Ep24

“ออกมาได้สักทีนะมึง กูจนกินขนมไอ้ฮาวายจะหมดกล่องอยู่ละ” พี่รัมบ่นอุบเมื่อเห็นพี่ทีออนเดินหน้านิ่งออกมาจากห้องนอนฉัน พร้อมกับนาฬิกาเรือนหรูที่... เขาเพิ่งถอดจากข้อมือตัวเองใส่กระเป๋ากางเกงเมื่อกี้นั่นแหละ

“บ่นจริง” พี่ทีออนตอบเสียงเรียบ เดินมานั่งลงที่โซฟาตัวเดิม แต่ขยับเข้ามาเบียดฉันจนไหล่เราชนกัน “ริน ไปหยิบหนังสือมา เดี๋ยวติวให้เลย จะได้ไม่เสียเวลา”

“คะ? ติวจริงหรอ” ฉันถามเสียงสูง นึกว่าเขาแค่อ้างเฉยๆ

“ก็จริงสิ พี่เคยพูดเล่นหรอ” เขาเลิกคิ้วมองฉันด้วยสายตาดุๆ (แต่แฝงความเจ้าเล่ห์) “หรือไม่อยากติว? อยากทำอย่างอื่น?”

ฉันหน้าร้อนวูบ รีบส่ายหน้า “ติวค่ะติว! เดี๋ยวรินไปหยิบชีทแป๊บนึง”

ฉันรีบวิ่งไปโกยหนังสือเรียนวิชาบริหารเบื้องต้นออกมาวางกองบนโต๊ะกินข้าว พี่ทีออนลุกตามมานั่งข้างๆ ส่วนพี่รัมนอนกระดิกเท้าเล่นเกมมือถืออยู่ที่โซฟาหน้าทีวี ไม่ได้สนใจโลกภายนอก

“วิชานี้อาจารย์เน้นกราฟอุปสงค์อุปทาน” พี่ทีออนเปิดชีทเรียนของฉันอย่างคล่องแคล่ว สมกับเป็นนักเรียนนอกเกียรตินิยม “ไหนลองเขียนกราฟให้พี่ดูหน่อยซิ ว่าเข้าใจถูกมั้ย”

ฉันรับปากกามาเขียนยึกยือๆ ลงบนกระดาษทด พี่ทีออนนั่งเท้าคางมองฉันเขียน... ไม่สิ เขาไม่ได้มองกระดาษ เขามองหน้าฉันต่างหาก สายตาคมกริบไล่มองตั้งแต่หน้าผาก จมูก ลงมาถึงปากที่เขาเพิ่งจะ... ขโมยจูบไปเมื่อกี้

“พี่ที... อย่าจ้องแบบนี้สิ รินไม่มีสมาธิ” ฉันกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน

“พี่ก็ดูอยู่นี่ไงว่าเราเข้าใจจริงรึเปล่า” เขาตอบหน้าตาย ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนขาเราเบียดกันใต้โต๊ะ

“ผิด” เขาใช้นิ้วชี้จิ้มที่กระดาษ “ตรงนี้ต้องเป็นเส้นโค้ง ไม่ใช่เส้นตรง... ฟังที่พี่สอนรึเปล่าเนี่ย”

“ก็พี่เบียดรินขนาดนี้ ใครจะไปมีสมาธิเล่า” ฉันเถียงอุบอิบ

“หึ...” เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือฉันที่ถือปากกาอยู่ “มานี่ พี่เขียนให้ดู”

มือใหญ่ที่อบอุ่นกุมมือฉันไว้ทั้งมือ บังคับให้ขยับปากกาไปตามทิศทางที่เขาต้องการ ลมหายใจอุ่นจัดของเขารินรดอยู่ข้างแก้มเพราะเขาโน้มตัวลงมาดูใกล้มาก... ใกล้จนฉันได้กลิ่นสบู่จากตัวเขา

“ตั้งใจดูสิ... มองแต่หน้าพี่ เดี๋ยวก็สอบตกหรอก” เขากระซิบเสียงพร่าข้างหู

“ก็พี่...”

