ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผัง

ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผัง

แรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของเกาะอรุณรุนแรงขึ้นทันทีหลังเสียงจากอีกมิติถามว่าธันวาจะยังเลือกเป็นมนุษย์ได้หรือไม่ หลอดไฟทั่วห้องทดลองดับลงพร้อมกัน ก่อนแสงฉุกเฉินสีแดงจะสว่างขึ้นแทน เสียงเตือนดังซ้ำอย่างต่อเนื่อง ประตูทางออกทุกบานเลื่อนปิด ระบบสื่อสารถูกตัดขาด และแคปซูลซึ่งเคยเก็บตัวทดลองรุ่นก่อนเริ่มทำงานขึ้นมาเอง ของเหลวสีดำไหลวนอยู่ภายในทั้งที่หลายแคปซูลว่างเปล่ามานานหลายสิบปี ราวกับพลังจากอีกมิติกำลังพยายามปลุกบางสิ่งซึ่งหลับใหลอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ธันวารู้สึกเจ็บแปลบกลางหน้าอก ความร้อนแผ่จากแก่นอนันต์ไปทั่วร่าง เส้นพลังสีดำปรากฏใต้ผิวหนังตั้งแต่ข้อมือจนถึงลำคอ เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือกดพื้นเอาไว้แน่น ขณะที่เสียงนับไม่ถ้วนแทรกเข้ามาในศีรษะ เสียงเหล่านั้นไม่ได้ตะโกนหรือข่มขู่ แต่กระซิบด้วยถ้อยคำซ้ำเดิมอย่างช้า ๆ

"เปิดประตู"

ธันวากัดฟัน เขาพยายามลุกขึ้น แต่ทันทีที่ขยับ ความทรงจำบางอย่างในหัวกลับเลือนหาย เขาเห็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยนิมิต เห็นผู้คนจำนวนมากมองเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่สามารถนึกออกได้ว่าภาพนั้นเกิดขึ้นเมื่อใด เขาพยายามนึกถึงวันที่ได้พบพิมพ์ชนกครั้งแรก กลับจำได้เพียงใบหน้าของเธอโดยไม่มีเสียงหรือสถานที่ ความรู้สึกว่างเปล่าค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาแทนที่ความทรงจำทีละส่วน พิมพ์ชนกรีบวิ่งไปยังแผงควบคุม เธอพยายามเรียกข้อมูลจากระบบ แต่หน้าจอทุกจอกลับแสดงข้อความเดียวกัน

การเปิดประตูจากภายในเริ่มต้นแล้ว

"มันไม่ได้พยายามทำลายร่างกายของนาย"

พิมพ์ชนกพูดด้วยสีหน้าตื่นตระหนก นิ้วของเธอเลื่อนผ่านข้อมูลอย่างรวดเร็ว

"มันกำลังลบตัวตนของนาย หากความทรงจำและจิตสำนึกถูกทำลายจนหมด นายจะเหลือเพียงร่างที่รองรับพลังได้ จากนั้นสิ่งที่อยู่หลังรอยแยกจะใช้ร่างของนายเป็นทางผ่าน"

มาลีรีบเข้ามาประคองธันวา แต่ทันทีที่มือของเธอสัมผัสแขนเขา พลังสีดำก็ผลักเธอกระเด็นออกไป ธันวายื่นมือหมายจะคว้าไว้ ทว่ากลับชะงัก เพราะในช่วงเวลาหนึ่งเขาจำไม่ได้ว่าหญิงตรงหน้าคือใคร ความตกใจทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง เขาจ้องมาลีราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า ก่อนความทรงจำจะค่อย ๆ กลับคืนมา เขาจำได้ว่านางคือคนที่เฝ้าดูเขามานาน จำได้ว่านางซ่อนความจริงหลายอย่าง และจำได้ว่าแม้ความจริงเหล่านั้นจะทำให้เขาเจ็บปวด แต่นางก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เคยมองเห็นเขาเป็นมนุษย์ก่อนมองเห็นพลังของเขา

"ธันวา มองฉัน"

