บทที่ 5

นางมองชายหนุ่มจากนั้นพยักหน้าไม่ได้กล่าววาจา

“ข้าแซ่หยาง นามสวินเคอ มีนามรองว่าเสียงเฟิงหากท่านปราชญ์อวิ๋นกลับมาแล้วอยากสอบสวนเอาความ ข้าพร้อมให้คำอธิบาย”

“ไม่ต้อง” นางส่งเสียงในที่สุด “ข้ามิได้ถือสา”

เขาเลิกคิ้วคล้ายอยากกล่าวอะไรทว่ากลับเงียบ “เช่นนั้น...รบกวนแล้ว”

นางประสานมือขึ้นคล้ายจะค้อมกายคารวะ คิ้วเรียวมุ่นลงอีกครั้ง เปลี่ยนเป็นวางมือประสานกันที่ข้างเอวยอบกายให้เขาคราหนึ่ง “ขออภัยที่ข้าไม่สะดวกออกไปส่ง” กล่าวจบก็หมุนตัวจะเดินกลับเข้าเรือนทว่าอีกฝ่ายกลับส่งสียงรั้งนางเอาไว้

“คุณหนูอวิ๋น”

นางหันกลับมามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

“แม้ที่นี่เป็นเรือนพำนักของท่านปราชญ์อวิ๋น แต่สำนักศึกษาหลวงก็ไม่ใคร่จะมีสตรีพำนักอยู่ ดังนั้นจะเป็นการดีกับท่านมากกว่าหากว่าท่านแต่งกายให้เหมาะสมรวบผมให้เรียบร้อย จะอย่างไรท่านก็ยังไม่ออกเรือน” เขาเพิ่งพูดจบแถบผ้าที่นางใช้มัดผมก็ปลิวไปตามสายลมร่วงหล่นลงตรงหน้า เส้นผมยาวสยายพลิ้วไหวไปกับสายลมล้อมกรอบใบหน้างดงามที่ยังคงมีร่องรอยซีดเซียว

“ข้ายังไม่ปักปิ่นด้วยซ้ำจะต้องมากเรื่อง...” นางชะงักหยุดพูด “ข้า...น้อมรับการตักเตือน ขอตัวก่อน”

นางไม่ได้เดินไปเก็บแถบผ้านั้นเพียงหมุนตัวเดินกลับเข้าเรือน เขาก้มลงคว้าแถบผ้าสีเทาขึ้นทว่าหูอวี๋กลับเดินเข้ามาใกล้ แบสองมือออกไปรับ “ขอบพระคุณท่านปราชญ์เจ้าค่ะ” ดังนั้นผู้มาเยือนจึงจำเป็นต้องเดินหลบออกไปจากเรือนพำนัก ทิ้งเอาไว้เพียงความรู้สึกสงสัยที่อบอวลเอาไว้ในอากาศ ไม่ว่าจะเป็นผู้มาเยือนหรือแม้แต่...เจ้าของเรือนพำนัก

อวิ๋นซูเหยายังคงมองมือของตัวเอง นางนึกไม่ถึงว่าตัวเองจะปราดเข้าไป ทั้งยังลงมือคล่องแคล่วถึงเพียงนี้ ราวกับว่านี่เป็นความเคยชิน ราวกับนาง...เป็นวรยุทธ์!!!

หยางสวินเคอมองศิษย์ของตนทั้งสี่ที่เพิ่งก่อเรื่องกำลังคุกเข่าสำนึกผิดที่หน้าหอตำรา เขามองหลิงเฮ่อจากนั้นเอ่ยถาม “มีเรื่องอยากพูด?”

“คุณชาย...ข้ารู้สึกเหมือนกับว่าคุณหนูอวิ๋นผู้นั้น...เป็นวรยุทธ์”

“หืม??” มองท่าทีลังเลอย่างหาได้ยากของคนสนิท ชายหนุ่มวางพู่กันในมือลงจากนั้นลุกขึ้น “นางน่ะหรือ?”

“ข้าน้อย...ไม่แน่ใจ ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของนางแม้มองดูไม่ชัด ทว่าก็เป็นกระบวนท่าของผู้ฝึกยุทธ์ การจับด้ามไม้กวาดของนางก็คล้ายการจับกระบี่ แต่ละจุดที่นางโบยตีคุณชายทั้งสี่ก็เป็นจุดอ่อนเพื่อสกัดการเคลื่อนไหว แม้มิใช่จุดสังหารแต่ก็เป็นจุดที่เล่นงานคนผู้หนึ่งได้ในทันที ทั้งแม่นยำและชัดเจน ทว่าเรี่ยวแรงกลับ...”

