Ep23

“เข้ามานั่งก่อนสิครับ” พี่รัมเชิญชวนอย่างมีน้ำใจ โดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่เลยว่ากำลังเปิดประตูรับระเบิดเวลาเข้าบ้าน

“ขอบคุณครับ” พี่ฮาวายยิ้มรับ เดินเข้ามานั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามฉันอย่างเป็นธรรมชาติ เขาดูสบายๆ เหมือนคุ้นเคยกับห้องนี้ดี ทั้งที่เพิ่งเคยมาครั้งแรก

“เอ้า ริน ไปเอาน้ำมาเสิร์ฟแขกสิ นั่งบื้ออยู่ได้” พี่รัมหันมาสั่งฉัน

ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบลุกไปที่ครัว มือไม้สั่นไปหมด ใจหนึ่งก็กลัวพี่ทีออนจะรู้ อีกใจก็กลัวพี่ฮาวายจะพูดอะไรแปลกๆ ออกมาให้พี่รัมสงสัย

พอฉันเดินถือน้ำออกมา ก็เห็นพี่รัมกำลังแกะกล่องขนมที่พี่ฮาวายซื้อมาฝากอย่างเอร็ดอร่อย

“โห อร่อยว่ะ เจ้านี้คิวยาวไม่ใช่หรอวะ ลงทุนนะเนี่ย” พี่รัมเคี้ยวขนมตุ้ยๆ

“ครับ พอดีเห็นน้องรินบ่นอยากกินเมื่อวาน... ตอนที่เราเจอกันที่หัวหิน” พี่ฮาวายพูดเน้นคำว่า ‘หัวหิน’ ช้าๆ ชัดๆ พลางส่งสายตายิ้มๆ มาให้ฉันที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่

“หืม? หัวหิน?” พี่รัมชะงักมือที่กำลังหยิบขนม “เมื่อวานมึงก็ไปหัวหินหรอวะ”

“ครับ บังเอิญเจอน้องรินที่หาดพอดี” พี่ฮาวายตอบหน้าตาย “แต่เสียดาย... คุยกันได้แป๊บเดียว น้องเขาก็โดน ‘ใครบางคน’ ลากกลับซะก่อน เลยไม่ได้ลา”

“อ๋อ... ไอ้ทีสินะ” พี่รัมพยักหน้าอย่างเข้าใจ “รายนั้นมันขี้หวงน้องกูยิ่งกว่าจงอางหวงไข่ มึงอย่าไปถือสามันเลย มันประสาทแดก”

“ดูท่าจะหวงมากนะครับ ถึงขั้นตามไปคุมถึงที่” พี่ฮาวายหัวเราะในลำคอ “แต่ผมว่า... บางทีการหวงเกินไป มันก็น่าอึดอัดนะครับ สงสารน้อง”

“กูก็ว่างั้นแหละ แต่มันเพื่อนรักกู ฝากมันดูแลน้องก็สบายใจกว่าคนอื่น” พี่รัมพูดไปเรื่อย โดยไม่รู้เลยว่าบรรยากาศรอบตัวฉันเย็นยะเยือกขึ้นมาแปลกๆ

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด... แกร๊ก!

เสียงกดรหัสหน้าประตูดังขึ้นอีกครั้ง หัวใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยก็ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าที่บอกบุญไม่รับสุดขีด

พี่ทีออน!

เขากลับมา!

พี่ทีออนชะงักเท้าเมื่อเห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญนั่งเสนอหน้าอยู่กลางห้องนั่งเล่น รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากตัวเขาจนพี่รัมที่กำลังกินขนมยังรู้สึกได้

“อ้าว เฮ้ย ไอ้ที ลืมของหรอวะ” พี่รัมทักเพื่อนอย่างงงๆ

พี่ทีออนไม่ตอบ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่พี่ฮาวายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้ามาหยุดยืนค้ำหัวฉันที่นั่งอยู่ข้างพี่รัม

“ลืมนาฬิกา” เขาตอบสั้นๆ เสียงเรียบเย็น “แล้วนี่... ใครเชิญ?”

