บทที่ 10

“เอี๊ยด” เสียงผลักประตูดังขึ้น หรูอี้นำทางทั้งสองเข้าไปนั่งในห้องโถงเล็ก ส่วนจี๋เสียงก็รีบสาวเท้าไปที่ห้องนอนปลุกหลงจ่านเหยียนด้วยความรวดเร็ว

ครั้นหลงฮูหยินและกูกูสอนมารยาทนั่งลงแล้ว หรูอี้ก็ยกน้ำชามาให้ทันที สองคนทักทายกันตามมารยาทแล้วสามสี่ประโยค ก็เห็นจี๋เสียงเดินเข้ามาท่าทางกระอักกระอ่วน ก่อนจะกล่าวกับหลงฮูหยิน “ฮูหยินเจ้าคะ คุณหนูใหญ่หลับเป็นตายเลยเจ้าค่ะ ปลุกเท่าใดก็ไม่ยอมตื่น!”

หลงฮูหยินหน้านิ่งอึ้ง “หลับเป็นตาย?”

นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว? นางควรจะกลัวสุดขีดมิใช่หรือ? เหตุใดถึงยังหลับสนิทได้แบบนี้? หรือจะแกล้งหลับ? ด้วยนิสัยของนางเด็กชั้นต่ำคนนี้บางครั้งก็ดื้อรั้น ไม่ยอมให้ผู้ใดเห็นความอ่อนแอของนางได้ง่าย ๆ

นางอมยิ้มพลางหยัดกายขึ้นยืน “ข้าจะไปปลุกนางเอง!”

หลงฮูหยินเยื้องกรายอย่างสง่าผ่าเผยเดินเข้าไป บนเตียง หลงจ่านเหยียนนอนคลุมโปงในผ้าห่ม เสียงหายใจแว่วดังออกมาจากด้านในผ้าห่มเป็นระยะ ผ้านวมขยับขึ้นลงเล็กน้อย คล้ายว่ากำลังนอนหลับอยู่จริง ๆ

นางนั่งลงข้างเตียงช้า ๆ ก่อนจะยื่นมือไปดึงผ้านวมออก ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเอ็นดู ขณะที่กำลังจะอ้าปาก ถ้อยคำที่เตรียมไว้พลันเปลี่ยนเป็นเสียงร้องอุทานทันที “กรี๊ด ผี!”

 คนบนเตียง กลับปรากฏหน้าผีร้ายสีเขียวเขี้ยวฟันยาวยื่นอัปลักษณ์ออกมา

นางหงายหลังล้ม “โครม” เสียงกระแทกอ่างล้างหน้าบนชั้นวางดังขึ้นมา น้ำในอ่างหกคว่ำลงมา รดศีรษะนางจนเปียกชุ่ม

หลงจ่านเหยียนตื่นเพราะเสียงเอะอะ นางเลื่อนมือขึ้นใบถอดหน้ากากบนใบหน้าออก และมองหลงฮูหยินด้วยสีหน้างุนงง “ฝนตกหรือ?”

 หลงฮูหยินกุมหน้าอกตนเอง จ้องมองหน้ากากในมือนางอย่างอึ้งงัน โทสะพลันไหลทะลักพลุ่งพล่านขึ้นทันที ไม่สนแล้วว่ากูกูสอนมารยาทจะยังคงอยู่ที่นั่นด้วย ก็ยกนิ้วชี้หน้าหลงจ่านเหยียนและตะคอกใส่ด้วยความโกรธเคือง “เจ้าแสร้งเป็นเทพปลอมเป็นผีเพื่ออะไร? หรือเจ้าอยากจะเป็นผีจนตัวสั่นแล้ว? ไม่ต้องคิดอยากหรอก คอยให้ฝ่าบาทสวรรคตก่อนเถิด ประเดี๋ยวเจ้าก็จะได้เป็นผีเร็ว ๆ นี้แล้ว!”

หลงจ่านเหยียนมองนางด้วยสีหน้าตื่นตะลึงอึ้งงัน “ท่านแม่ ท่านพูดอะไร? นี่ท่านกำลังสาปแช่งฝ่าบาทองค์ปัจจุบันหรือเจ้าคะ!”

