บทที่ 2 ข้าหมดรักในตัวของนางแล้ว

แล้วแม่ทัพหนุ่มก็หันมายกมือคารวะท่านย่าของเขาที่ตอนนี้ก็ชะงักนิ่งงันจ้องมองเขากับสตรีน้อยนางนั้นเช่นเดียวทุกๆ คนในจวน ใบหน้าของทั้งท่านย่าแม่นมหวังนั้นไม่ต่างกันมากนัก

“ คารวะท่านย่าขอรับ ข้าคิดถึงท่านย่าและทุกคน ๆ ที่จวนมาก ๆ เลยขอรับ ตอนนี้ทุกอย่างจบลงแล้ว การศึกที่ยืดเยื้อมาตลอดห้าปีจบสิ้นลงแล้ว ต่อไปข้าคงจะได้อยู่ที่จวนกับท่านย่าและแม่นมหวังได้นาน ๆ แล้วขอรับ ”

เขาหันมาคารวะท่านย่ากับแม่นมหวังแล้วก็ร้องทักทายอย่างดีใจ

ส่วนทั้งมู่หลันและเยว่ซินที่ยืนอยู่ข้างกันก็นิ่งมองแม่ทัพหนุ่มตาค้าง ใบหน้างามของเยว่ซินนั้นหม่นแสงลงเล็กน้อย แต่นางก็พยายามคิดในแง่ดีว่า สตรีที่นั่งม้าตัวเดียวกันกับพี่มู่หยางของนางมานั้น อาจจะไม่ได้เป็นอะไรกับเขาก็ได้ นางอาจจะเพียงแค่จำต้องนั่งม้ามาด้วยกันเพราะขี่ม้าไม่เป็นก็เป็นได้

“ ท่านพี่มู่หยาง ท่านพาใครมาด้วยเจ้าคะ ”

แต่เป็นมู่หลันที่อดใจไม่ไหว เอ่ยถามในทันที ดวงตากลมจ้องมองสตรีที่ยืนอยู่ข้างกายของพี่ชายนิ่ง ด้วยใบหน้างุนงงเป็นอย่างมาก

“ ข้าลืมแนะนำไป นางคือ หลู้หนิงอัน นางเป็นคนรักของข้า กลับมาครั้งนี้ ข้าจะขอท่านย่าแต่งงานกับนางรับนางเป็นฮูหยินของข้า ”

สิ้นคำพูดที่ไขความกระจ่างให้แก่ทุกคน ใบหน้าของทุก ๆ คนในจวนล้วนตกตะลึง และก็พลันหันไปจับจ้องมองซ่งจินเยว่คนรักของท่านแม่ทัพมู่หยางพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย และเห็นใบหน้างามของนางพลันซีดเผือดไปทันตา ร่างงามเหมือนโงนเงนใกล้จะล้มลง อาจจะเพราะนางตกใจและเสียใจมากจนรับไม่ทันก็เป็นได้

“ มู่หยาง เจ้าบอกย่าว่าสตรีนางนี้เป็นคนรักของเจ้า แล้วจินเยว่เล่า นางรอคอยเจ้ามาถึงห้าปีเข้าไปแล้ว นางเป็นอะไรกับเจ้า ไม่ใช่คนรักที่เจ้าเฝ้าฝากฝังไว้กับย่าก่อนที่จะเดินทางออกรบหรือ เจ้าทำกับนางเช่นนี้ได้อย่างไรกัน หัวใจเจ้าทำด้วยอะไร ”

ท่านย่าโมโหขึ้นมาทันที แม้จะดีใจเหลือเกินที่ได้พบหน้าหลานชายเพียงคนเดียว แต่ก็อดที่จะเสียใจแทนสตรีที่นางนั้นรักดุจหลานสาวอีกคนไม่ได้ เพราะได้มีส่วนเลี้ยงดูมาด้วยกันทั้งสามคนตั้งแต่ยังเด็ก แม่นมหวังนั้นแม้จะตกใจและเสียใจแทนหลานสาวเพียงคนเดียวอย่างมาก แต่ก็ถือว่าตัวตนเองเป็นเพียงบ่าวจึงไม่กล้าออกปากต่อว่าใด ๆ หลานชายของนายหญิงของตนเอง แต่ก็อดที่จะหันไปจ้องมองใบหน้าหลานสาวที่บัดนี้ซีดเผือดเป็นอย่างมาก

