บทที่ 1 สิ่งตอบแทนของการรอคอย

เช้าวันอันสดใสที่ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็พากันโห่ร้องยินดี เมื่อม้าเร็ววิ่งเข้ามารายงานว่าขบวนของกองทัพของแม่ทัพเฉินมู่หยางนั้นได้เดินทางกลับมายังเมืองหลวงแล้ว อีกไม่กี่ชั่วยามก็จะเดินทางเข้าสู่ประตูเมืองหลวง ทั่วทั้งเมืองล้วนตื่นเต้นยินดี ทางวังหลวงฮ่องเต้มีรับสั่งให้จัดงานเลี้ยงต้อนรับพวกเขาทันที หลังจากที่พวกเขาเข้ามาถึงเมืองหลวงแล้ว

ภายในวังหลวงนั้นมีการจัดเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับเหล่าทหารที่กลับมาจากการสู้ศึกที่ชายแดนที่ยืดเยื้อมาเป็นเวลากว่าห้าปีแล้ว และตอนนี้ได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด แม่ทัพเฉินมู่หยางแม่ทัพใหญ่ของกองทัพนี้ได้เดินทางเข้าสู่เมืองหลวงเป็นทัพแรก ส่วนกองทัพในบังคับบัญชาของแม่ทัพอื่น ๆ ก็กำลังทยอยกันเดินทางกลับเข้าเมืองหลวง

ประชาชนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างพากันตื่นเต้นดีใจ และพากันออกมารอต้อนรับขบวนทหารตั้งแต่เช้าตรู่ ผู้คนพากันออกมายืนรออยู่สองข้างทางตั้งแต่ประตูใหญ่ด้านหน้าเมืองจนกระทั่งสุดถนนที่มุ่งหน้าเข้าสู่วังหลวง

ส่วนที่จวนสกุลเฉินที่เป็นจวนของแม่ทัพเฉินมู่หยางก็ล้วนแต่ตื่นเต้นยินดีนัก ที่ได้รับข่าวดีเช่นนี้ คนทั้งจวนพากันดีใจ โดยเฉพาะท่านย่าและแม่นมหวังพากันดีใจจนน้ำตาไหล เพราะทั้งเป็นห่วงและคิดถึงหลานชายเพียงคนเดียวที่ตอนนี้ชนะศึกกลับมาแล้ว 

พวกเขาไม่ได้พบหน้ากันมานานถึงห้าหนาวเข้าไปแล้ว มีเพียงจดหมายที่แม่ทัพเฉินเขียนมาส่งข่าวคราวเป็นระยะ หากไม่ยุ่งกับการสู้ศึกจนเกินไป ส่วนทางครอบครัวส่งจดหมายให้เขาอยู่เสมอ เพียงแต่ได้รับการตอบกลับบ้างไม่ได้รับบ้าง คงเพราะเขาติดพันการสู้ศึกอยู่ จึงได้แต่เฝ้ารอข่าวคราวกันด้วยความห่วงใยเพียงเท่านั้น

แต่ตอนนี้จะได้พบหน้ากันตัวเป็น ๆ แล้ว ทำให้ทั้งท่านย่าและแม่นมหวังที่เลี้ยงดูท่านแม่ทัพเฉินและน้องสาวเพียวคนเดียวของเขาที่มีนามว่ามู่หลันมาตั้งแต่ยังเด็ก เพราะทั้งบิดาและมารดาพากันเสียชีวิตไปด้วยไข้ป่าเมื่อตอนเดินทางกลับจากเมืองคัง และก็เสียชีวิตทันที ทำให้หลานทั้งสองเป็นกำพร้า มีเพียงท่านย่าและแม่นมหวังที่เลี้ยงดูพวกเขามาจนเติบใหญ่ 

และพวกเขามีเพื่อนสมัยเด็กอีกหนึ่งคนก็คือ ซ่งจินเยว่ หลานสาวกำพร้าของแม่นมหวังที่ท่านพ่อของนางเสียชีวิตเช่นกัน มีญาติห่างนำนางมาส่งให้กับแม่นมหวังเลี้ยงดูตั้งแต่นางยังเล็ก ๆ ทั้งสามจึงได้เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่ยังเด็ก และยังมีคุณชายจางเล่อถงอีกคนหนึ่ง เขาเป็นบุตรชายจวนสกุลจางที่อยู่ข้างบ้าน และเป็นเพื่อนเล่นด้วยกันมา

