Se connecterฮ่องเต้กับฮองเฮาพาไท่จื่อและไท่จื่อเฟยเดินไประย
ฮ่องเต้กับฮองเฮาพาไท่จื่อและไท่จื่อเฟยเดินไประยะทางหนึ่ง ก่อนที่พระองค์จะโบกมือให้ชาวเมืองเบาเสียงลง“ไท่จื่อเฟยของพวกเรากำลังตั้งครรภ์แฝดเป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปี เราคงต้องให้ลูกสะใภ้เรากลับขึ้นไปพักบนรถก่อนนะ พวกเจ้าเหล่าชาวเมืองก็กลับไปทำหน้าที่ของตนเองเถิด ขอบใจทุกคนมากที่มาต้อนรับไท่จื่อและไท่จื่อเฟยทั้งสองหลังจากต้องไปแก้ไขปัญหาภัยแล้งที่เมืองฝูเซิง” ฮ่องเต้ตรัสด้วยพระสุรเสียงที่ดังไปทั่วบริเวณจากพลังลมปราณอันสูงส่งไม่แพ้ไท่จื่อ“ขอไท่จื่อและไท่จื่อเฟยทรงพระเจริญพะย่ะค่ะ/เพคะ” ชาวเมืองรีบค้อมคำนับลงกับพื้นเพื่อแสดงความเคารพสูงสุดต่อทั้งสองพระองค์“จิ่นเอ๋อพาเจียงหว่านกลับไปที่รถเถอะ ขบวนขุนนางของเจ้าจะได้กลับเข้าเมืองกันเสียที ส่วนกองทัพทหารก็สั่งให้แยกย
หลังมื้อเช้าวันต่อมา ไท่จื่อไปสั่งงานพ่อบ้านรวมถึงเหล่าขุนนางเพื่อให้เตรียมตัวเดินทางกลับเมืองหลวงในวันพรุ่งนี้ ส่วนเจียงหว่านก็ให้เสิ่นเวยจัดเตรียมสิ่งของสำหรับเดินทางกลับเช่นเดียวกัน เสื้อผ้าที่เจียงหว่านนำมาตอนนี้ไม่สามารถผูกสายรัดได้แล้วเนื่องจากขนาดท้องที่ใหญ่เกินกว่าคนท้องปกติ เสิ่นเวยไม่กล้าไปหาซื้อเสื้อผ้าในเมืองที่เนื้อผ้าไม่ดีมาให้ไท่จื่อเฟยของนาง เจียงหว่านจึงทนสวมชุดที่มีอยู่ไปก่อนจนถึงวันพรุ่งนี้ที่ต้องเดินทางกลับเหล่าขุนนางและทหารที่ค่ายนอกเมืองพอรู้ว่ากำลังจะได้กลับบ้านกันแล้วต่างก็รีบช่วยกันเก็บข้าวของเอาไว้ก่อนล่วงหน้า เพื่อที่พรุ่งนี้พวกเขาจะได้รีบเดินทางกันตั้งแต่เช้าหลังกินข้าวไท่จื่อกลับมาเสวยมื้อเที่ยงกับเจียงหว่านหลังจากตรวจสอบทุกอย่างเป็นครั้งสุดท้ายก่อนออกเดินทางกลับเมืองหลวงในวันพรุ่งนี้ พระองค์ยังมอบม้าศึกชั้นเลิศเอาไว้ให้เจ้าเมืองคอยใช้ส่งฎีกาเร่งด่วนแทนม้าแก่ตัวเก่าที่ไม่ได้เ