“เฮ้ย! พวกมึงติวกันภาษาอะไรวะ ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋เลย” เสียงพี่รัมตะโกนข้ามห้องมา ทำเอาฉันสะดุ้งโหยง รีบขยับตัวออกห่าง

พี่ทีออนถอนหายใจอย่างหงุดหงิด หันไปมองเพื่อนรักตาขวาง “กูสอนน้องเขียนกราฟ มึงจะตะโกนทำไมวะไอ้รัม”

“ก็กูเห็นมึงแทบจะสิงร่างน้องอยู่ละ” พี่รัมลุกขึ้นเดินมาดูที่โต๊ะ “ไหน... ยากตรงไหนวะวิชานี้ กูยังผ่านมาได้เลย C+ เชียวนะมึง”

“C+ ของมึงคือความอัปยศของวงการบริหาร” พี่ทีออนสวนกลับนิ่มๆ แต่เจ็บจี๊ด

“ปากหมานะมึง” พี่รัมหัวเราะร่า ไม่ได้โกรธเคือง “เออๆ ติวไป กูจะลงไปซื้อเบียร์ที่เซเว่นแป๊บ ขนมไอ้ฮาวายมันฝืดคอ”

“รีบไปรีบมา” พี่ทีออนไล่เพื่อนทันที

“เออ! สั่งจังมึงเนี่ย สรุปใครเป็นพี่ชายมันกันแน่วะ” พี่รัมบ่นพึมพำก่อนจะคว้ากุญแจห้องเดินผิวปากออกไป

ปัง!

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง... พร้อมกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไปทันที

พี่ทีออนวางปากกาลง หันมาจ้องหน้าฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนจาก ‘ติวเตอร์ผู้เคร่งขรึม’ เป็น ‘เสือร้าย’ ที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ

“พี่รัมไม่อยู่แล้ว...” เขาพูดลอยๆ

“ละ... แล้วไงคะ” ฉันถามเสียงสั่น ขยับเก้าอี้ถอยหนี

“ก็แปลว่า... พี่ไม่ต้องเกรงใจแล้วไง”

เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมมาด้านหลังเก้าอี้ฉัน โน้มตัวลงมากักขังฉันไว้ในวงแขนแกร่งที่เท้ากับขอบโต๊ะ กลิ่นกายหอมกรุ่นของเขาโอบล้อมรอบตัวฉันไว้ทุกทิศทาง

“จะทำโทษเด็กดื้อต่อจากเมื่อกี้”

“รินตั้งใจเรียนแล้วนะ!” ฉันรีบแก้ตัว

“แต่ใจเราลอย... ลอยไปหาใคร ไปหาไอ้ฮาวายรึเปล่า” เขาถามเสียงเข้ม จมูกโด่งกดลงที่ซอกคอฉันเบาๆ สูดดมความหอมอย่างถือวิสิทธิ์

“เปล่านะคะ รินไม่ได้คิดถึงพี่ฮาวายเลย” ฉันรีบปฏิเสธ คอหดหนีสัมผัสวาบหวามนั้น “คิดถึงแต่พี่นั่นแหละ”

คำตอบของฉันทำให้เขาชะงัก พี่ทีออนเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉันผ่านกระจกเงาที่ติดอยู่ผนังด้านหน้า มุมปากเขายกยิ้มพอใจ

“ปากหวาน...”

“ก็พูดเรื่องจริงนี่นา”

พี่ทีออนหมุนเก้าอี้ฉันให้หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา เขาแทรกตัวเข้ามาตรงกลางระหว่างขาฉันที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ มือหนาวางลงบนต้นขาฉันอย่างแผ่วเบา... สัมผัสนั้นร้อนฉ่าผ่านเนื้อผ้ากระโปรง

“ริน...”

“คะ...”

“พี่ถามจริงๆ นะ...” เขาจ้องลึกเข้ามาในตาฉัน “ที่ผ่านมา... เราดูไม่ออกจริงๆ หรอว่าพี่คิดยังไง”

“ก็... พี่ไม่เคยพูด” ฉันตอบเสียงเบา ก้มหน้ามองมือเขาที่ลูบไล้เข่าฉันเล่น “พี่เอาแต่ดุ เอาแต่ทำเหมือนรินเป็นเด็ก... ใครจะไปกล้าคิดเข้าข้างตัวเองล่ะคะ”

“พี่ขอโทษ...” เขาถอนหายใจเบาๆ “ที่ผ่านมาพี่ติดคำสัญญาที่ให้ไว้กับไอ้รัม ว่าจะไม่ยุ่งกับน้องสาวมัน... พี่เลยพยายามห้ามใจตัวเอง”

“แล้วตอนนี้ล่ะคะ”

“ตอนนี้พี่ทนไม่ไหวแล้ว” เขาตอบเสียงหนักแน่น “ยิ่งเห็นไอ้ฮาวาย หรือผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เรา พี่ก็ยิ่งรู้ตัวว่าพี่ทนเป็นแค่พี่ชายไม่ได้อีกแล้ว”

เขาก้มหน้าลงมา หน้าผากเราชนกันอีกครั้ง

“ต่อจากนี้... พี่จะจีบเรานะ”

“ห๊ะ?” ฉันเบิกตากว้าง “จีบ?”

