงนั้นสมเหตุสมผลพอที่จะรับได้

หลังจากที่หมี่หลันทำความเข้าใจแล้วว่านางต้องแต่งงานกับท่านอ๋องจ้าวอี้หลง นางจึงต้องจำยอมเดินออกจากหอนอนเพื่อไปยอมรับสินสอดจากเขาด้วยตัวเอง

เมื่อร่างบางในชุดสีชมพูหวานของหมี่หลันปรากฏขึ้นตรงหน้าของท่านอ๋องจ้าวอี้หลง หัวใจของเขาก็เต้นแรกตึกตักไม่เป็นจังหวะ เพราะทุกครั้งที่ร่างบางของนางอยู่ใกล้ ๆ หัวใจของเขาก็เสียอาการจนร่างกายของเขาแทบจะควบคุมไม่ได้ทุกที เขาจึงต้องแกล้งนางทุกครั้งที่เจอ เพื่อที่จะให้ตัวเขาเองได้เข้าไปอยู่ใกล้นางขึ้น แต่กลับกลายเป็นว่านางกลับชอบทำให้ท่านอ๋องอย่างเขาโมโหได้ตลอดเวลาเลยทีเดียว

ท่านอ๋องจ้าวอี้หลงดีใจที่นางยอมออกมารับสินสอดด้วยตัวเอง เนื่องจากว่าตอนแรกเขาคิดว่าเขาต้องขู่เข็ญบังคับให้นางแต่งงานกับเขาอย่างยากลำบากเสียแล้ว แต่กลับกลายเป็นว่าทุกอย่างนั้นช่างง่ายดายจนน่าแปลกใจเหลือเกิน

หลังจากที่พิธีสู่ขอเสร็จสิ้นลง พร้อมกับท่านอ๋องจ้าวอี้หลงเดินทางกลับจวนของเขาไปแล้ว หมี่หลันก็เดินกลับไปที่หอนอนของนางอย่างเสียอารมณ์ทันที พร้อมกับบ่นให้ตงตงฟัง

“เจ้าเห็นไหมว่าตลอดช่วงการสู่ขอนั้น ท่านอ๋องบ้านั้นกลับยิ้มเยาะสะใจที่ทำให้ข้าเป็นฝ่ายต้องยอมอ่อนข้อต่อเขา รอให้ข้าได้แต่งงานเข้าไปในจวนของเขาก่อนเถอะ ข้าจะทำให้เขาไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขเลย” 

“แต่ข้าว่ารอยยิ้มของท่านมิใช่รอยยิ้มที่เยาะเย้ยหรือรอยยิ้มสะใจอะไรนั้นเลยนะเจ้าคะ แต่ข้าว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของท่านอ๋องนั้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปได้ความสุขที่จะได้แต่งงานกับคุณหนูของข้าต่างหาก” ตงตงตอบกลับไปตามที่นางเห็น

“เพ้อเจ้อ! เจ้าเพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว ข้าทะเลาะกับเขาทุกครั้งที่เจอกัน เขาจะมาดีใจอะไรที่ได้แต่งงานกับข้า เขาก็แค่อยากให้ข้าเป็นผู้แพ้ของเขาต่างหาก เชอะ!” หมี่หลันบ่นออกมา ก่อนที่นางจะเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น “แต่ช่างท่านอ๋องนั้นเถอะ ข้ามีเรื่องอยากจะให้เจ้าช่วย”

“เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ? คุณหนู” ตงตงถามขึ้น

“ข้าอยากให้เจ้าแอบนัดให้ข้าไปเจอกับคุณชายหลี่หลู่ฮานที่โรงเตี้ยมในตลาดของเมือง ข้าจะปลอมตัวไปพบกับเขาที่นั้น” หมี่หลันตอบกลับไป

“แล้วคุณหนูจะไปพบกับคุณชายหลี่หลู่ฮานทำไมหรือเจ้าคะ?”

“ก็เพราะว่าข้ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับความรู้สึกของข้าที่ต้องบอกให้เขารู้ เพราะหลังจากที่ข้าแต่งงานไปกับท่านอ๋องแล้ว ข้าเองก็ไม่รู้ว่าต้องรอนานถึงเมื่อไหร่กว่าที่จะได้หย่า และกลับมาบอกความรู้สึกกับคุณหลี่หลู่ฮานให้เขาได้รับรู้ ตอนนี้ข้าเหลือเพียงโอกาสเดียวเท่านั้น เจ้ารีบไปจัดการให้ข้าที” หมี่หลันสั่งขึ้น

“เจ้าค่ะ” ตงตงรับคำ ก่อนที่จะรีบออกจากหอนอนเพื่อไปทำตามคำสั่งของคุณหนูของนางทันที

เมื่อถึงเวลานัด

หมี่หลันปลอบตัวอยู่ในชุดสาวชาวบ้านธรรมดามาพบกับคุณชายหลี่หลู่ฮานที่โรงเตี้ยมของตลาดในเมืองหลี่เฟิง เหตุที่นางต้องปลอมตัวเช่นนี้ก็เพราะว่าข่าวการหมั้นของนางและท่านอ๋องจ้าวอี้หลงได้ถูกประกาศออกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หากหมี่หลันไม่ปลอบตัวเช่นนี้ การมาพบกับชายอื่นที่ไม่ใช่คู่หมั้นจะทำให้ชื่อเสียงของนางและตระกูลต้องเสื่อมเสียอย่างมาก

เมื่อหมี่หลันเดินทางมาถึงโรงเตี้ยม นางก็รีบเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับคุณชายหลี่หลู่ฮาน พร้อมกับเปิดประเด็นขึ้นทันที “ท่านพี่! ท่านคงได้รับข่าวการหมั้นของข้ากับท่านอ๋องจ้าวอี้หลงแล้วใช่หรือไม่?”

