Mag-log in"ขอบคุณนะคะ เรื่องแต่งงานเดี๋ยวเราคุยกันอีกที ม่านยังอยากใช้ชีวิตตอนนี้ให้เต็มที่ก่อน""เฮ้ออออ~ โอเค แต่คืนนี้ค้างกับเคนะ คิดถึงแฟนจ๋าจะแย่อยู่แล้ว"ใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนเข้ามาใกล้ เกยคางชิดหัวไหล่หญิงสาวพร้อมกะพริบตาปริบ ๆ ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู จนม่านฟ้าไม่อาจกลั้นรอยยิ้มเขินอายเอาไว้ได้ สุดท้ายก็
แต่ก็เบาใจเพราะไม่มีใครเข้ามาวุ่นวายจนเธอรู้สึกอึดอัด มีแค่หยอก แซว ตามประสาเท่านั้นหลายสัปดาห์ผ่านไป ม่านฟ้าจึงได้เริ่มใช้ความรู้จากที่ร่ำเรียนในมหาลัยทดลองงานจริง ซึ่งก็เป็นงานประเภทช่วยคำนวณโครงสร้าง เช็กสเป็กของเครื่องจักรให้ตรงตามที่ลูกค้ากำหนด หลังจากต้องทนเดินงานเอกสาร แม้กระทั่งซื้อข้าวซื้อ
หลายเดือนผ่านไปร่วงเลยจนเข้าสู่เทอมที่สองของชั้นปี 4 ม่านฟ้าก็เป็นคนหนึ่งที่เลือกฝึกงานแทนการทำโครงงานจบ เพื่อที่จะได้ใช้โอกาสนี้ศึกษางานในบริษัทของครอบครัวร่างเล็กสวมเสื้อนักศึกษาคลุมทับด้วยเสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่าขนาดพอดีตัว ท่อนล่างสวมเป็นกางเกงยีนขายาวดูเรียบร้อย เพื่อความกระฉับกระเฉงคล่องแคล่ว
"อะไรเหรอ?""ของขวัญการเป็นเด็กดีครับ"เขาตอบอ้อม ๆ พลางเก็บมันใส่กระเป๋าเช่นเดิม ก้าวตรงมาหาร่างยั่วยวนของหญิงสาวที่นั่งไขว้ขาอยู่บนเตียง มุมปากแสยะยิ้มร้ายเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ดในท่าทางที่แสนร้อนแรงเร้าอารมณ์ ซึ่งครั้งนี้ม่านฟ้าไม่ได้แสดงท่าทีเลิ่กลั่กแตกตื่น เธอทำเพียงอมยิ้มแล้วส่งสา
หลายสัปดาห์ต่อมาคฤหาสน์ครอบครัวคาเตอร์เรือนร่างสูงโปร่งสง่างามราวกับนางพญาก้าวลงจากรถยุโรปคันหรู โดยมีคนขับรถวัยกลางคนเปิดประตูรอไว้ให้ ส้นสูงเกือบสี่นิ้วไม่ได้ทำให้ซวนเซแต่อย่างใด เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนอย่างดีดังก้องไปทั่วโถงทางเดินขณะเจ้าบ้านก้าวฉับ ๆ ขึ้นชั้นสองราวกับนางแบบเดินบนรันเวย์ว
"ไง! วันนี้ไปปากดีอะไรใส่เมียกู""พะ...พี่คาเตอร์!"พิ้งค์หน้าซีดตัวสั่นเมื่อเห็นหนุ่มที่ตัวเองหมายตายืนกอดอกขวางทางเอาไว้ ร่างกายสูงใหญ่ตวัดสายตาจ้องเขม็งเหี้ยมเกรียมเอาเรื่อง แผ่ไอรังสีกดดันออกมาทำขนในกายสาวลุกชันหวาดกลัวถ้อยคำหยาบคายแข็งกร้าวราวกับเป็นคนละคนกับหนุ่มขี้เล่นซุกซนที่เธอเคยจำได้"เอ
"ทำไมรีบร้อนอะไรขนาดนี้ ม่านยังไม่ทันลาเพื่อนเลย""รีบกลับไปลงโทษเมียครับ" ร่างสูงนั่งประจำที่คนขับหันมาแสยะยิ้มร้ายด้วยดวงตาเป็นประกายมาดมั่น ขณะสตาร์ตเครื่องยนต์รถสปอร์ตและขับออกจากลานจอดรถ ซึ่งก็ถูกเพื่อนสาวค้อนกลับตาเขียวปั้ดกลบเกลื่อนความอาย"เมียเมอที่ไหนเล่า ทำไมชอบพูดแบบนี้""ก็บอกแล้วไง อยู
"แต่ว่า..." เธอมีสีหน้าลังเลใจ"ถ้าไม่สะดวกคุยตรงนี้ก็ไม่ต้องคุยค่ะ ยังไงธุระของน้องก็ไม่เกี่ยวกับเพื่อนพี่""..."เธอคนนั้นหันมองเพื่อนสาวที่มาด้วยกันด้านหลัง คนที่เหลือต่างก็พยักหน้าคะยั้นคะยอให้เธอเปิดปากพูดซะ"พี่เป็นเพื่อนสนิทพี่คาเตอร์ใช่ไหมคะ""กูว่าแล้ว" แค่รุ่นน้องหลุดประโยคแรกออกมาก็ทำเชีย
วันจันทร์มหาวิทยาลัย U"ช่วงนี้งานโคตรเยอะเลยว่ะ พวกอาจารย์สั่งเหมือนพวกเราเรียนของแกวิชาเดียว" หมิงบ่นออกมาท่าทางเกียจคร้าน หยิบขวดน้ำตรงหน้าขึ้นมากระดกดื่มดับกระหาย"จริง แถมเราก็ต้องเตรียมตัวหาที่ฝึกงาน หรือจะทำโครงงานจบอีก""ใครว่าชีวิตนักศึกษาปี 4 จะสบาย" เชียร์พยักหน้าเห็นด้วยตอนนี้ทั้งหมดนั
พอเป็นเพื่อนสนิทเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว เขากลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดแม้แต่น้อย ออกจะมีความสุขผ่อนคลายด้วยซ้ำที่ได้ใช้เวลาอยู่กับเธอมากขึ้น จนตัดการติดต่อกับสาวในสต็อกทั้งหมด และเอาเวลามาเกาะติดอยู่กับม่านฟ้า ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน ต่อให้เธอไม่อาจค้างกับเขาได้ คาเตอร์ก็ยังหาข้ออ้างโทรหา ถือสายทิ้