เขาพยักพเยิดหน้าไปทางพี่ฮาวายด้วยท่าทางยียวนกวนประสาทแบบผู้ดีตีนแดง

“ผมมาเยี่ยมคนป่วยครับ” พี่ฮาวายตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อเผชิญหน้า “ได้ข่าวน้องรินไม่สบาย... หรือโดนใครทำให้ไม่สบายใจก็ไม่รู้”

“เสือก”

คำเดียวสั้นๆ หลุดออกจากปากพี่ทีออน ทำเอาทั้งห้องเงียบกริบ พี่รัมอ้าปากค้าง ขนมร่วงจากมือ

“เฮ้ยๆ ใจเย็นเพื่อน ไอ้ฮาวายมันมาดี” พี่รัมรีบห้ามทัพ

“มาดีหรือมาร้ายกูดูออก” พี่ทีออนกัดฟันกรอด เดินเข้าไปประชิดตัวพี่ฮาวาย “กลับไปซะ ที่นี่ไม่ต้อนรับ”

“คอนโดนี้ชื่อคุณรัมนี่ครับ ไม่ใช่ชื่อคุณ” พี่ฮาวายยิ้มยั่ว “อีกอย่าง... เจ้าของห้องตัวจริงอย่างน้องริน เขายังไม่ได้ไล่ผมเลย”

พี่ทีออนหันขวับมามองฉันทันที สายตาดุดันนั้นกดดันจนฉันแทบหายใจไม่ออก

“ริน...” เขาเรียกชื่อฉันเสียงต่ำ “บอกแขกของเธอไปสิ ว่าเธอ ‘ไม่ว่าง’ รับแขก”

“เอ่อ... คือ...” ฉันอึกอัก มองหน้าพี่ฮาวายสลับกับพี่ทีออน แล้วก็พี่รัมที่นั่งงงเป็นไก่ตาแตก

“ริน... พี่ซื้อขนมมาเยอะแยะเลยนะ เราชอบกินไม่ใช่หรอ” พี่ฮาวายส่งสายตาเว้าวอน

“รินไม่หิว” พี่ทีออนตอบแทน “และรินต้องการพักผ่อน... กับพี่”

“เฮ้ยๆๆ ไอ้ที มึงพูดจากำกวมนะเว้ย พักผ่อนกับมึงคือไร” พี่รัมเริ่มโวยวาย

“กูจะติวหนังสือให้น้อง มึงมีปัญหาไรมั้ย” พี่ทีออนแถหน้าตาย “พรุ่งนี้รินมีควิซ กูสัญญาไว้ว่าจะติวให้”

“อ๋อ... ติวหนังสือ” พี่รัมพยักหน้า “เออๆ ถ้าติวหนังสือก็แล้วไป”

พี่ทีออนหันกลับไปหาพี่ฮาวายอีกครั้ง ยักคิ้วให้อย่างผู้ชนะ

“ได้ยินแล้วนะ... น้องต้องติวหนังสือ เชิญกลับครับ”

พี่ฮาวายมองหน้าพี่ทีออนนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้ฉัน

“งั้นพี่กลับก่อนนะครับน้องริน ไว้ว่างๆ พี่จะพาไปกินร้านอร่อยๆ นะครับ ไม่ต้องฝากใครซื้อมา”

เขาจงใจเหน็บแนมพี่ทีออนทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างสุภาพ

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง พี่ทีออนก็ทิ้งตัวลงนั่งเบียดฉันบนโซฟาจนตัวเราแทบจะเกยกัน

“ไอ้ฮาวายนี่มันตื๊อเก่งว่ะ” พี่รัมบ่นพึมพำ “แต่ขนมมันอร่อยนะ มึงเอามั้ยไอ้ที”

“ไม่กิน” พี่ทีออนตอบเสียงห้วน แขนข้างหนึ่งวางพาดไปบนพนักโซฟาด้านหลังฉัน เหมือนจะโอบกอดกลายๆ “ริน... ไปหยิบนาฬิกาให้พี่หน่อย วางอยู่หัวเตียงในห้องเรา”

“ในห้องริน?” ฉันเลิกคิ้ว “พี่ทีเอาไปวางไว้ตอนไหนคะ”

“เมื่อเช้า... ตอนเข้าไปปลุก” เขาพูดหน้าตาเฉย

“เฮ้ย! มึงเข้าไปปลุกน้องกูถึงในห้องเลยหรอวะ” พี่รัมโวยวายอีกรอบ

“เออ ประตูไม่ได้ล็อก กูเลยเข้าไปปลุก ก็มึงเมาหลับเป็นตาย” พี่ทีออนโกหกได้ลื่นไหลจนน่ากลัว “ไปหยิบมาเร็วๆ พี่รีบ”

ฉันรีบลุกเดินเข้าห้องนอนตัวเองไป ใจเต้นตึกตัก... นาฬิกาบ้าบออะไร ฉันไม่เห็นเขาถอดวางไว้สักหน่อย หรือเขาจะแกล้ง?