“อะไร”

“ดูแล้วนางมิได้มีกำลังภายในขอรับ หาไม่จากการที่นางโจมตีหากมีกำลังภายในคุณชายทั้งสี่น่าจะบาดเจ็บหนัก”

หยางสวินเคอมองคนสนิทนานมาก เขารู้จักอีกฝ่ายมาหลายปีเรื่องเช่นนี้ไม่มีทางที่หลิงเฮ่อจะนำมาล้อเล่น

“ข้าคิดอยากลองสังเกตมือของนาง ทว่านางเก็บมือเร็วมาก กลิ่นอายบนตัวนางก็ไม่มีร่องรอยของการเข่นฆ่า บางทีข้าอาจคิดมากไป”

“ไม่หรอกหากเจ้าบอกว่าน่าสงสัยก็ต้องหมายความเช่นนั้น...ให้คนไปสืบให้ละเอียด ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมาคุณหนูอวิ๋นกับอาจารย์อวิ๋นทำอะไร ที่ไหน กับผู้ใดบ้าง สืบให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ หากสืบเรื่องของหลิวซื่อและบุตรสาวด้วยก็ดียิ่ง”

“ขอรับ”

ชายหนุ่มมองดูศิษย์ทั้งสี่คนด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าในใจของเขากลับนึกถึงใบหน้าขาวซีดของเด็กสาวนางนั้น ใบหน้าอ่อนเยาว์ท่าทางอ่อนแอทว่า...ดวงตากลับจ้องเขม็งไม่เกรงกลัว นางไม่ได้มองเขาอย่างดุดัน ไม่ใช่เป็นการจดจ้องคนไม่รู้จัก ไม่ใช่มองคนคุ้นเคย ทว่าเขาเองก็อธิบายไม่ถูก มันเป็นความเรียบเฉย ไม่ใส่ใจ ไม่แยแส ราวกับนาง...ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา

ไม่สิ คล้ายกับนางไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา ไม่แม้แต่ตอนที่บุรุษบุกเข้าไปในเรือน ไม่มีท่าทีตื่นตระหนก ไม่มีท่าทีโกรธกรุ่น เป็นดวงตาที่เรียบเฉยโดยสิ้นเชิง

อวิ๋นซูเหยาไม่ได้สนทนากับบิดา นางลังเลและสับสนกระทั่งนอนไม่หลับ กลางดึกยังจุดตะเกียงจากนั้นนั่งคัดลายมือแล้วนำมาเทียบกับตำราเล่มเดิมที่บิดาเคยบอกว่านางเป็นคนคัดลอก อักษรตัวเดียวกันทว่ากลับแตกต่างกันราวกับเป็นคนละคนเขียน นางไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องปกติของคนที่สูญเสียความทรงจำหรือไม่ หากไม่ใช่...อยู่ๆ ไปถามบิดาแล้วเขามีลับลมคมในเช่นนั้นมิใช่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นหรอกหรือ

รุ่งเช้าวันถัดมารอจนบิดาออกจากเรือนพำนัก หญิงสาวแต่งตัวเหมือนกับหูอวี๋แกล้งปลอมตัวเป็นสาวใช้ จากนั้นนั่งรถม้าของสำนักศึกษาหลวงไปตลาด ขณะที่หูอวี๋เดินซื้อของนางก็แวะไปที่ร้านหมอสอบถามอาการที่เป็นไปได้ กระทั่งพบว่าไม่มีทางที่คนผู้หนึ่งจะลายมือเปลี่ยนไปจนไม่มีเค้าเดิมเช่นนี้ แม้สูญเสียความทรงจำทว่าร่างกายก็จะจดจำผ่านความเคยชิน ดังนั้นวิธีที่จะช่วยฟื้นฟูความทรงจำ นั่นก็คือใช้ความเคยชินจากสิ่งเดิมที่เคยทำ เคยเห็น พบปะคนที่คุ้นเคยให้ได้มากที่สุด ทว่า...นางไม่มีความรู้สึกคุ้นเคยที่ว่านั้น แม้แต่ใบหน้าของตัวเอง ชื่อแซ่ กระทั่งบิดาตัวเองนางก็รู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า