แม้นางยังไม่ได้เอะอะโวยวายออกมา แต่นางจะต้องเสียใจมาก ๆ แน่ ที่ชายคนรักที่เคยบอกว่าให้รอเขากลับมาแล้วจะได้จัดงานแต่งงานกัน เขาจะยกย่องนางเป็นฮูหยินของเขา หลานสาวคนงามก็รักษาคำมั่นสัญญากับชายคนรักเป็นอย่างดี นางเฝ้ารอข่าววันแล้ววันเล่าเฝ้าแต่รอ ว่าเมื่อใดชายคนรักจะได้กลับจากชายแดนเสียที แต่เมื่อเขาได้กลับมาจริง ๆ แล้ว เขากลับพาสตรีอื่นกลับมาด้วย แถมยังนั่นม้าตัวเดียวกันกลับมา แสดงถึงความสัมพันธ์ที่แนบแน่นของพวกเขา และนั่นมันเป็นการทำร้ายจิตใจของหลานสาวของนางอย่างมากเป็นแน่

แม่ทัพหนุ่มหันไปจ้องมองสตรีอีกนางที่ยืนอยู่ถัดจากน้องสาวของเขาไป เขาจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หันไปตอบท่านย่าของตัวเองว่า

“ เมื่อก่อนข้าอาจจะพบกับสตรีน้อยเกินไป ความใกล้ชิดสนิทสนมดังเช่นสหายทำให้เข้าใจผิดว่ามันคือความรัก แต่ที่จริงแล้ว ข้าเห็นนางเป็นเพียงน้องสาวเหมือนเช่นเดียวกับมู่หลันเท่านั้น ไม่ใช่คนรัก ตั้งแต่ข้าได้พบกับหนิงอัน ข้าจึงรู้ว่าความรักเป็นเช่นไร ข้าขอพูดตามตรง ว่าข้ามิอาจจะแต่งงานกับจินเยว่ได้ดังเช่นที่เคยสัญญากับนางไว้ เพราะข้าไม่ได้รักนาง ตอนนี้ในหัวใจของข้ามีเพียงหนิงอันเท่านั้น ขอท่านย่าได้โปรดเห็นใจข้าและหนิงอันด้วยเถิด ขอให้เราได้สมหวังในรัก ได้แต่งงานกันอย่างที่ข้ารับปากกับนางไว้ด้วยเถิด ” 

แม่ทัพหนุ่มอ้อนวอนท่านย่าของตัวเอง โดยไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าคำพูดตัดรอนของเขาจะทำร้ายจิตใจสตรีอีกนางที่ยืนอยู่ที่ตรงนั้นด้วยมากเพียงใด จินเยว่น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างห้ามตนเองเอาไว้ไม่อยู่ นางโงนเงนเกือบจะล้มลงไปเพราะรู้สึกว่าขาแข้งของนางนั้นอ่อนแรงเหลือเกิน แต่นางก็พยายามฝืนมันเอาไว้ นางขบริมฝีปากตัวเองเพื่อเรียกสติให้กลับคืนมา

แม้ว่าจะโทมนัสใจเพียงใด อยากจะกรีดร้องร่ำไห้ออกมาให้สาสมกับความเสียใจที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ก็พยายามฝืนทนเอาไว้ นางไม่อยากจะปล่อยโฮออกมาต่อหน้าทุกคนในจวนที่บัดนี้ต่างก็ชุมนุมกันอยู่ที่ตรงนี้แทบจะทั้งหมด มือบางกำแน่นใช้เล็บจิกเนื้อของตนเองจนเจ็บแปลบก็เพื่อเรียกสติของตนเองกลับคืนมา

คำพูดดังเช่นคนเห็นแก่ตัวของแม่ทัพมู่หยางหลานชาย ทำเอาผู้อาวุโสชะงักนิ่งไป ใบหน้าก็ยังไม่คลายความบึ้งตึงที่อยู่ ๆ หลานชายตัวดีก็มาทำเช่นนี้ ผู้อาวุโสกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะคนหนึ่งก็หลานชายเพียงคนเดียว อีกคนก็รักเหมือนหลานสาว และกลัวว่านางจะเสียใจที่ฝ่ายชายมาเปลี่ยนไปเช่นนี้

“ เจ้าทำกับจินเยว่เช่นนี้ได้อย่างไรกัน นางเฝ้าอุตส่าห์รอเจ้ากลับมาถึงห้าหนาวเข้าไปแล้ว ทั้ง ๆ ที่ตลอดห้าหนาวมานี้ มีคนส่งแม่สื่อมาทาบทามนางอยู่ตลอด แต่นางก็ปฏิเสธพวกเขาไปจนหมดสิ้น ก็เพราะสัญญาบ้า ๆ ที่นางกับเจ้าสัญญากันไว้ แต่บัดนี้บุรุษเช่นเจ้าลืมเลือนมันไปหมดสิ้นแล้ว กลับกลายเป็นว่าพบรักใหม่เข้า แล้วก็ลืมรักเก่าจนหมดสิ้น 