มาลีพยายามลุกขึ้นทั้งที่มีเลือดไหลจากมุมปาก

"อย่าฟังเสียงพวกมัน นายต้องจำไว้ว่านายเป็นใคร"

"ถ้าผมจำไม่ได้แล้วล่ะ"

คำถามของเขาทำให้มาลีชะงัก ธันวาไม่ได้ถามเพราะสิ้นหวัง แต่เพราะเขารู้สึกได้จริง ๆ ว่าตัวตนของตนกำลังถูกดึงออกไป ทุกลมหายใจทำให้ความทรงจำบางส่วนจางลง เขายังรู้ว่าตนชื่อธันวา แต่ไม่แน่ใจว่าชื่อนี้มาจากไหน เขายังจำได้ว่าตนเคยถูกคนทั้งโลกเกลียด แต่ความเจ็บปวดจากวันเหล่านั้นกลับหายไป เหลือเพียงภาพซึ่งไร้ความรู้สึก หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานเขาอาจจำได้ทุกอย่างแต่ไม่รู้สึกว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นชีวิตของตนเอง พิมพ์ชนกตรวจสอบเส้นทางการไหลของพลัง ก่อนพบว่าพลังงานทั้งหมดไม่ได้มาจากรอยแยกบนท้องฟ้าเพียงแห่งเดียว ส่วนหนึ่งกำลังส่งขึ้นมาจากใต้ห้องทดลอง ลึกลงไปในบริเวณซึ่งไม่มีปรากฏอยู่ในแผนผังของเกาะอรุณ

"มีแหล่งพลังงานอีกจุดอยู่ใต้พวกเรา"

เธอหันหน้าจอให้ทุกคนดู

"แต่มันถูกซ่อนออกจากระบบหลัก ไม่มีทางลง ไม่มีประตู และไม่มีรหัสสำหรับเปิด"

มาลีมองตำแหน่งนั้น สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเพียงชั่วขณะ แต่ธันวาสังเกตเห็น

"คุณรู้ว่าข้างล่างมีอะไร"

มาลีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า

"ฉันรู้เพียงว่าอธิปสร้างพื้นที่ซึ่งไม่มีชื่อเอาไว้ เขาไม่ยอมบอกสมาชิกคนอื่นของโครงการว่ามันใช้ทำอะไร แม้แต่ฉันก็ไม่เคยได้รับอนุญาตให้เข้าไป"

ธันวาจ้องนาง เขารู้ว่ามาลียังพูดไม่หมด แต่ไม่มีเวลาบีบบังคับให้ยอมรับความจริง เสียงเตือนดังถี่ขึ้น ค่าการเชื่อมต่อบนหน้าจอเพิ่มจากสิบสองเปอร์เซ็นต์เป็นยี่สิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์อย่างรวดเร็ว พิมพ์ชนกพยายามหยุดการทำงานของระบบ แต่ทุกคำสั่งถูกปฏิเสธ รหัสควบคุมของรัฐบาลและรหัสเดิมของสถาบันอรุณไม่สามารถแทรกแซงได้ ราวกับระบบนี้ไม่เคยถูกสร้างขึ้นมาให้มนุษย์ทั่วไปควบคุมตั้งแต่แรก มาลีมองไปยังแกนพลังงานกลางห้อง ก่อนตัดสินใจหยิบอาวุธขึ้นมา

"ถ้าเราทำลายแกนหลัก การเชื่อมต่ออาจหยุดลง"

พิมพ์ชนกหันกลับมา

"อาจหยุด หรืออาจทำให้พลังทั้งหมดระเบิดออกมาในทันที ธันวาเชื่อมต่อกับแกนนี้อยู่ ถ้ามันถูกทำลาย เขาอาจตาย"

"แต่ถ้าไม่ทำอะไร เขาจะไม่เหลือตัวตนให้ช่วยอีก"

มาลียกอาวุธขึ้น สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด นางรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้อาจหมายถึงการฆ่าคนที่นางพยายามปกป้องมาตลอด ธันวาฝืนลุกขึ้น เขาก้าวไปยืนระหว่างมาลีกับแกนพลังงาน แม้ขาทั้งสองข้างกำลังสั่น