หลงฮูหยินสะดุ้งเฮือก หันศีรษะขวับตามสัญชาตญาณ กลับเห็นว่ากูกูสอนมารยาทกำลังยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ด้านหลังนาง หลงฮูหยินรีบส่งยิ้มให้พลางกล่าวว่า “กูกูอย่าเข้าใจผิด ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น...”

กูกูสอนมารยาทไม่คอยให้นางพูดจบประโยค ก็ตัดบทด้วยเสียงเย็นเยียบทันที “ฮูหยินได้โปรดระมัดระวังวาจา นี่เป็นถ้อยคำอุกอาจร้ายแรง หากถูกเล่าลือไปถึงในวัง จนไทเฮาได้ยินเข้า ชีวิตของทั้งจวนแม่ทัพต้องจบสิ้นเพียงเพราะหนึ่งคำพูดของท่านแน่!”

หลงฮูหยินรู้สึกผิดถึงที่สุด รีบกล่าวทันที “ชะ…ใช่แล้ว กูกูอบรมสั่งสอนถูกต้องแล้ว เมื่อครู่ข้าเพียงตกใจไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กชั้นต่ำคนนี้จะสวมหน้ากากผีนอนหลับ!”

“เจ้าเด็กชั้นต่ำที่ฮูหยินกล่าวถึงคือฮองเฮาของเราต้าโจว!” กูกูสอนมารยาทไม่เปลี่ยนสีหน้า กล่าวด้วยสายตาเยือกเย็น

“ใช่แล้ว ๆ ข้าพลั้งปาก พลั้งปากพูดไป…” หลงฮูหยินเป็นคนฝีปากคมคายมาตลอด บัดนี้อยู่ต่อหน้ากูกูสอนมารยาท กลับพูดจาตะกุกตะกัก แม้แต่คำพูดหนึ่งประโยคยังพูดให้ครบถ้วนไม่ได้

นางขึงตาจ้องหลงจ่านเหยียนอย่างโหดเหี้ยม ทว่าหลงจ่านเหยียนกลับหรี่ตาใสซื่อบริสุทธิ์คู่นั้นขึ้น จ้องมองสองคนด้วยความงุนงง คล้ายกับไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ทว่าจี๋เสียงหรูอี้ตกใจกลัวจนตัวสั่นเทิ้ม แม้จะเป็นสองคนที่ไม่รู้กฎระเบียบประเพณีอะไร แต่เมื่อได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของหลงฮูหยินแล้วก็ตกใจจนเหงื่อเย็นไหลท่วมตัว

สาปแช่งฝ่าบาท นี่คือโทษประหารตัดศีรษะทั้งชั่วโคตร!

กูกูสอนมารยาทเดินมาด้านหน้า ก่อนจะยอบกายลงเล็กน้อยทำความเคารพต่อหลงจ่านเหยียน “กัวอวี้เสียนนางข้าหลวงสอนมารยาทขั้นสองจากในวังถวายบังคมเพคะฮองเฮา!”

หลงจ่านเหยียนรับคำเสียงหนึ่ง สายตายังคงงุนงงเช่นเดิม “ข้ายังมิได้เข้าวังรับแต่งตั้งเป็นฮองเฮา เหตุใดจึงเรียกข้าว่าฮองเฮาแล้ว?”

“มีราชเสาวนีย์แล้วว่า ตำแหน่งฮองเฮาได้ถูกกำหนดเรียบร้อย การเรียกฮองเฮาเช่นนี้แม้ว่าจะเร็วไปนิด แต่ก็มิได้ผิดเพคะ!” กูกูสอนมารยาทกล่าวอย่างนอบน้อม

“อืม เจ้ามาทำอะไรหรือ?” คล้ายว่าหลงจ่านเหยียนสนองคำอธิบายของนางแล้ว ก็ถามขึ้น

“ข้าน้อยมาถวายการสอนระเบียบพิธีเข้าวังให้กับฮองเฮาเพคะ!” กูกูสอนมารยาทตอบ

“อืม ไว้ข้าตื่นนอนแล้วค่อยมาสอนเถิด!” หลงจ่านเหยียนพูดจบ ก็ดึงผ้าห่มขึ้น คลุมโปงอีกครั้งและจากนั้นก็หลับไป

หลงฮูหยินมองกูกูสอนมารยาทอย่างกระอักกระอ่วน พลางอธิบาย “เรื่องนี้ นิสัยของนางก็เป็นเช่นนี้มาตลอด กูกูอย่าได้ถือสาเลยนะ!”