ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตู

ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตู

หลังจากบันทึกของศาสตราจารย์อธิปจบลง ห้องทดลองใต้เกาะอรุณก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ไม่มีใครพูดอะไร เพราะสิ่งที่พวกเขาได้รับรู้ไม่ใช่เพียงความลับของโครงการภาชนะเทวะ แต่มันคือความจริงเกี่ยวกับการมีอยู่ของธันวาเอง

เขาไม่ได้เป็นอาวุธ

เขาไม่ได้เป็นสิ่งทดลองที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลาย

แต่เขาคือผลลัพธ์ของความพยายามครั้งสุดท้ายของมนุษย์ในการสร้างสิ่งที่สามารถเชื่อมต่อกับพลังจากอีกมิติ

พลังที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรับได้

พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริง

และพลังที่กำลังทำให้รอยแยกบนท้องฟ้าเปิดออกมากขึ้นทุกขณะ

ธันวายังคงยืนอยู่หน้าจอที่ดับไปแล้ว เขาไม่ได้รู้สึกดีใจที่ได้รู้ว่าตัวเองถูกสร้างขึ้นเพื่อช่วยโลก ตรงกันข้าม ความรู้สึกของเขากลับหนักกว่าเดิม

เพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่า ชีวิตของเขาเริ่มต้นจากการตัดสินใจของคนอื่น

เขาไม่ได้เลือกที่จะเกิด

ไม่ได้เลือกที่จะมีพลัง

และไม่ได้เลือกให้ตัวเองกลายเป็นความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติ

แต่เมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นแล้ว

เขาต้องเป็นคนเลือกว่าจะใช้ชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างไร

มาลียืนอยู่ไม่ไกลจากเขา เธอมองธันวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เธอเคยคิดว่าการซ่อนความจริงคือการปกป้องเขา แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า การปิดบังทำให้เขาต้องเดินเข้าสู่ความจริงโดยไม่มีเวลาเตรียมใจ

"ธันวา"

เธอเรียกเบาๆ

เขาหันกลับมา

"ยังมีอะไรอีกใช่ไหม"

คำถามนั้นทำให้มาลีเงียบ

เพราะเธอรู้ว่าเขาเริ่มมองเห็นแล้วว่า โครงการภาชนะเทวะยังมีความลับมากกว่านี้

"มี"

เธอตอบ

"มีอีกหลายอย่างที่นายยังไม่รู้"

ธันวาหลับตาลง

เขาไม่ได้แปลกใจอีกต่อไป

เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เขาคิดว่าเข้าใกล้ความจริง เขามักพบว่ามีความจริงอีกชั้นซ่อนอยู่เสมอ

พิมพ์ชนกเดินเข้ามาพร้อมข้อมูลใหม่

สีหน้าของเธอไม่ดีนัก

"ฉันวิเคราะห์ข้อมูลจากห้องนี้แล้ว"

ทุกคนหันไปมอง

"โครงการภาชนะเทวะไม่ได้สร้างแค่ร่างที่รับพลังได้"

เธอพูด

"มันกำลังสร้างประตู"

ธันวาขมวดคิ้ว

"ประตู"

พิมพ์ชนกพยักหน้า

"ภาชนะไม่ใช่เครื่องจักร"

เธอมองไปยังแคปซูลทดลองรอบห้อง

"มันคือมนุษย์"

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบ

"มนุษย์ที่สามารถเชื่อมต่อกับพลังจากอีกมิติ"

เธออธิบาย

"ร่างกายเป็นเหมือนจุดเชื่อมต่อ"

"จิตใจเป็นตัวควบคุม"

"และแก่นอนันต์เป็นตัวกลาง"

ธันวาเริ่มเข้าใจ

เขาไม่ได้เป็นเพียงคนที่ใช้พลัง

ร่างกายของเขาเองคือส่วนหนึ่งของระบบ

เขาคือช่องทางระหว่างสองโลก

พิมพ์ชนกเลื่อนข้อมูลต่อ

ภาพของตัวทดลองรุ่นก่อนปรากฏขึ้น

แต่ภาพเหล่านั้นไม่ได้เหมือนมนุษย์อีกต่อไป

บางร่างมีโครงสร้างร่างกายผิดปกติ

บางร่างมีพลังงานจากอีกมิติไหลออกมาจากร่าง

บางร่างไม่มีแม้แต่ความรู้สึกนึกคิดเหลืออยู่

"นี่คือเหตุผลที่ตัวทดลองส่วนใหญ่ล้มเหลว"

พิมพ์ชนกพูด

"ไม่ใช่เพราะร่างกายรับพลังไม่ได้"

เธอหยุด

"แต่เพราะจิตใจรับมันไม่ได้"

มาลีมองภาพเหล่านั้นด้วยความเจ็บปวด

เธอเคยเห็นมัน

แต่ไม่เคยกล้ายอมรับ

"พลังจากอีกมิติไม่ได้ทำลายร่างกายก่อน"

เธอพูด

"มันทำลายตัวตน"

ธันวาหันไปมองเธอ

"ตัวตน"

มาลีพยักหน้า

"ความทรงจำ"

"ความรู้สึก"

"ความคิด"

"ทุกอย่างที่ทำให้คนคนหนึ่งเป็นตัวเอง"

เธอมองแคปซูลเหล่านั้น

"เมื่อพลังมากเกินกว่าที่จิตใจจะควบคุมได้ มนุษย์จะไม่เหลือความเป็นมนุษย์"

