Ep22

เช้าวันรุ่งขึ้น...

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีขาวบางเบาเข้ามาแยงตา ฉันขยับตัวบิดขี้เกียจอยู่ภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชาย... กลิ่นของพี่ทีออนยังติดจางๆ อยู่ที่หมอนและเสื้อยืดตัวโคร่งที่ฉันใส่นอนเมื่อคืน

พอสมองเริ่มประมวลผลได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แก้มฉันก็ร้อนวูบขึ้นมาทันที

"ตื่นสายนะเรา"

เสียงทุ้มดังขึ้นจากหน้าประตูห้องนอนที่เปิดแง้มไว้ ฉันรีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงคอโดยอัตโนมัติ

พี่ทีออนยืนกอดอกพิงขอบประตู เขายังอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขายาวตัวเมื่อคืน ผมเผ้ายุ่งนิดๆ เหมือนเพิ่งตื่น แต่ดู... เซ็กซี่ชะมัด เขาถือแก้วกาแฟอยู่ในมือ สายตาคมกริบไล่มองฉันตั้งแต่หัวจรดเอว (เท่าที่ผ้าห่มจะเปิดให้เห็น)

"พี่ที... ตื่นนานแล้วหรอคะ" ฉันถามเสียงแหบพร่า

"อือ สักพักแล้ว ออกมากินข้าวจะได้กลับกรุงเทพฯ เดี๋ยวรถติด" เขาบอกเสียงเรียบ แต่สายตายังไม่ละไปจากฉัน "แล้วก็... รีบไปเปลี่ยนชุดซะ"

"ทำไมคะ เสื้อพี่ตัวใหญ่ใส่สบายดีออก" ฉันก้มลงมองสภาพตัวเอง เสื้อยืดของเขายาวคลุมเข่าฉันเหมือนเดรส แขนเสื้อก็ยาวจนกินมือฉันเข้าไป

พี่ทีออนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เดินเข้ามาวางแก้วกาแฟที่หัวเตียง แล้วโน้มตัวลงมาใกล้ๆ จนหน้าเราห่างกันแค่คืบ

"ก็เพราะมันใส่สบาย... แล้วมันก็ดู 'อันตราย' กับความอดทนของพี่มากเกินไปไง" เขากระซิบเสียงต่ำ นัยน์ตาวูบไหวอย่างสื่อความหมาย "ถ้าไม่อยากโดนพี่รังแกแต่เช้า... ไปเปลี่ยนชุด เดี๋ยวนี้"

ฉันหน้าร้อนฉ่าจนแทบระเบิด รีบพยักหน้ารัวๆ แล้วคว้าชุดนักศึกษาของตัวเองวิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที ทิ้งให้เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของคนเจ้าเล่ห์ดังก้องไล่หลังมา

.

.

บรรยากาศตอนขับรถกลับกรุงเทพฯ ผิดกับขามาลิบลับ ขามาเต็มไปด้วยความตึงเครียดและน้ำตา แต่ขากลับ... มันอบอวลไปด้วยความหวานละมุนที่ทำให้ฉันนั่งบิดมือตัวเองเล่นตลอดทาง

พี่ทีออนขับรถมือเดียว อีกมือหนึ่ง... กุมมือฉันไว้หลวมๆ วางบนตักเขา

"พี่รัมจะว่ามั้ยนะ..." ฉันเปรยขึ้นมาทำลายความเงียบ เมื่อรถเริ่มเข้าเขตกรุงเทพฯ

"ไม่ต้องห่วง พี่เคลียร์แล้ว" เขาตอบอย่างมั่นใจ

"เคลียร์ว่าไงคะ บอกว่ารินหนีมาเที่ยวกับพี่หรอ"

"บอกว่ารถเราเสีย พี่เลยขับไปรับ แล้วมันดึกเลยให้ค้างที่บ้านญาติแถวนั้น" เขาโกหกหน้าตายได้เนียนสนิท "ไอ้รัมมันซื่อจะตาย บอกอะไรมันก็เชื่อ อีกอย่าง... มันไว้ใจพี่"

คำว่า 'มันไว้ใจพี่' ทำเอาฉันรู้สึกผิดนิดๆ แต่มืออุ่นๆ ของพี่ทีออนที่บีบมือฉันเบาๆ ก็ทำให้ความกังวลจางหายไป

"ถึงแล้ว"

รถสปอร์ตคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าคอนโด พี่ทีออนดับเครื่องยนต์แต่ยังไม่ยอมปลดล็อกประตู

"ขอบคุณนะคะที่ไปรับ แล้วก็... เรื่องเมื่อคืน" ฉันหันไปบอกเขา

พี่ทีออนปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเอง แล้วเอี้ยวตัวมาหาฉัน มือหนายกขึ้นลูบหัวฉันเบาๆ อย่างอ่อนโยน

"จำที่พี่บอกได้มั้ย"

"เรื่องไหนคะ"

"เรื่องที่ให้รอ... เรื่องที่ห้ามไปกับคนอื่น" เขาจ้องตาฉันนิ่ง "โดยเฉพาะไอ้ฮาวาย"

"รู้แล้วน่า พี่ย้ำรอบที่ร้อยแล้วมั้ง" ฉันยู่ปากใส่เขา

"ก็เรามันน่าไว้ใจที่ไหน เผลอแป๊บเดียวก็มีหนุ่มมาจีบ" เขาบ่นอุบ ก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาใกล้ "มัดจำไว้ก่อน"

"ห๊ะ? มัดจะ..."