"วางอาวุธลง"

"ธันวา ถ้าการเชื่อมต่อสมบูรณ์ นายจะกลายเป็นประตูให้พวกมัน"

"ผมรู้"

"แล้วนายจะให้ฉันยืนดูพวกมันเอาตัวนายไปหรือ"

"ผมจะไม่ให้คุณเลือกว่าผมควรตายอีกแล้ว"

น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่ทำให้มาลีลดอาวุธลงเล็กน้อย ธันวาจ้องนางโดยไม่หลบสายตา ตลอดชีวิตของเขามีคนมากมายตัดสินแทนเขา นักวิทยาศาสตร์สร้างร่างกายนี้ขึ้นมาเพราะเชื่อว่าโลกต้องการภาชนะ รัฐบาลไล่ล่าเขาเพราะเชื่อว่าเขาจะกลายเป็นราชันอสูร ผู้คนหวาดกลัวเขาเพราะภาพอนาคตซึ่งยังไม่เกิดขึ้น แม้แต่มาลีก็ปิดบังความจริงเพราะเชื่อว่าการไม่รู้จะทำให้เขาปลอดภัย หากครั้งนี้นางทำลายแกนพลังงานเพื่อหยุดทุกอย่าง ชีวิตของเขาก็ยังคงจบลงด้วยการเลือกของคนอื่น

"ผมไม่ได้บอกว่าจะยอมให้มันควบคุม"

ธันวาหันไปมองพิมพ์ชนก

"ถ้าผมคือประตู ระบบนี้ก็ควรตอบสนองกับผมมากกว่ามัน"

พิมพ์ชนกเข้าใจสิ่งที่เขากำลังคิด สีหน้าของเธอซีดลงทันที

"นายจะเชื่อมต่อกับมันโดยตรงหรือ"

"ตอนนี้มันกำลังพยายามเปิดประตูโดยลบตัวตนของผม ถ้าผมเปิดการเชื่อมต่อด้วยตัวเอง ผมอาจควบคุมทิศทางของพลังได้"

"หรืออาจทำให้มันเข้ามาในร่างนายเร็วขึ้น"

"ผมรู้"

"นี่ไม่ใช่การทดลองที่เราสามารถเริ่มใหม่ได้ ถ้านายพลาดเพียงครั้งเดียว นายอาจไม่กลับมาอีก"

ธันวาก้มมองมือของตน เส้นพลังสีดำกำลังขยายขึ้นเรื่อย ๆ แต่ท่ามกลางความเจ็บปวด เขายังรู้สึกได้ถึงหัวใจที่กำลังเต้น เขายังกลัวตาย ยังลังเล และยังไม่อยากสูญเสียตัวเอง ความกลัวเหล่านี้ไม่ใช่ความอ่อนแอ มันคือหลักฐานว่าเขายังเป็นมนุษย์

"ถ้าผมถูกสร้างมาให้เป็นประตู สิ่งแรกที่ผมจะเลือกก็คือ ใครมีสิทธิ์เปิดมัน"

ธันวาเดินไปยืนหน้าแกนพลังงาน พิมพ์ชนกพยายามค้นหาวิธีช่วยควบคุมค่าการเชื่อมต่อ ขณะที่มาลียังคงกำอาวุธแน่น นางอยากห้ามเขา แต่รู้ดีว่าการห้ามในเวลานี้ก็ไม่ต่างจากการตัดสินใจแทนเขาอีกครั้ง ในที่สุดนางจึงวางอาวุธลง ก่อนเดินเข้ามายืนข้างหลังเขา

"ถ้านายจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร ฉันจะเตือนนาย"

ธันวาหันกลับมาเล็กน้อย

"ต่อให้ผมจำคุณไม่ได้หรือ"

"ต่อให้นายเกลียดฉัน ฉันก็จะพูดจนกว่านายจะจำได้"