ภาพของตัวทดลองหลายร่างปรากฏขึ้น

พวกเขาไม่ได้กลายเป็นสัตว์ประหลาดเพราะร่างกายเปลี่ยนไปเพียงอย่างเดียว

แต่เพราะพวกเขาสูญเสียสิ่งที่เคยเป็นตัวเอง

พวกเขากลายเป็นเพียงภาชนะว่างเปล่า

ร่างกายที่มีพลัง

แต่ไม่มีหัวใจ

ธันวานิ่ง

เพราะเขาเริ่มเข้าใจว่า สิ่งที่ทำให้เขาแตกต่างจากคนเหล่านั้น ไม่ใช่พลังที่มากกว่า

แต่คือความสามารถในการรักษาตัวตนของตัวเอง

เขายังคงจำได้ว่าเขาเป็นใคร

เขายังคงรู้สึกเจ็บปวด

เขายังคงมีความรัก

เขายังคงมีความกลัว

และสิ่งเหล่านั้นอาจเป็นสิ่งที่ทำให้เขายังเป็นมนุษย์

ทันใดนั้น เสียงระบบจากห้องทดลองก็ดังขึ้น

ข้อมูลของตัวทดลองรุ่นแรกถูกเปิดเผย

หมายเลขหนึ่ง

หมายเลขสอง

หมายเลขสาม

รายชื่อมากมายปรากฏขึ้น

จนกระทั่งมาถึงข้อมูลหนึ่ง

ภาชนะสมบูรณ์

หมายเลขศูนย์

ธันวาหยุดหายใจ

เพราะชื่อของเขาปรากฏอยู่ตรงนั้น

แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ

สถานะ

ไม่ใช่สำเร็จ

ไม่ใช่ล้มเหลว

แต่เป็นคำว่า

ยังไม่สมบูรณ์

ทุกคนมองหน้ากัน

"หมายความว่าอะไร"

ธันวาถาม

ไม่มีใครตอบ

จนกระทั่งมาลีพูด

"เพราะโครงการไม่ได้ต้องการแค่ร่างที่รับพลังได้"

เธอพูดช้าๆ

"พวกเขาต้องการสิ่งที่สามารถเชื่อมต่อกับอีกมิติได้ โดยไม่สูญเสียความเป็นมนุษย์"

ธันวาเงียบ

"และผมคือการทดลองนั้น"

มาลีพยักหน้า

"ใช่"

คำตอบนั้นเจ็บปวด

แต่เขารู้สึกแปลก

เพราะครั้งนี้เขาไม่ได้รู้สึกเหมือนถูกทำลาย

เขารู้สึกเหมือนกำลังเข้าใจตัวเองมากขึ้น

ทันใดนั้น เสียงสั่นสะเทือนดังขึ้นจากส่วนลึกของเกาะ

พื้นห้องสั่น

ไฟกระพริบ

รอยแยกบนท้องฟ้าเหนือเกาะเริ่มปล่อยพลังงานจำนวนมหาศาลลงมา

พิมพ์ชนกรีบตรวจสอบ

"มีบางอย่างกำลังตอบสนองกับธันวา"

ธันวามองไปยังด้านบน

เขารู้ทันที

สิ่งที่อยู่หลังรอยแยกกำลังเรียกหาเขา

ไม่ใช่เพราะเขาเป็นศัตรู

แต่เพราะเขาเป็นสิ่งเดียวที่สามารถเปิดทางเชื่อมต่อได้

เสียงจากอีกมิติดังขึ้น

"เจ้าคือประตู"

ทุกคนได้ยิน

"เจ้าคือภาชนะ"

ธันวายืนอยู่กลางห้อง

แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ถอย

"ผมไม่ใช่ประตูของพวกคุณ"

เขาพูดขึ้น

เสียงนั้นดังผ่านระบบทั่วทั้งฐาน

"ผมไม่ใช่สิ่งของที่สร้างขึ้นเพื่อให้ใครใช้"

รอยแยกสั่นสะเทือน

เสียงจากอีกมิติหัวเราะเบาๆ

"เจ้าถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสิ่งนี้"

ธันวากำหมัด

"ถูกสร้าง"

เขาพูด

"ไม่ได้หมายความว่าถูกกำหนด"

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบ

เพราะมันคือคำตอบที่แท้จริงของเขา

เขาอาจเกิดจากการทดลอง

แต่เขาไม่ได้เป็นผลลัพธ์ของการทดลองเพียงอย่างเดียว

เขามีความทรงจำ

เขามีความรู้สึก

เขามีสิทธิ์เลือก

และนั่นคือสิ่งที่ตัวทดลองรุ่นก่อนสูญเสียไป

มาลีมองเขา

ในที่สุดเธอก็เข้าใจ

สิ่งที่ทำให้ธันวาเป็นภาชนะที่สมบูรณ์

ไม่ใช่เพราะเขารับพลังได้มากที่สุด

แต่เพราะเขาปฏิเสธที่จะเป็นเพียงภาชนะ

เขาเลือกเป็นมนุษย์

เสียงเตือนดังขึ้นอีกครั้ง

กองกำลังรัฐบาลด้านนอกพบการเคลื่อนไหวจากสิ่งมีชีวิตนอกมิติ

สงครามกำลังใกล้เข้ามา

แต่ภายในเกาะอรุณ

ธันวาเพิ่งค้นพบสงครามอีกครั้ง

สงครามระหว่างตัวตนของเขา

กับสิ่งที่ถูกสร้างมาให้เขาเป็น

และในวันที่โลกต้องการผู้ปกป้อง

คำถามสำคัญที่สุดไม่ใช่

ธันวาจะมีพลังมากพอหรือไม่

แต่คือ

เมื่อเขามีพลังของสิ่งที่กำลังทำลายโลกอยู่ในตัว

เขาจะยังเลือกเป็นมนุษย์ได้หรือไม่