ยังไม่ทันจบประโยค ริมฝีปากอุ่นจัดของเขาก็ประทับลงบนหน้าผากฉันหนักๆ หนึ่งที เนิ่นนาน... และนุ่มนวล จนฉันหลับตาพริ้ม ซึมซับสัมผัสนั้นไว้

"ไปได้แล้ว เดี๋ยวไอ้รัมลงมาเห็น" เขาผละออกมายิ้มมุมปาก

ฉันพยักหน้าเขินๆ รีบเปิดประตูรถลงไป แต่ก่อนจะปิดประตู พี่ทีออนก็ลดกระจกลงมาสั่งทิ้งท้าย

"เย็นนี้เดี๋ยวพี่มารับไปกินข้าว ห้ามปฏิเสธ ห้ามอ้างว่าทำการบ้าน และห้ามปิดเครื่องหนี เข้าใจมั้ย"

"ค่า... คุณพ่อคนที่สอง" ฉันแลบลิ้นใส่เขาก่อนจะรีบวิ่งเข้าคอนโดไป หัวใจพองโตจนแทบจะลอยได้

.

.

ห้องนั่งเล่น คอนโด

ทันทีที่ฉันเปิดประตูห้องเข้าไป บรรยากาศมาคุที่คุ้นเคยก็ปะทะเข้าหน้าอย่างจัง

พี่รัมนั่งกอดอกอยู่บนโซฟา หน้าบึ้งตึงเหมือนยักษ์วัดแจ้ง ข้างๆ มีจานขนมที่กินเหลือไว้และกองกระป๋องเบียร์

"กลับมาแล้วหรอแม่ตัวดี" เสียงพี่รัมเข้มปั้ด

"แหะๆ... พี่รัม" ฉันยิ้มสู้เสือ เดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ พี่ชาย "คิดถึงจังเลยยย"

"ไม่ต้องมาอ้อน! ไหนบอกรถเสีย เสียท่าไหนถึงไปโผล่หัวหิน" พี่รัมจ้องจับผิด

"ก็... ก็มันเสียแถวนั้นพอดี" ฉันแถสีข้างถลอก

"แล้วทำไมไอ้ทีต้องถ่อสังขารไปรับไกลขนาดนั้น มันโทรมาบอกพี่ว่าบังเอิญเจอเรา... บังเอิญบ้าอะไรวะ" พี่รัมบ่นพึมพำอย่างงงๆ "แล้วนี่... เสื้อใคร"

ฉันสะดุ้งเฮือก ก้มมองเสื้อคลุมตัวนอกที่พี่ทีออนให้ใส่คลุมมาเพราะแอร์ในรถเย็น

"เสื้อ... เสื้อพี่ทีค่ะ ก็แอร์มันหนาว"

"ไอ้ทีอีกละ... อะไรๆ ก็ไอ้ที" พี่รัมส่ายหัวอย่างระอา ก่อนจะหรี่ตามองฉัน "ถามจริงนะริน... แกกับไอ้ที... มีอะไรปิดบังพี่รึเปล่า"

คำถามของพี่รัมทำเอาฉันเหงื่อตก แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้แก้ตัว เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

ติ๊งต่อง!

"ใครมาวะแต่เช้า" พี่รัมบ่นอุบแล้วเดินไปส่องตาแมว ก่อนจะเปิดประตูผัวะ

"สวัสดีครับคุณรัม น้องรินอยู่มั้ยครับ"

เสียงสุภาพที่คุ้นหูดังขึ้น ฉันชะโงกหน้าไปดูแล้วก็ต้องตาค้าง

พี่ฮาวาย!

เขายืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าห้อง ในมือถือถุงขนมเจ้าดังมาด้วย

"อ้าว... ฮาวาย มาทำไรวะ" พี่รัมถามงงๆ เพราะรู้จักกันผ่านๆ ในวงเหล้า

"พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยซื้อขนมมาฝากน้องรินครับ เห็นเมื่อวานน้องบ่นอยากกิน" พี่ฮาวายตอบหน้าตาย ทั้งที่เมื่อวานเราแทบไม่ได้คุยเรื่องขนมเลย

"อ๋อ... เออๆ เข้ามาก่อนดิ" พี่รัมผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เปิดประตูต้อนรับศัตรูหัวใจของเพื่อนรักเข้าห้องหน้าตาเฉย

ฉันอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ... พี่ทีออนเพิ่งจะขับรถออกไปไม่ถึงสิบนาที แล้วพี่ฮาวายก็โผล่มาเนี่ยนะ!

ถ้าพี่ทีออนรู้... คราวนี้หัวหินไม่แตก แต่คอนโดฉันนี่แหละจะแตก!

"น้องริน เป็นไงบ้างครับ หายตกใจรึยังเรื่องเมื่อวาน" พี่ฮาวายเดินตรงเข้ามาหาฉัน ยิ้มพราวระยับ "พี่เป็นห่วงแทบแย่ เลยต้องรีบมาดูหน้าให้แน่ใจ"

สายตาของเขาบอกชัดเจนว่า... สงครามประสาทเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!