ธันวาไม่ตอบ เขาวางฝ่ามือลงบนแกนพลังงาน ความเย็นจัดแล่นเข้าสู่ร่าง ก่อนถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุนแรง รอยแยกบนท้องฟ้าสั่นสะเทือนพร้อมกับพื้นเกาะ พลังสีดำไหลทะลักเข้ามาในจิตใจของเขา ภาพจำนวนมากปรากฏขึ้นในชั่วพริบตา เขาเห็นเมืองทุกแห่งบนโลกถูกปกคลุมด้วยความมืด เห็นผู้คนคุกเข่าต่อหน้าเขา ไม่มีใครเกลียด ไม่มีใครหวาดกลัว และไม่มีใครกล้าทำร้ายเขาอีก เขานั่งอยู่บนบัลลังก์สีดำท่ามกลางโลกซึ่งสงบอย่างสมบูรณ์ เสียงจากอีกมิติกระซิบว่าความโดดเดี่ยวทั้งหมดจะจบลง หากเขายอมปล่อยให้ประตูเปิด

"เจ้าไม่จำเป็นต้องต่อสู้อีก"

ธันวาจ้องภาพตนเองบนบัลลังก์ ใบหน้านั้นเหมือนเขาทุกประการ แต่ดวงตากลับว่างเปล่า ไม่มีความโกรธ ไม่มีความเศร้า และไม่มีความเมตตา

"มนุษย์ทำร้ายเจ้า"

เสียงนั้นดังขึ้นรอบตัว

"พวกเขาเห็นอนาคตและตัดสินว่าเจ้าคือปีศาจ ทั้งที่เจ้ายังไม่ได้ทำสิ่งใด เหตุใดเจ้าจึงต้องปกป้องพวกเขา"

ธันวาไม่สามารถตอบได้ทันที เพราะคำถามนั้นสัมผัสกับบาดแผลที่ลึกที่สุด เขาเคยถูกไล่ล่าเพียงเพราะคนทั้งโลกเห็นสิ่งที่เขาอาจกลายเป็น เคยถูกเกลียดก่อนมีโอกาสเลือก และเคยคิดว่าหากโลกเชื่อว่าเขาเป็นปีศาจ เขาก็ควรเป็นสิ่งนั้นให้พวกเขาเห็น แต่ในเวลานี้ เขากลับนึกถึงมือของคนธรรมดาซึ่งยื่นมาหาเขาในวันที่ทุกคนถอยหนี นึกถึงพิมพ์ชนกที่ยอมเสี่ยงชีวิตค้นหาความจริง นึกถึงมาลีที่ทำผิดพลาดมากมายแต่ยังยืนอยู่ตรงนี้ และนึกถึงตนเองในวันที่ยังมีความฝันเล็ก ๆ ก่อนภาพอนาคตจะพรากทุกอย่างไป

"เพราะผมไม่ได้ช่วยโลกเพื่อตอบแทนสิ่งที่โลกทำกับผม"

เขาพูดขึ้นท่ามกลางความมืด

"แล้วเจ้าทำเพื่อสิ่งใด"

"เพราะนี่คือสิ่งที่ผมเลือกจะทำ"

ภาพบัลลังก์ดำแตกร้าว เสียงจากอีกมิติเปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นเกรี้ยวกราด พลังจำนวนมหาศาลพยายามแทรกเข้าไปในความทรงจำของธันวา ภาพใบหน้าของพิมพ์ชนกเลือนหาย ชื่อของมาลีหายไป และแม้แต่คำว่าธันวาก็เริ่มไม่มีความหมาย เขารู้สึกเหมือนกำลังจมลงในทะเลซึ่งไม่มีพื้น มือของเขายังสัมผัสแกนพลังงานอยู่ แต่ไม่รู้แล้วว่าทำไมตนจึงต้องต่อต้าน

เสียงของมาลีดังผ่านความมืดเข้ามา

"นายชื่อธันวา"

