ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิป

ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิป

ภายในห้องลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบปกคลุมทุกสิ่งหลังจากประตูภาชนะเปิดออก ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าหนักเกินกว่าจะยอมรับได้ ภายในห้องขนาดมหึมานั้นเต็มไปด้วยแคปซูลทดลองจำนวนมาก บางแคปซูลว่างเปล่า บางแคปซูลมีร่องรอยความเสียหาย และบางแคปซูลยังคงมีสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์หลับใหลอยู่ภายใน

ธันวายืนอยู่ตรงกลางห้อง มองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่สั่นไหว เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนที่ได้รับพลังพิเศษจากการทดลอง แต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความจริงอาจลึกกว่านั้น

เขาไม่ได้ถูกมอบพลัง

เขาถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับมัน

คำว่า ภาชนะ ที่สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติเรียกเขา ไม่ใช่คำดูถูก

แต่มันคือชื่อของโครงการที่มนุษย์สร้างขึ้นมาตั้งแต่แรก

มาลีเดินเข้าไปใกล้แคปซูลหนึ่ง เธอวางมือบนกระจกที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"นี่คือสิ่งที่เราเคยทำ"

เสียงของเธอเบามาก

ธันวาหันไปมอง

"คุณเคยเห็นพวกเขามาก่อน"

มาลีเงียบ

คำถามนั้นแทงเข้าไปในความทรงจำของเธอ

หลายปีก่อน ก่อนที่ธันวาจะมีตัวตน เธอเคยเดินผ่านห้องนี้มาแล้ว เธอเคยเห็นตัวทดลองเหล่านี้ เธอเคยเห็นเด็กและมนุษย์จำนวนมากถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของการทดลอง

ตอนนั้นเธอยังเชื่อว่า มันเป็นการเสียสละเพื่ออนาคตของมนุษยชาติ

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอถึงเข้าใจว่าไม่มีอนาคตใดที่คุ้มค่ากับการทำลายความเป็นมนุษย์ของใครบางคน

"ฉันเคยคิดว่าเรากำลังสร้างผู้ช่วยโลก"

มาลีพูด

"แต่สุดท้าย เรากลับสร้างสิ่งที่โลกต้องหวาดกลัว"

ธันวาไม่ได้ตอบ

เพราะเขาไม่รู้ว่าควรโกรธเธอ หรือควรสงสารเธอ

ทันใดนั้น ระบบภายในห้องก็เริ่มทำงาน หน้าจอขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลางห้องสว่างขึ้น แสงสีฟ้ากระจายไปทั่วพื้นที่ ก่อนที่ภาพของชายคนหนึ่งจะปรากฏขึ้น

ศาสตราจารย์อธิป

ทุกคนหยุดนิ่ง

แม้แต่กฤตภาสที่เคยเห็นชื่อของเขาในเอกสาร ก็ยังต้องจ้องภาพนั้นด้วยความตกใจ

ชายในภาพดูอายุน้อยกว่าที่พวกเขาเคยเห็นผ่านระบบสื่อสาร เขายืนอยู่ในห้องทดลองเดียวกัน ด้านหลังเต็มไปด้วยข้อมูลเกี่ยวกับโครงการภาชนะเทวะ

แต่สิ่งที่แตกต่างคือ

ใบหน้าของเขาไม่ได้เหมือนคนที่ต้องการสร้างอาวุธ

มันเป็นใบหน้าของคนที่กำลังแบกรับความกลัว

อธิปในบันทึกมองกล้อง

ก่อนพูด

"ถ้าบันทึกนี้ถูกเปิดขึ้น"

เขาหยุด

"หมายความว่าโครงการภาชนะเทวะล้มเหลว หรือโลกกำลังเข้าสู่ช่วงเวลาที่มนุษย์ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป"

ทุกคนตั้งใจฟัง

"ผมคือศาสตราจารย์อธิป ผู้รับผิดชอบโครงการภาชนะเทวะ"

เขาพูด

"และวันนี้ ผมจะบันทึกเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมมนุษย์ถึงสร้างภาชนะ"

ภาพเปลี่ยนไป

เป็นภาพของอวกาศ

จักรวาลที่เต็มไปด้วยดวงดาว

แต่ตรงกลางของภาพ มีบางสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่

สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่เคลื่อนผ่านความมืด

"มนุษย์เคยเชื่อว่า โลกคือสถานที่ที่โดดเดี่ยว"

อธิปกล่าว

"แต่เราคิดผิด"

ภาพแสดงข้อมูลจากการสำรวจอวกาศ

"จักรวาลไม่ได้ว่างเปล่า"

"และมนุษย์ไม่ได้เป็นสิ่งมีชีวิตเดียวที่มีสติปัญญา"

ทุกคนเงียบ

เพราะนี่คือสิ่งที่พวกเขาเริ่มเข้าใจแล้ว

สิ่งที่กำลังมาจากอีกมิติ

ไม่ใช่เหตุการณ์ผิดปกติ

แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลที่ใหญ่กว่าที่มนุษย์เคยรู้จัก

อธิปพูดต่อ

"สิ่งที่เราค้นพบไม่ได้เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตต่างดาว"

"มันคือสิ่งมีชีวิตที่วิวัฒนาการไปไกลเกินกว่ารูปแบบชีวิตของเรา"

ภาพแสดงสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีรูปร่างแน่นอน

พลังงานที่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริง

สิ่งที่สามารถเดินทางผ่านมิติ

"พวกมันไม่ได้ต้องการทรัพยากร"

อธิปกล่าว

"ไม่ได้ต้องการดินแดน"

เขาหยุด

"สิ่งที่พวกมันต้องการคือภาชนะ"

ธันวารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น

ทุกคนหันมามองเขา

อธิปในบันทึกพูดต่อ

"พลังของพวกมันไม่สามารถอยู่ในร่างกายธรรมดา"

"แม้แต่มนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด ก็ไม่สามารถรับพลังนั้นได้"

ภาพแสดงร่างมนุษย์ที่ล้มเหลวในการทดลอง

"ร่างกายมนุษย์แตกสลาย"

"จิตใจมนุษย์ถูกกลืนกิน"

"ตัวตนของพวกเขาหายไป"

ภาพของตัวทดลองรุ่นก่อนปรากฏขึ้น

ธันวากำมือแน่น

เขาเข้าใจแล้ว

คนเหล่านี้ไม่ได้ล้มเหลวเพราะพวกเขาอ่อนแอ

พวกเขาล้มเหลวเพราะมนุษย์พยายามให้ร่างกายธรรมดารับสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่

อธิปมองกล้อง

"ดังนั้นเราจึงสร้างภาชนะ"

คำพูดนั้นดังไปทั่วห้อง

"ไม่ใช่เพื่อสร้างอาวุธ"

"ไม่ใช่เพื่อสร้างราชันอสูร"

"แต่เพื่อสร้างสิ่งมีชีวิตที่สามารถยืนอยู่ระหว่างมนุษย์และสิ่งที่กำลังมา"

ธันวานิ่ง

เพราะนี่คือครั้งแรกที่เขาได้ยินเหตุผลจากต้นกำเนิดของโครงการ

เขาไม่ได้ถูกสร้างเพื่อทำลาย

เขาถูกสร้างเพื่อรับมือกับสิ่งที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถต่อสู้ได้

แต่คำถามสำคัญยังคงอยู่

ถ้าเป้าหมายคือการสร้างผู้ปกป้อง

ทำไมตัวทดลองรุ่นก่อนถึงสูญเสียความเป็นมนุษย์

อธิปในบันทึกตอบคำถามนั้นราวกับรู้ว่าคนที่ดูจะถาม

"แต่เราพบปัญหาหนึ่ง"

ภาพเปลี่ยนเป็นตัวทดลองจำนวนมาก

"พลังสามารถใส่เข้าไปในร่างกาย"

"แต่เราไม่สามารถรักษาจิตใจ"

เขาหยุด

"ทุกภาชนะที่สมบูรณ์ด้านร่างกาย"

"กลับล้มเหลวด้านจิตวิญญาณ"

ห้องเงียบลง

"พวกเขามีพลัง"

"แต่ไม่มีตัวตน"

ธันวาจ้องภาพเหล่านั้น

เขาเริ่มเข้าใจ

สิ่งที่ทำให้เขาแตกต่างไม่ใช่เพียงพลัง

แต่คือสิ่งที่ตัวทดลองอื่นไม่มี

ความทรงจำ

ความรู้สึก

ความเจ็บปวด

ความรัก

ความกลัว

ทุกสิ่งที่ทำให้เขายังคงเป็นตัวเขา

อธิปในบันทึกมองกล้องเป็นครั้งสุดท้าย

"เราจึงสร้างภาชนะรุ่นสุดท้าย"

ภาพเปลี่ยน

เป็นข้อมูลของเด็กคนหนึ่ง

ธันวา

ทุกคนในห้องหยุดนิ่ง

"ไม่ใช่ร่างที่แข็งแกร่งที่สุด"

อธิปพูด

"ไม่ใช่ร่างที่ควบคุมพลังได้ดีที่สุด"

เขาหยุด

"แต่เป็นร่างที่มีโอกาสรักษาความเป็นมนุษย์ได้มากที่สุด"

ธันวาไม่สามารถละสายตาจากภาพนั้นได้

เพราะนี่คือครั้งแรกที่เขาเห็นจุดเริ่มต้นของตัวเอง

ไม่ใช่จากคำโกหก

ไม่ใช่จากความทรงจำของคนอื่น

แต่จากคนที่สร้างเขาขึ้นมา

อธิปกล่าว

"ถ้าเจ้ากำลังดูบันทึกนี้"

"จงจำไว้"

"เจ้าถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นภาชนะ"

เขาหยุด

"แต่เจ้าจะเป็นเพียงภาชนะหรือไม่นั้น"

ภาพของอธิปจางลง

"ไม่ได้ถูกกำหนดโดยผู้สร้าง"

"แต่ถูกกำหนดโดยตัวเจ้าเอง"

หน้าจอดับลง

ไม่มีใครพูดอะไร

เพราะทุกคนเพิ่งได้รับคำตอบ

แต่คำตอบนั้นกลับสร้างคำถามใหม่

ธันวาไม่ได้เป็นอาวุธ

ไม่ได้เป็นปีศาจ

เขาเป็นภาชนะที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อรับมือกับภัยจากจักรวาล

แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้คือ

เมื่อภาชนะนั้นมีหัวใจของมนุษย์

มันจะเลือกปกป้องโลก

หรือจะกลายเป็นสิ่งเดียวกับศัตรูที่มันถูกสร้างมาเพื่อต่อสู้

ธันวายืนอยู่ท่ามกลางห้องทดลองที่สร้างเขาขึ้นมา

เขามองตัวทดลองรุ่นก่อน

ก่อนมองมือของตัวเอง

"ถ้าผมถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นภาชนะ"

เขาพูดเบาๆ

"งั้นผมจะเป็นภาชนะที่เลือกชะตาของตัวเอง"

และในวินาทีนั้น

เสียงจากรอยแยกบนท้องฟ้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เหมือนบางสิ่งจากอีกมิติรับรู้แล้วว่า

ภาชนะที่มันตามหา

ไม่ได้เป็นเพียงสิ่งของ

แต่มันเป็นมนุษย์คนหนึ่ง

ที่กำลังเลือกจะต่อต้านมัน