พอเปิดประตูห้องนอนเข้าไป ฉันก็กวาดตามองหาบนหัวเตียง... ว่างเปล่า ไม่มีนาฬิกาสักเรือน

“หาอะไรอยู่”

เสียงกระซิบข้างหูทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัว พี่ทีออนเดินตามเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แถมยังล็อกประตูห้องนอนลงกลอนเสร็จสรรพ!

“พี่ที! เข้ามาทำไมคะ เดี๋ยวพี่รัมก็สงสัยหรอก” ฉันกระซิบเสียงดุ

“มันไม่สงสัยหรอก มันสนใจแต่ขนม” เขาตอบยิ้มๆ เดินต้อนฉันจนถอยหลังไปชนขอบเตียง

“ไหนละคะนาฬิกา ไม่เห็นมีเลย”

“ไม่มีหรอก... พี่โกหก”

“นั่นไง! คนเจ้าเล่ห์” ฉันตีแขนเขาเบาๆ

พี่ทีออนรวบมือฉันไว้ด้วยมือเดียว แล้วดึงตัวฉันเข้าไปกอดแนบอก ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ลงที่ซอกคอฉันสูดดมกลิ่นหอม

“พี่หึง...” เขาพึมพำเสียงอู้อี้กับผิวเนื้อฉัน “หึงจนจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว”

“ก็พี่ฮาวายเขามาเอง รินไม่ได้ชวนนะ” ฉันแก้ตัวเสียงสั่น ขนลุกซู่กับลมหายใจร้อนๆ ของเขา

“ไม่รู้แหละ... พี่ไม่ชอบ” เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน แววตาเว้าวอนเหมือนเด็กเอาแต่ใจ “ทำโทษได้มั้ย”

“ทำโทษอะไรคะ รินไม่ได้ทำผิด”

“ผิดที่น่ารักเกินไป... ผิดที่ทำให้ผู้ชายวิ่งตามถึงห้อง”

พูดจบเขาก็โน้มหน้าลงมาปิดปากฉันด้วยริมฝีปากอุ่นจัด จูบของเขาครั้งนี้ไม่ได้นุ่มนวลเหมือนที่หน้าผาก แต่มันเรียกร้อง เอาแต่ใจ และดูดดื่มจนฉันแทบขาดใจ ขาแข้งอ่อนแรงจนต้องเกาะบ่าเขาไว้แน่น

เขาบดเบียดริมฝีปากลงมาซ้ำๆ ขบเม้มเบาๆ จนฉันเผลอเผยอปากรับลิ้นร้อนๆ ที่แทรกเข้ามาควานหาความหวาน มันเป็นจูบแรกที่วาบหวามและร้อนแรงจนสมองฉันขาวโพลนไปหมด

“อื้อ... พี่ที...” ฉันครางประท้วงในลำคอเมื่อเริ่มหายใจไม่ทัน

เขาค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง หน้าผากเราชนกัน เสียงหอบหายใจของเราดังประสานกันในความเงียบ

“หวาน...” เขากระซิบเสียงพร่า นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากที่บวมเจ่อของฉันเบาๆ “หวานกว่าขนมที่ไอ้ฮาวายซื้อมาอีก”

ฉันหน้าร้อนจนแทบไหม้ ซุกหน้าลงกับอกเขาด้วยความเขิน

“พอใจรึยังคะ... คนขี้หวง”

“ยัง...” เขากอดรัดฉันแน่นขึ้น “อยากทำมากกว่านี้... แต่เกรงใจไอ้รัมที่นั่งกินขนมอยู่ข้างนอก”

“คนบ้า! ทะลึ่ง!”

“หึ...” เขาหัวเราะในลำคออย่างมีความสุข “จำไว้นะ... ปากนี้ของพี่ แก้มนี้ก็ของพี่ ห้ามให้ใครมายุ่งเด็ดขาด”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

“ไอ้ที! มึงหานาฬิกาหรือมึงผลิตนาฬิกาวะ นานฉิบหาย!” เสียงพี่รัมตะโกนด่ามาจากหน้าประตู

พี่ทีออนถอนหายใจอย่างขัดใจ “ขัดจังหวะจริงเพื่อนเวร”

เขาจุ๊บหน้าผากฉันเร็วๆ อีกหนึ่งที ก่อนจะผละออกแล้วเดินไปเปิดประตูทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“เออๆ เจอแล้วเนี่ย บ่นจริง”

ฉันยืนจับหน้าอกตัวเองที่เต้นโครมครามอยู่ในห้อง มองแผ่นหลังกว้างที่เดินออกไป... ผู้ชายคนนี้ อันตรายต่อหัวใจจริงๆ! และดูเหมือนว่า... สงครามแย่งชิง (ที่พี่รัมไม่รู้เรื่อง) จะเพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือดซะแล้ว