แต่พอเริ่มโตเป็นหนุ่มเป็นสาว แม่ทัพเฉินมู่หยางที่ขณะนั้นยังไม่ได้เลื่อนยศเป็นแม่ทัพ ก็ตกหลุมรักเพื่อนในวัยเด็กของตัวเองคือซ่งจินเยว่ และทั้งสองได้คบหากันเงียบ ๆ ต่อมาเมื่อผู้ใหญ่รู้เรื่องก็ไม่ได้ว่าอะไร ยินยอมให้คบหากันดังเช่นคนรัก ขณะนั้นแม่ทัพเฉินนั้นหลงรักเยว่จินมาก เพราะนางเป็นสาวน้อยที่น่ารัก สดใส และงดงามดังดอกเหม่ยกุ้ยที่แรกแย้ม

เขากับนางคบหากันดังเช่นคนรัก และขณะนั้นทหารหนุ่มน้อยนายนั้น ก็สัญญากับสาวน้อยอดีตเพื่อนวัยเด็กว่าเขาจะรักเพียงนางแค่คนเดียว จะไม่มองสตรีอื่นที่ไหนทั้งสิ้น และหากถึงเวลาที่จะออกเรือน เขาก็จะให้ท่านย่าสู่ขอนางกับแม่นมหวัง เพื่อที่จะได้รับนางเป็นฮูหยิน

ความรักของพวกเขาในเวลานั้นช่างสดใส และมีความสุขมาก ส่วนมู่หลันก็ยินดีนักกับพี่สะใภ้ที่สนิทและรักใคร่กันจนเปรียบดังสหายเช่นซ่งจินเยว่ เวลานั้นทุก ๆ คนในจวนต่างก็รับรู้ และแน่ใจว่าอีกไม่นานซ่งจินเยว่หลานสาวกำพร้าของแม่นมหวังก็คงจะได้หมั้นหมายและในที่สุดก็คงจะได้แต่งงานเป็นฮูหยินของแม่ทัพเฉินมู่หยางแน่ ๆ ไม่มีทางผิดไปจากนี้ได้

ยามเขาจะต้องออกไปรบ จินเยว่นั้นก็เป็นกังวลเพราะเป็นห่วงคนรัก วันที่เขาออกเดินทางนางหอบห่อของกินที่เป็นของแห้งที่เก็บเอาไว้ได้นาน ที่นางพยายามทำอย่างสุดฝีมือ และเพียรเสาะหาเฉพาะที่ชนิดที่เก็บเอาไว้ได้นาน ไปส่งให้กับคนสนิทของคนรักก่อนที่จะออกเดินทาง เพราะนางเป็นห่วงคนรักมาก เกรงว่าที่ชายแดนอาหารการกินจะลำบาก

วันนี้นางมอบผ้าเช็ดหน้าที่นางทำเองและปักชื่อย่อของทั้งสองเอาไว้ที่มุมผ้าเช็ดหน้าเพื่อมอบให้กับคนรักเอาติดตัวไว้ดูต่างหน้า และเพื่อเตือนใจของเขาว่านางยังรอเขาอยู่เสมอ ทั้งสองร่ำลากันด้วยความเศร้าและเป็นห่วงเป็นใยซึ่งกันและกัน

จินเยว่ยืนรอส่งคนรักจนกระทั่งเขาโหนตัวขึ้นไปนั่งบนหลังม้าคู่ใจของเขา แล้วก็หันมาโบกมือลานางเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว จึงได้บังคับให้ม้าตัวนั้น ค่อยเยื้องย่างนำหน้าขบวนทัพของเขาแล้วก็จากไป

จินเยว่ยืนส่งคนรักจนกระทั่งขบวนทหารของเขาลับสายตาไป น้ำตาของนางเอ่อคลอตาแต่ก็หักห้ามตัวเองเอาไว้เพราะเกรงว่าจะเป็นลางไม่ดี หลังจากนั้นเป็นต้นมานางก็มักจะเขียนจดหมายถึงคนรักอยู่เสมอ และฝ่ายนั้นก็ตอบกลับมาหานางเป็นประจำ

