ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคต

ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคต

หลังจากรอยแยกบนท้องฟ้าเริ่มขยายตัว โลกทั้งใบเข้าสู่ช่วงเวลาที่ไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อน มนุษย์ไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับสงครามระหว่างประเทศ ไม่ได้ต่อสู้กับผู้มีพลังพิเศษ หรือความขัดแย้งภายในอีกต่อไป แต่กำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์ สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติที่กำลังพยายามเข้าสู่โลก และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ มันไม่ได้มองโลกเป็นเป้าหมายแรก มันกำลังมองหาบางสิ่งที่อยู่ภายในตัวธันวา

ภายในห้องวิจัยของเมืองไร้ธง พิมพ์ชนกกำลังทำงานโดยแทบไม่ได้พักตั้งแต่วันที่รอยแยกปรากฏขึ้น เธอใช้พลังของตัวเองเชื่อมต่อกับข้อมูลจากสนามพลังงานที่อยู่รอบรอยแยก พยายามวิเคราะห์ว่าพลังที่กำลังไหลเข้ามาจากอีกมิติคืออะไร และเหตุใดมันจึงตอบสนองกับแก่นอนันต์ของธันวา

บนหน้าจอเต็มไปด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาล เส้นพลังงานหลายรูปแบบกำลังถูกเปรียบเทียบกันอย่างต่อเนื่อง แต่ยิ่งวิเคราะห์มากขึ้น สีหน้าของพิมพ์ชนกก็ยิ่งเปลี่ยนไป

เธอไม่ได้พบคำตอบที่ทำให้ทุกคนสบายใจ

เธอพบความจริงที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม

ธันวาเดินเข้ามาในห้อง เขายังคงมีสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากรู้ความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดของตัวเอง เขายังไม่สามารถยอมรับได้ทั้งหมดว่าร่างกายของเขาถูกสร้างขึ้นจากการทดลอง และชีวิตของเขาอาจเป็นส่วนหนึ่งของโครงการที่มนุษย์สร้างขึ้น

แต่สิ่งที่เขาเห็นบนหน้าจอ ทำให้ความคิดทั้งหมดหยุดลง

"เกิดอะไรขึ้น"

พิมพ์ชนกไม่ได้ตอบทันที เธอยังคงมองข้อมูลตรงหน้า ก่อนจะปิดตาลงเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า

"ฉันวิเคราะห์พลังจากรอยแยกเสร็จแล้ว"

ธันวาเดินเข้าไปใกล้

"แล้วเจออะไร"

พิมพ์ชนกหันหน้ามามองเขา

"ฉันเจอสิ่งที่ไม่อยากเจอที่สุด"

ธันวานิ่ง

"มันเกี่ยวกับผม"

พิมพ์ชนกพยักหน้า

"ใช่"

เธอเปิดข้อมูลบนหน้าจออีกครั้ง ภาพของพลังงานจากรอยแยกปรากฏขึ้น ก่อนจะถูกนำมาเปรียบเทียบกับข้อมูลจากแก่นอนันต์ในร่างของธันวา

ผลลัพธ์ทำให้ทุกคนในห้องเงียบ

รูปแบบพลังงานเหมือนกัน

ไม่ใช่แค่คล้ายกัน

แต่มาจากแหล่งเดียวกัน

ธันวาจ้องข้อมูลนั้นด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

"เป็นไปไม่ได้"

พิมพ์ชนกไม่ได้ตอบ

เพราะเธอเองก็อยากให้มันเป็นไปไม่ได้

มาลีที่ยืนอยู่ด้านหลังเดินเข้ามาดูข้อมูล เธอใช้เวลาหลายวินาทีในการอ่านผลลัพธ์ ก่อนที่สีหน้าของเธอจะเปลี่ยนไป

"ไม่ใช่"

เธอพูดเบาๆ

"มันไม่ควรเป็นแบบนี้"

ธันวาหันไปมองเธอ

"คุณรู้เรื่องนี้"

มาลีเงียบ

ความเงียบของเธอทำให้ทุกคนเข้าใจ

เธอรู้อะไรบางอย่าง

"ตอบผม"

น้ำเสียงของธันวาไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธ

แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

มาลีหลับตาลง

"ตอนสร้างแก่นอนันต์ เราไม่รู้ว่าพลังที่อยู่ภายในมันมาจากไหน"

เธอพูด

"เราแค่พบว่ามันสามารถเชื่อมต่อกับพลังงานรูปแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน"

ธันวากำมือ

"แล้วคุณก็ใช้มันสร้างผม"

มาลีไม่ปฏิเสธ

"ใช่"

คำตอบนั้นทำให้ห้องเงียบลง

พิมพ์ชนกมองข้อมูลต่อ

"ถ้าผลวิเคราะห์นี้ถูกต้อง"

เธอพูดช้าๆ

"หมายความว่าแก่นอนันต์ไม่ได้รับพลังจากโลก"

เธอหันไปมองธันวา

"พลังของนายมาจากที่เดียวกับสิ่งที่กำลังเข้ามา"

ประโยคนั้นทำให้ทุกคนหยุดนิ่ง

ธันวารู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าหายไป

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคิดว่าพลังของเขาเป็นสิ่งที่ทำให้เขาต่อสู้กับภัยคุกคาม

เขาคิดว่าแก่นอนันต์คืออาวุธที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อปกป้องโลก

แต่ตอนนี้ความจริงกลับตรงกันข้าม

พลังเดียวกันนั้น

อาจเป็นสิ่งที่เชื่อมเขากับศัตรู

ธันวามองมือของตัวเอง

มือที่เคยช่วยเหลือผู้คน

มือที่เคยถูกเรียกว่าเป็นของปีศาจ

เขาเริ่มเข้าใจว่าทำไมสิ่งมีชีวิตจากอีกมิติถึงเรียกเขาว่า ภาชนะ

เพราะสำหรับพวกมัน

เขาอาจไม่ใช่นักรบ

เขาอาจเป็นเพียงสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับพลังของพวกมัน

"ผมคือส่วนหนึ่งของพวกมันหรือ"

คำถามนั้นทำให้ไม่มีใครตอบได้ทันที

เพราะแม้แต่มาลีก็ไม่สามารถโกหกเขาได้อีกแล้ว

"ฉันไม่รู้"

เธอตอบ

"แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันรู้ คือเราไม่ได้สร้างพลังนี้ขึ้นมา"

ธันวาเงยหน้าขึ้น

"หมายความว่าอะไร"

มาลีมองแก่นอนันต์

"มนุษย์ไม่ได้สร้างมัน"

เธอพูด

"มนุษย์แค่ค้นพบมัน"

ความจริงนั้นทำให้ทุกอย่างน่ากลัวยิ่งขึ้น

เพราะถ้าแก่นอนันต์ไม่ใช่ผลงานของมนุษย์

ถ้ามันเป็นสิ่งที่มีอยู่ก่อนแล้ว

แล้วใครเป็นคนสร้างมัน

และทำไมมันถึงมาอยู่บนโลก

ทันใดนั้น ระบบเตือนภัยก็ดังขึ้น

เสียงแจ้งเตือนดังไปทั่วฐาน

เฉินอวี่รีบเข้ามา

"มีข้อมูลใหม่จากรอยแยก"

ทุกคนหันไปมอง

หน้าจอหลักเปิดขึ้น

เป็นภาพจากอนาคต

ไม่ใช่นิมิตที่มนุษย์ทั้งโลกเคยเห็น

แต่เป็นข้อมูลที่ถูกส่งออกมาจากรอยแยก

ภาพนั้นแสดงโลกในอีกหลายปีข้างหน้า

เมืองต่างๆ พังทลาย

กองทัพมนุษย์กำลังต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตจากอีกมิติ

และตรงกลางของสงคราม

มีธันวายืนอยู่

แต่ครั้งนี้ สิ่งที่แตกต่างคือ

ด้านหลังของเขาไม่ได้มีเพียงมนุษย์

มีสิ่งมีชีวิตจากอีกมิติยืนอยู่ด้วย

เหมือนกับว่าพวกมันไม่ได้กำลังต่อสู้กับเขา

แต่กำลังรอเขา

ธันวาจ้องภาพนั้น

"นี่คืออนาคต"

พิมพ์ชนกพยักหน้า

"ใช่"

"แล้วผมอยู่ฝ่ายไหน"

ไม่มีใครตอบ

เพราะภาพไม่ได้บอก

ธันวาอาจกำลังต่อสู้กับพวกมัน

หรือเขาอาจกำลังเดินไปหาพวกมัน

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นจากระบบ

ไม่ใช่เสียงของอธิป

ไม่ใช่เสียงของมนุษย์

แต่เป็นเสียงเดียวกับที่ดังมาจากรอยแยก

"ภาชนะของเรายังไม่สมบูรณ์"

ทุกคนในห้องหยุดนิ่ง

เสียงนั้นดังต่อ

"ความเป็นมนุษย์ของเจ้าคือสิ่งที่ขัดขวางการตื่นขึ้น"

ธันวารู้สึกถึงความเย็นไหลผ่านร่าง

สิ่งนั้นไม่ได้ต้องการพลังของเขาเพียงอย่างเดียว

มันต้องการบางอย่างที่อยู่ในตัวเขา

สิ่งที่ทำให้เขาแตกต่างจากภาชนะอื่น

หัวใจ

ความทรงจำ

ความรู้สึก

สิ่งที่ทำให้เขาเป็นมนุษย์

มาลีมองธันวาด้วยสีหน้าเจ็บปวด

เพราะเธอเข้าใจแล้วว่าเหตุใดตัวทดลองรุ่นก่อนถึงล้มเหลว

พวกเขาไม่ได้ล้มเหลวเพราะควบคุมพลังไม่ได้

พวกเขาล้มเหลวเพราะสูญเสียตัวเอง

พวกเขากลายเป็นเพียงภาชนะ

แต่ธันวายังคงเป็นมนุษย์

และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาแตกต่าง

ธันวากำหมัดแน่น

แม้เขาจะกลัว

แม้เขาจะสับสน

แต่เขารู้คำตอบของตัวเอง

เขาอาจไม่ได้เกิดจากธรรมชาติ

เขาอาจถูกสร้างขึ้นจากการทดลอง

แต่ชีวิตของเขาไม่ได้ถูกกำหนดโดยคนที่สร้างเขาขึ้นมา

"ถ้าพวกมันคิดว่าผมเป็นแค่ภาชนะ"

ธันวาพูด

"งั้นผมจะพิสูจน์ให้พวกมันเห็น"

เขามองรอยแยกบนท้องฟ้า

"ว่าผมเป็นมนุษย์"

ไม่มีใครพูดอะไร

เพราะในวินาทีนั้น ทุกคนเข้าใจ

สงครามครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงสงครามระหว่างโลกกับอีกมิติ

มันเป็นสงครามเพื่อแย่งชิงตัวตนของธันวา

ระหว่างสิ่งที่เขาถูกสร้างให้เป็น

กับสิ่งที่เขาเลือกจะเป็น

และคำตอบของสงครามครั้งนี้

อาจเป็นตัวตัดสินว่า

ราชันอสูรในอนาคต

จะถือกำเนิดขึ้นจากพลังของสิ่งมีชีวิตนอกโลก

หรือจากหัวใจของมนุษย์คนหนึ่งที่เลือกจะปกป้องโลกด้วยตัวเอง