หลังมื้อเช้าวันต่อมา ไท่จื่อเสด็จออกจากจวนเจ้าเมืองพร้อมเต๋อเป่าและเหล่าขุนนางเพื่อตรวจสอบงานตามที่ได้ตรัสเอาไว้ เจียงหว่านที่อยู่จวนเบื่อหน่ายไม่น้อยที่นางถูกห้ามไม่ให้ไปดูด้วยทั้งที่มีรถยนต์ให้นั่งสบาย ๆ[ ระบบ แต้มของเราตอนนี้มีอยู่เท่าใดแล้ว ] เจียงหว่านไม่มีอะไรทำเลยอยากรู้ว่าช่วงที่ผ่านมาไท่จื่อได้มอบแต้มความพึงพอใจให้นางเท่าไหร่[ โฮสต์ได้รับแต้มเพิ่มอีกห้าพันแต้มในช่วงที่ผ่านมาขอรับ ทำให้แต้มสะสมตอนนี้มีอยู่สามหมื่นเจ็ดพันสองร้อยห้าสิบเก้าแต้มขอรับ โฮสต์ต้องการแลกเปลี่ยนสิ่งใดหรือไม่ขอรับ ] ระบบอยากได้แต้มเพื่อแลกเปลี่ยนอีก คราวก่อนที่เจียงหว่านแลกแต้มไปจำนวนมากทำให้มันอัพเกรดได้อย่างราบรื่น แต่การอัพเกรดครั้งถัดไปจำเป็นต้องใช้แต้มมากถึงหนึ่งแสนแต้มเลยทีเดียว
“ไม่เป็นไรเพคะ วันนี้หม่อมฉันอยากเข้าครัวทำอาหารเองสักหน่อย เสด็จพี่อยากลองชิมไหมเพคะ” เจียงหว่านคิดจะแลกอาหารกับระบบแทนการทำเองเพราะยังไงนางก็ทำอาหารไม่เป็นอยู่แล้ว“เจ้ายังตั้งครรภ์อยู่แล้วจะไปทำอาหารให้ลำบากทำไมกัน ให้บ่าวทำให้ก็พอแล้วนะน้องหญิง” ไท่จื่อส่ายพระพักตร์อย่างไม่ยินยอม“เชื่อหม่อมฉันนะเพคะ หม่อมฉันอยากทำเองจริง ๆ” เจียงหว่านอ้อนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานอย่างที่น้อยครั้งนางจะทำเช่นนี้“เฮ้อ ก็ได้ พี่จะนั่งรออาหารของเจ้าที่นี่ก็แล้วกันนะน้องหญิง” ไท่จื่อมีหรือจะทนน้ำเสียงออดอ้อนของเจียงหว่านได้ พระองค์รู้สึกชุ่มชื่นพระทัยอย่างมาก“เสิ่นเวย เจ้าไปกับเราสักหน่อย เราอยากให้เจ้าเฝ้าหน้าห้องครัวไม่ให้ใครเข้ามาก่อนที่เราจะเ
ไท่จื่อที่พาทหารออกไปเก็บเกี่ยวทั้งวัน พอกลับมาแล้วได้รับรายงานจากหมอหลวงถงเข้าก็ยิ่งดีใจมากกว่าเดิมหลายเท่า พระองค์รีบล้างไม้ล้างมือแล้วเข้าไปหาเจียงหว่านที่นอนพักผ่อนอยู่ในห้องบรรทม“นี่พวกเราได้ลูกแฝดหรือน้องหญิง ดีจริง ๆ” ไท่จื่อยกมือใหญ่มาลูบท้องนูนของเจียงหว่านเบา ๆ ด้วยกลัวว่าจะกระทบกระเทือนบุตรในครรภ์“ใช่เพคะ เสด็จพี่อยากทายไหมว่าลูกเราจะเป็นชายหรือหญิง” เจียงหว่านนึกสนุกขึ้นมา เพราะนางเห็นภาพอัลตราซาวด์แล้วว่านางได้ทั้งบุตรชายหญิง“ไม่ว่าจะชายหรือหญิงพี่ก็รักทั้งนั้น น้องหญิงแค่ดูแลตัวเองดี ๆ อย่าเดินมากอีกรู้หรือไม่ หากอยากไปที่ใดก็ให้บอกเสิ่นเวย” ไท่จื่อกำชับ พระองค์ยังมีงานมากมายที่ต้องดูแลด้วยพระองค์เองจึงยังไม่มีเวลาอยู่กับเจียงหว่านมากนัก“