แต่พัก ๆ หลัง ๆ ก็จะมีห่างหายไปบ้าง นาน ๆ ครั้งจึงจะส่งจดหมายมา นางคิดว่าเขาคงจะติดพันการรบ จึงไม่ได้คิดอะไรมาก นางยังคงเพียรเขียนจดหมายหาคนรัก บอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ทางบ้านให้เขาฟัง หวังเพียงว่าจะช่วยให้เขาได้คลายความคิดถึงบ้าน และมีกำลังใจสู้ศึก ทั้งเพื่อเป็นการยืนยันว่านางยังคงเฝ้ารอเขาอย่างภักดี แม้อยู่ทางนี้จะมีแม่สื่อมาทาบทามหลายต่อหลายครั้งแล้ว แต่นางก็ปฏิเสธไปเสมอ เพราะหัวใจนางเฝ้ารอเพียงเฉินมู่หยางคนรักของนางเพียงเท่านั้น

พอบ่าวชายที่ใช้ให้ไปดูขบวนทหารว่าเข้าประตูเมืองมาหรือยัง ได้วิ่งเข้ามารายงานฮูหยินผู้เฒ่าว่าบัดนี้ ขบวนของท่านแม่ทัพเฉินมู่หยางได้เข้าประตูเมืองมาแล้วและกำลังมุ่งหน้าไปทางวังหลวง

“คงจะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้กระมังเจ้าคะ” แม่นมหวังเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“คงจะเช่นนั้น เขามาถึงเมืองหลวงแล้ว คงจะต้องเข้าไปถวายรายงานเรื่องการศึกนี้แก่ฮ่องเต้ก่อน จึงได้กลับจวนได้ รออีกนิดก็จะได้พบหน้ากันแล้ว อาหารที่สั่งให้ทำเพื่อต้อนรับเขาเรียบร้อยแล้วหรือ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปถามแม่นมหวัง ที่พยักหน้ารับทันที

“เจ้าค่ะ อาหารทุกอย่างล้วนเป็นอาหารที่ท่านแม่ทัพชื่นชอบทั้งนั้นเจ้าค่ะ เยว่เอ๋อลงมือเข้าครัวเองเลยนะเจ้าคะ " ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าอย่างพอใจ เพราะรู้ว่าจินเยว่ก็เฝ้ารอคอยคนรักของนางอย่างใจจดใจจ่อเช่นกัน คราวนี้คงจะได้ลงเอยกันเสียที ฮูหยินผู้เฒ่าคิดอย่างสบายใจ

เมื่อทหารที่แม่ทัพมู่หยางให้มาส่งข่าวที่จวนว่าเขากำลังจะออกจากวังหลวงมาแล้วมาส่งข่าวให้กับที่จวนได้ทราบ พวกเขาก็พากันออกไปรับท่านแม่ทัพเฉินมู่หยางกันที่หน้าจวนกันอย่างตื่นเต้น บ่าวทั้งชายและหญิงเข้าแถวเรียงหน้ากระดานเพื่อรอต้อนรับท่านแม่ทัพ ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าและหลานสาวคนเล็กมู่หลัน และแม่นมหวังรวมถึงซ่งจินเยว่หลานสาวก็ต่างพากันมายืนออกันอยู่หน้าประตูเพื่อรอรับแม่ทัพหนุ่มกลับเข้าจวน

และเวลาสำคัญก็มาถึง พวกเขาเห็นแม่ทัพมู่หยางควบม้ามาแต่ไกล ด้านหลังเขาก็มีคนสนิทสามสี่คนที่ต่างก็ควบม้าติดตามกันมา และเมื่อเขาควบม้ามาใกล้จะถึงหน้าประตู ก็ทำเอาทุกคนชะงักค้างนิ่งงันกันไปหมด 

เพราะในอ้อมแขนของท่านแม่ทัพ มีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าบนม้าตัวเดียวกันกับเขามาด้วย สตรีนางนั้นอยู่ในวัยใกล้เคียงกับมู่หลันและจินเยว่ และมีใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักไม่น้อย และเมื่อม้าสีน้ำตาลตัวสูงใหญ่งามสง่าที่เป็นม้าคู่กายของท่านแม่ทัพหยุดลงตรงหน้าประตูใหญ่ต่อหน้าต่อตาทุก ๆ คนแล้ว

แม่ทัพมู่หยางก็โหนกายลงจากม้า แล้วก็หันกลับไปจับเอวคอดของสตรีนางนั้นที่โดยสารมากับม้าตัวเดียวกันกับเขาให้ลงจากม้าแล้วอุ้มนางวางไว้บนพื้นข้างกายของเขา