“อืม” เขาตอบออกมาด้วยสีหน้าเศร้าใจ

“ข้ามิเคยอยากแต่งงานกับท่านอ๋องเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เพราะท่านอ๋องบุ่มบ่ามเข้ามาสู่ขอข้าเช่นนั้น เพียงเพราะเราสองคนมักทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอ ที่ท่านอ๋องทำเช่นนี้ก็เพราะอยากให้ข้ายอมแพ้ต่อเขา และการแต่งงานครั้งนี้ข้าก็มิอาจจะปฏิเสธได้อย่างง่ายดาย” หมี่หลันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่นางจะพูดขึ้นต่อ “แต่ที่ข้าเรียกท่านพี่ออกมาพบเช่นนี้ก็เพราะว่าข้ามีบางอย่างที่จะบอกให้ท่านรู้ ซึ่งข้าอาจจะรอได้อีกต่อไปแล้ว หัวใจของข้าเป็นของท่านพี่แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ข้ารักท่านตั้งแต่แรกพบ และข้าจะรักท่านแต่เพียงผู้เดียว หลังจากที่แต่งงานกับท่านอ๋องจ้าวอี้หลงไปแล้ว ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้หย่ากับเขา หากเราทั้งสองมีบุญวาสนาต่อกัน หากหัวใจของท่านคิดเช่นเดียวกับข้า ข้าสัญญาว่าข้าจะรักษาเนื้อตัวให้ดีมิให้มีมลทิน แล้วข้าจะแต่งงานกับท่านแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น แต่หากท่านมิได้คิดเช่นเดียวกับข้า ข้าก็ขอให้ท่านพี่จงลุกเดินออกจาข้าไป ณ ตอนนี้เถิด”

เมื่อคุณชายหลี่หลู่ฮานได้ยินคำสารภาพรักจากนางเช่นนั้น เขาที่เองก็ตกหลุมรักนางเช่นกันจึงรีบกุมมือของนางไว้ พร้อมกับพูดขึ้น “พี่เองก็รักเจ้า พี่ขอให้สัญญาว่าจะรักและรอเจ้าแต่เพียงผู้เดียว แม้เจ้าจะมีมลทินกลับมาหรือไม่ก็ตาม หัวใจของพี่ก็จะยังคงรอเจ้าเสมอ”

หมี่หลันที่ได้ยินเช่นนั้นก็ใจชื่นขึ้นมาทันที เพราะในที่สุดนางก็ได้รู้ว่าหลังจากจัดการกับท่านอ๋องจ้าวอี้หลงได้แล้ว นางก็จะได้มีความรักที่สงบและบริสุทธิ์กับท่านพี่หลี่หลู่ฮานของนางอย่างแน่นอน

“ข้าขอบคุณท่านพี่มาก ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง แต่ตอนนี้ข้าต้องรีบกลับแล้ว ขอให้ท่านพี่อดทนรอขอเสียหน่อยนะ” หมี่หลันพูดจบ นางก็รีบลุกพรวดเดินออกไปจากโรงเตี้ยมแห่งนี้อย่างรีบร้อนใจ โดยที่นางไม่รู้เลยว่าคุณชายหลี่หลู่ฮานนั้นกำลังมองตามหลังของนางที่เดินออกไป พร้อมกับน้ำตาคลออยู่ในเบ้าตา

“แม้จะต้องให้รอเจ้าทุกภพทุกชาติ พี่ก็จะรอ” คุณชายหลี่หลู่ฮานพูดขึ้นกับตัวเองเบา ๆ

เมื่อหมี่หลันกลับมาถึงจวนตระกูลฮวา นางก็รีบเดินกลับไปที่หอนอนของนาง พร้อมกับทิ้งตัวลงบนที่นอน และร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดทันที “ฮืออออออออออออออออออออออออออ เหตุใดสวรรค์จึงใจร้ายให้ข้าไปแต่งงานกับชายที่ข้าไม่ได้รักด้วย ฮือออออออออออออออออออออออออออออออ”

ตงตงที่เดินประตูหอนอนเข้ามาเห็นสภาพของคุณหนูของตนเอง นางก็อดที่จะร้องไห้ตามไม่ได้ แม้ว่าหลังจากที่คุณหนูฟื้นขึ้นมาจากความตายในวันนั้น นางจะมีนิสัยที่เปลี่ยนไปมาก แต่นิสัยใหม่ของนางนี้กลับเป็นหญิงสาวที่แกร่งกล้าไม่กลัวใคร ขนาดท่านอ๋องจ้าวอี้หลง คุณหนูของนางยังกล้าไปยืนต่อปากกับเขาอย่างไม่ยอมลดละ ทำให้นางรู้สึกชื่นชมในความแข็งแกร่งของคุณหนูที่เปลี่ยนไปของนางเป็นอย่างมาก แต่พอมาวันนี้นางต้องมาเห็นคุณหนูผู้เข้มแข็งของตนเองร้องไห้ นางก็อดที่จะเจ็บปวดตามไปด้วยไม่ได้อยู่ดี

“โถ่ววววววววววววววววววว คุณหนูฮวาหมี่หลันของข้า ใยท่านจึงได้อาภัพถูกให้พรากจากคนรักไปแต่งงานกับชายอื่นเช่นนี้” ตงตงบ่นกับตัวเองเบา ๆ

________________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^