เขาได้ยิน แต่ไม่เข้าใจ

"นายไม่ใช่หมายเลขศูนย์ ไม่ใช่ภาชนะ และไม่ใช่ประตู นายคือเด็กที่เคยถามฉันว่าทำไมท้องฟ้าจึงเปลี่ยนสีในตอนเย็น นายคือคนที่กลัวการถูกทิ้ง แต่ยังยอมเดินกลับไปช่วยคนที่เคยทิ้งนาย"

เสียงของพิมพ์ชนกดังตามมา

"นายคือคนที่เถียงกับฉันทุกครั้งที่ฉันสั่งให้นายพัก นายเป็นคนดื้อ ชอบตัดสินใจเสี่ยงชีวิตคนเดียว และไม่เคยยอมรับว่าตัวเองกลัว"

ความทรงจำเล็ก ๆ ค่อย ๆ กลับคืนมา มันไม่ใช่ภาพยิ่งใหญ่หรือเหตุการณ์ซึ่งเปลี่ยนโลก แต่เป็นช่วงเวลาธรรมดาซึ่งไม่มีระบบใดบันทึกเอาไว้ เสียงหัวเราะระหว่างการเดินทาง ความเหนื่อยล้าหลังการต่อสู้ อาหารที่ไม่มีรสชาติในฐานหลบภัย และคืนที่เขานอนไม่หลับเพราะกลัวว่าตื่นขึ้นมาแล้วจะพบว่าทุกคนหายไป สิ่งเหล่านี้รวมกันเป็นตัวตนของเขา ไม่ใช่พลัง ไม่ใช่แก่นอนันต์ และไม่ใช่จุดประสงค์ที่นักวิทยาศาสตร์สร้างขึ้น

"ผมชื่อธันวา"

เขาพูดช้า ๆ

เส้นพลังสีดำบนร่างหยุดขยาย

"ผมอาจถูกสร้างขึ้นจากพลังของพวกคุณ"

ธันวากำแกนพลังงานแน่น ก่อนใช้จิตใจบังคับทิศทางการไหลย้อนกลับ

"แต่ชีวิตของผมไม่ใช่ของพวกคุณ"

พลังสีดำระเบิดออกจากร่างของเขา แทนที่จะพุ่งเข้าสู่รอยแยก มันกลับไหลลงสู่ส่วนลึกของเกาะ เสียงจากอีกมิติกรีดร้อง ระบบทุกส่วนทำงานพร้อมกัน ค่าการเชื่อมต่อลดจากแปดสิบสามเปอร์เซ็นต์เหลือห้าสิบ สี่สิบ และสิบสอง ก่อนหยุดลงที่ศูนย์ รอยแยกเหนือเกาะอรุณยังไม่ปิด แต่กระแสพลังซึ่งพยายามใช้ร่างธันวาเป็นทางผ่านถูกตัดขาด ธันวาถอยออกจากแกนพลังงาน เขาเกือบล้มลง แต่มาลีเข้ามารับร่างเอาไว้ได้ทัน คราวนี้พลังไม่ได้ผลักนางออกไป

ห้องทดลองกลับเข้าสู่ความเงียบ เสียงเตือนทั้งหมดหยุดลง ก่อนระบบเก่าจะประกาศข้อความใหม่

"ยืนยันตัวตน ภาชนะหมายเลขศูนย์"

ธันวาฝืนเงยหน้าขึ้น

"ตรวจพบเจตจำนงอิสระ"

ผนังด้านหลังแคปซูลหมายเลขศูนย์สั่นสะเทือน ฝุ่นจำนวนมากร่วงลงมา ก่อนส่วนหนึ่งของผนังจะเลื่อนแยกออกจากกัน เผยให้เห็นทางเดินแคบซึ่งทอดลงสู่ความมืด พิมพ์ชนกตรวจสอบแผนผังอีกครั้ง แต่ทางเดินนี้ยังคงไม่ปรากฏอยู่ในข้อมูลของเกาะ

"นี่คงเป็นพื้นที่ซึ่งถูกซ่อนออกจากระบบ"

เธอหยิบอุปกรณ์ตรวจจับขึ้นมา

"พลังที่นายส่งกลับลงไปเปิดกลไกของมัน"