“รอหลังอาหารแล้วพวกเราค่อยขับรถวนไปดูเส้นทางคลองกันดีไหมน้องหญิง เจ้าจะได้ไม่ต้องนั่งรถม้าให้เหนื่อย” ไท่จื่อหันไปคุยกับเจียงหว่าน“จะดีหรือเพคะเสด็จพี่ หม่อมฉันกลัวว่าเส้นทางในหมู่บ้านจะแคบเกินไปจนทำให้ชาวบ้านต้องเดือดร้อนนะเพคะ” เจียงหว่านเคยไปหมู่บ้านต่าง ๆ แล้ว“พี่ว่าเราลองไปดูกันก่อนก็ได้นี่นา ถ้าเข้าหมู่บ้านไม่ได้ก็แค่ขับดูกันรอบนอกตามเส้นทางคลองที่ขุดไปแล้วดีไหม” ไท่จื่อเสนอขึ้นมาอีกครั้ง พระองค์รู้ดีว่ารถคันนี้สามารถขับบนถนนที่ขรุขระได้เป็นอย่างดีโดยไม่กระเทือนถึงภายใน“ถ้าเช่นนั้นก็ทำตามเสด็จพี่ว่าก็ได้เพคะ” เจียงหว่านพยักหน้ารับคำพ่อบ้านที่เพิ่งให้บ่าวตั้งโต๊ะมาตามไท่จื่อและไท่จื่อเฟยเพื่อไปเสวยมื้อเช้าตามหน้าที่ เสิ่นเวยก
“ฮึ่ย! หากเราลงโทษเจ้าจนลุกไม่ขึ้นแล้วใครจะทำงานให้เรากัน ตัดเบี้ยหวัดเจ้าสามเดือนเป็นการลงโทษ เจ้าไปหานางกำนัลกับขันทีที่มีวรยุทธมาคอยดูแลพระชายาของเจ้าให้ดี เราจะเข้าวัง” จิ้งอ๋องไม่อาจรีร
“จัดเรือนที่ไกลที่สุดให้นางเสีย ข้าไม่อยากเห็นหน้านาง” จิ้งอ๋องเลือกที่จะไม่สนใจว่าที่พระชายาของพระองค์เลยแม้แต่น้อย การอยู่ห่างกันนับว่าเป็นเรื่องที่พระองค์คิดว่าดีที่สุดแล้ว ไม่อย่างนั้นพระองค์คงพลั้งมือฆ่านางตายในสักวัน
“กระหม่อมรับบัญชาพะย่ะค่ะ” เจียงซุนเจ๋อไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เขารอให้พระสนมกับคนอื่น ๆ เดินจากไปก่อนจึงลุกขึ้นลากตัวเจียงหว่านออกจากวังไปอย่างรวดเร็ว เจียงม่านหรูที่แอบดูอยู่ห่าง ๆ เห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งตามหลังออกไปเช่นเดียวกัน นาง
ณ จวนจิ้งอ๋อง บรรยากาศยามนี้มีแต่เสียงแสดงความยินดีดังไปทั่วตามมารยาท เหล่าขุนนางและลูกน้องมากมายถึงจะรู้ว่าจิ้งอ๋องไม่เต็มใจแต่งกับบุตรีขุนนางเจียงก็ตามที แต่ด้วยเพราะอุบัติเหตุในวังหลวงเมื่อเดือนก่อนทำให้พระองค์จำใจรับราชโองการพระราชทานสมรสนี้มาหนึ่งเดือนก่อนงานเลี้ยงในวังหลวงวันนี้มีขุนนางมากม