“อืม จีบแบบที่ผู้ชายเขาจีบผู้หญิงกัน” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่ต้องจีบแบบเงียบๆ ไปก่อน... รอให้ไอ้รัมมันเผลอ แล้วค่อยบอกมัน”

“แล้ว... ถ้าพี่รัมรู้ล่ะคะ”

“มันคงเตะพี่ตายคาตีน” เขาหัวเราะเบาๆ “แต่เพื่อเรา... พี่ก็ยอมโดนเตะ”

หัวใจฉันพองโตจนคับอก ไม่คิดว่าผู้ชายมาดขรึมอย่างพี่ทีออนจะมีมุมหวานๆ แบบนี้

“ว่าไงครับ... จะยอมให้พี่จีบมั้ย”

ฉันเม้มปากแน่น พยายามกลั้นยิ้มเขิน “ก็... ลองดูสิคะ ถ้านิสัยไม่ดี รินจะฟ้องพี่ฮาวายนะ”

“พูดชื่อมันอีกแล้วนะ” เขาบีบจมูกฉันอย่างมันเขี้ยว “เดี๋ยวก็โดนจูบปากแตกหรอก”

“ก็พี่ดุ...”

“ไม่ดุแล้วครับ... จะตามใจทุกอย่างเลย” สายตาเขาหวานเชื่อมจนฉันแทบละลาย “อยากได้อะไรบอกพี่ อยากกินอะไรบอกพี่... ยกเว้นเรื่องเดียว”

“เรื่องอะไรคะ”

“เรื่องผู้ชายคนอื่น... ห้ามมอง ห้ามยิ้ม ห้ามคุย ถ้าไม่จำเป็น” เขาทำเสียงเข้มขึ้นมาทันที “พี่ขี้หวง... เราก็รู้”

“เผด็จการที่สุด”

“ยอมมั้ยล่ะ”

“ยอมก็ได้ค่ะ...” ฉันตอบเสียงอ้อมแอ้ม

พี่ทีออนยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาโน้มหน้าลงมาประกบปากจูบฉันอีกครั้ง... จูบนี้หวานล้ำ นุ่มนวล และเต็มไปด้วยความรู้สึกรักใคร่ทะนุถนอม ราวกับจะประทับตราจองว่าฉันเป็นของเขาคนเดียว

แต่ทว่า...

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด... แกร๊ก!

เสียงกดรหัสประตูดังขึ้นอีกครั้ง!

เราสองคนสะดุ้งสุดตัว พี่ทีออนผละออกจากฉันด้วยความเร็วแสง เขารีบหมุนตัวกลับไปคว้าปากกาทำท่าชี้ที่หนังสือบนโต๊ะ ส่วนฉันรีบก้มหน้ามองชีทเรียนทำเป็นอ่านอย่างขะมักเขม้น ทั้งที่กลับหัวกลับหาง!

“เบียร์หมดว่ะเซเว่นข้างล่าง กูเลยต้องเดินไปซื้อโลตัส ไกลฉิบหาย” พี่รัมเดินบ่นเข้ามาในห้อง วางถุงเบียร์ลงบนโต๊ะ

“อ้าว... ทำไมหน้าแดงๆ วะริน แอร์เสียหรอ” พี่รัมทักขึ้นเมื่อเห็นหน้าฉันแดงก่ำลามไปถึงหู

“ปะ... เปล่าค่ะ! สงสัยรินเครียด กราฟมันยาก” ฉันรีบแก้ตัว

“ยากตรงไหนวะ เส้นอุปสงค์อุปทานง่ายจะตาย” พี่รัมหยิบกระดาษที่ฉันถืออยู่ขึ้นมาดู “เฮ้ย! ริน... มึงถือชีทกลับหัวแล้วมึงจะอ่านรู้เรื่องได้ไงวะ”

“เอ่อ...” ฉันอึกอัก ไปไม่เป็น

“น้องมันตาลาย! มึงจะจับผิดอะไรนักหนาวะไอ้รัม” พี่ทีออนรีบแทรกขึ้นมาช่วยชีวิต แย่งชีทจากมือพี่รัมไปวางดีๆ “ไปๆ มึงไปกินเบียร์ไกลๆ เลย กูจะสอนต่อ”

พี่รัมเกาหัวแกรกๆ มองหน้าฉันสลับกับเพื่อนรักอย่างงงๆ แต่ก็ยอมเดินเลี่ยงไปที่โซฟา

“เออๆ ตามสบาย... แปลกๆ นะพวกมึงเนี่ย”

พี่ทีออนหันมามองหน้าฉันแล้วลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะแอบส่งสายตาวิบวับมาให้ พร้อมกับขยับปากบอกฉันแบบไม่มีเสียงว่า

‘เกือบไปแล้วนะ... ยัยตัวแสบ’

ฉันได้แต่ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม... การแอบรักกับเพื่อนพี่ชายนี่มันตื่นเต้นชะมัดเลย!