มาลีมองทางเดินด้วยสีหน้าซับซ้อน ธันวาสังเกตเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของนาง มันไม่ใช่ความกลัวต่อสิ่งมีชีวิตจากอีกมิติ แต่เป็นความกลัวต่อความจริงซึ่งรออยู่ข้างล่าง เขาไม่ได้ถาม เพราะรู้ว่าต่อให้มาลียอมตอบ เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถเชื่อคำพูดของนางได้ทั้งหมดอีกหรือไม่ ความจริงในสถานที่แห่งนี้ถูกปิดบังมานานเกินไป และครั้งนี้เขาต้องเห็นมันด้วยตาตนเอง

ทั้งสามเดินลงไปตามทาง บันไดทอดลึกกว่าที่คาด อากาศด้านล่างเย็นจัด ผนังสองข้างไม่มีสัญลักษณ์ของสถาบันอรุณ ไม่มีหมายเลขห้อง และไม่มีรหัสโครงการ มีเพียงแผ่นโลหะเล็ก ๆ ติดอยู่ตรงปลายทาง ข้อความบนแผ่นนั้นถูกเขียนด้วยลายมือแทนการพิมพ์จากเครื่องจักร

สถานที่เก็บสิ่งที่ไม่ควรถูกลืม

เมื่อธันวาเดินเข้าใกล้ ประตูทรงกลมก็เปิดออกโดยไม่ต้องใช้รหัส ภายในเป็นห้องขนาดใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยอุปกรณ์บันทึกข้อมูลทรงกระบอกนับร้อย แต่ละเครื่องมีหมายเลขของตัวทดลองกำกับอยู่ หมายเลขหนึ่ง หมายเลขสอง หมายเลขสาม ต่อเนื่องไปจนถึงตัวเลขซึ่งไม่มีใครรู้ว่าโครงการนี้เคยสร้างชีวิตขึ้นมามากมายเพียงใด บางเครื่องยังมีแสงสว่าง บางเครื่องดับสนิท และบางเครื่องถูกทำลายเหมือนมีใครพยายามลบสิ่งที่อยู่ภายใน

พิมพ์ชนกเดินไปตรวจสอบเครื่องใกล้ที่สุด เมื่อพบประเภทของข้อมูล สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

"นี่ไม่ใช่แค่ผลการทดลอง"

"แล้วมันคืออะไร"

ธันวาถาม

"ความทรงจำ"

เธอเลื่อนข้อมูลขึ้นบนหน้าจอ

"ภาพที่พวกเขาเคยเห็น เสียงที่พวกเขาเคยได้ยิน รวมถึงความรู้สึกก่อนตาย ทุกอย่างถูกบันทึกเอาไว้ที่นี่"

ธันวามองเครื่องบันทึกนับร้อย ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับกลางอก ตัวทดลองที่อยู่ในแคปซูลด้านบนอาจถูกเรียกว่าความล้มเหลว แต่ในห้องนี้มีหลักฐานว่าพวกเขาเคยกลัว เคยเจ็บปวด และเคยพยายามรักษาตัวตนเอาไว้เช่นเดียวกับเขา พวกเขาไม่ใช่เพียงร่างทดลองที่เสียหาย แต่เป็นมนุษย์ซึ่งถูกสร้างขึ้นมาโดยไม่มีโอกาสเลือกจุดหมายของชีวิต

ตรงกลางห้องมีเครื่องบันทึกสีขาวเพียงเครื่องเดียว ไม่มีร่องรอยความเสียหาย และไม่มีฝุ่นเกาะอยู่บนพื้นผิว เมื่อธันวาเข้าใกล้ ข้อความก็ปรากฏขึ้น

ภาชนะหมายเลขศูนย์

สถานะข้อมูลสมบูรณ์

เขายื่นมือแตะหน้าจอ ข้อมูลส่วนแรกเปิดออกทันที สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่ผลการทดสอบพลัง แต่เป็นวันที่สองวัน วันแรกระบุว่าเป็นวันที่เริ่มสร้างร่างภาชนะหมายเลขศูนย์ ส่วนวันที่สองระบุว่าเป็นวันถือกำเนิดของธันวา วันที่ทั้งสองไม่ได้ตรงกัน และห่างกันนานกว่าที่ควรจะเป็น

"ทำไมผมถึงมีวันเกิดสองวัน"

ไม่มีใครตอบ พิมพ์ชนกตรวจสอบรายละเอียดเพิ่มเติม แต่ข้อมูลทั้งหมดถูกล็อกด้วยคำสั่งระดับสูงสุด เธอจึงเปิดประวัติผู้เคยเข้าถึงแฟ้มแทน รายชื่อแรกคือศาสตราจารย์อธิป ส่วนรายชื่อที่สองทำให้มือของเธอหยุดนิ่ง

"มาลี"

ธันวาหันกลับไปมองหญิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง มาลีไม่ได้แสดงความประหลาดใจ นางเพียงหลับตาลงเหมือนรู้ว่าช่วงเวลานี้ต้องมาถึงในที่สุด

"คุณบอกว่าไม่เคยได้รับอนุญาตให้เข้ามา"

"ฉันไม่ได้รับอนุญาต"

"แต่ชื่อของคุณอยู่ในประวัติ"

"เพราะครั้งนั้นฉันไม่ได้เข้ามาด้วยการอนุญาต"

คำตอบยิ่งทำให้ธันวาสงสัย เขาก้าวเข้าไปใกล้นาง

"คุณทำอะไรกับข้อมูลของผม"

มาลีมองเขา น้ำตาเริ่มคลออยู่ในดวงตา แต่ครั้งนี้นางไม่พยายามหลบหนีคำถาม

"ฉันอยากให้นายดูบันทึกก่อน"

"แล้วหลังจากนั้นคุณจะบอกความจริงทั้งหมดหรือ"

"ใช่"

"ไม่มีการปิดบังอีก"

มาลีพยักหน้า

"ไม่มีอีกแล้ว"

ธันวาหันกลับไปยังเครื่องบันทึก ระบบตรวจพบว่าเจ้าของข้อมูลยืนยันการเข้าถึง แสงทั่วห้องค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงหน้าจอตรงหน้าเขา คำเตือนปรากฏขึ้นว่าบันทึกนี้อาจเปลี่ยนแปลงความเข้าใจเกี่ยวกับกำเนิดและตัวตนของผู้รับชม ผู้สร้างข้อมูลได้กำหนดไว้ว่า ไม่มีผู้ใดสามารถเปิดมันแทนภาชนะหมายเลขศูนย์ได้ ธันวาต้องเป็นผู้ตัดสินใจด้วยตนเองว่าจะรับรู้ความจริงหรือปล่อยให้มันถูกฝังอยู่ที่นี่ตลอดไป

ระบบถามเป็นครั้งสุดท้าย

"ต้องการเปิดบันทึกวันที่ภาชนะหมายเลขศูนย์ถือกำเนิดหรือไม่"

ธันวานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้ว่าหลังจากตอบตกลง ชีวิตที่เคยเชื่อว่าเป็นของตนอาจเปลี่ยนไปทั้งหมด เขาอาจพบว่าความทรงจำในอดีตเป็นเรื่องโกหก อาจพบว่ามาลีทำสิ่งที่ไม่สามารถให้อภัย และอาจพบว่าตนไม่ได้มีความเป็นมนุษย์อย่างที่พยายามเชื่อมาตลอด แต่หากถอยกลับในตอนนี้ เขาจะต้องใช้ชีวิตต่อไปภายใต้เงาของคำถามซึ่งไม่มีวันหายไป

เขาจึงวางฝ่ามือลงบนหน้าจอ

"เปิดบันทึก"

เครื่องจักรกลางห้องเริ่มทำงาน ภาพสีขาวปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ พร้อมข้อความซึ่งทำให้ทุกคนหยุดหายใจ

บันทึกการกำเนิดภาชนะหมายเลขศูนย์

วันที่ธันวาเกิด