ตอนนี้ไม่ได้รักนางแล้ว ก็พูดออกมาได้เต็มปากว่ารักนางเพียงแค่น้องสาว เจ้าโง่หรือบ้ากันแน่ที่แยกไม่ออกระหว่างรักเช่นหญิงชายหรือรักกันเป็นสหาย เจ้าเป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นแท้ ๆ แต่กลับทำตัวไร้สัจจะเช่นนี้ ต่อไปใครกันจะนับหน้าถือตาได้อีก นางอุตส่าห์รอเจ้ามาถึงห้าหนาว ตอนนั้นนางเพิ่งจะปักปิ่น แล้วตอนนี้นางมีวัยถึงยี่สิบหนาวเข้าไปแล้ว จะแต่งให้ใครได้อีก เจ้าเคยคิดบ้างไหม เจ้าหลานโง่ ”

ท่านย่าอดรนทนไม่ได้ถึงได้พูดจาต่อว่าแม่ทัพหนุ่มอย่างไม่ไว้หน้าต่อหน้าทุกคนในจวน โดยสตรีที่ยืนอยู่ข้างกายของเขารีบออกรับแทนทันที

” ท่านย่าเจ้าคะ เป็นความผิดของหนิงอันเอง ท่านพี่ไม่ได้หมายความเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ แต่หาก….หากว่า หากท่านพี่มีคนรักอยู่แล้ว หนิงอันก็พร้อมจะจากไปเองเจ้าค่ะ " 

นางพูดด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย ท่าทางบอบบางน่าสงสาร เหมือนกับพร้อมจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ

“ไม่ได้อย่างเด็ดขาด พี่ไม่ยอมปล่อยให้เจ้าไปจากพี่หรอก พี่รักเจ้า แล้วเจ้าจะยอมหลีกทางไป ทิ้งพี่ให้ต้องแต่งงานกับสตรีอื่น เช่นนี้ไม่ได้หรอก พี่ไม่ยอม” 

แม่ทัพหนุ่มรีบหันไปจับแขนของสตรีข้างกายที่ทำท่าว่าจะเดินหนีเขาไปดื้อ ๆ เอาไว้แน่น

นั่นทำให้สตรีอื่นที่เขาใช้เรียกขานเช่นจินเยว่ ใบหน้าหม่นหมองลงยิ่งไปกว่าเดิม ในอกของนางนั้นเจ็บปวดรวดร้าวจนแทบจะยืนทรงกายไม่อยู่ นางเจ็บ…. เจ็บเหลือเกิน จนแทบอยากจะลงไปแดดิ้นกับคำพูดตัดรอนอย่างไม่รักษาน้ำใจของนางเลยสักนิด เขาคือพี่มู่หยางของนางแน่หรือ เหตุใดเขาเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนไปจนนางเองแทบตั้งรับไม่ทัน 

นางเสียใจและผิดหวังอย่างหนัก  จนแทบอยากจะคว้าดาบของคนสนิทที่อยู่ข้างกายแม่ทัพหนุ่มนั้น มาแทงเข้าที่ร่างของตนเองให้รู้แล้วรู้รอดไป นางจะได้พ้นจากความอับอายและเจ็บปวดแทบจะแดดิ้นนี้ไปเสีย ใบหน้างามของจินเยว่ร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อคลอตา

นางแทบจะไม่เชื่อเลยว่าบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าของนางในขณะนี้ กับบุรุษที่เคยร่ำลานางอยู่ที่ตรงนี้เมื่อห้าหนาว ก่อนที่เขาจะโหนตัวขึ้นไปนั่งบนหลังม้าเมื่อห้าปีก่อนจะเป็นคนเดียวกัน ในที่สุดจินเยว่ก็หาเสียงตนเองเจอ นางกัดฟันแล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือออกมาว่า

“ ท่านย่าเจ้าคะ หากว่าท่านแม่ทัพไม่ได้รักข้าแล้วก็ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ตอนนี้เขารักสตรีอื่นไม่ใช่ข้า เช่นนั้นก็ตามใจเขาเถิด อย่ามีปากเสียงกันเพราะข้าเลยเจ้าค่ะ ”

จินเยว่หันไปพูดกับท่านย่า โดยที่รักษาใบหน้าไว้ไม่ให้ดูเศร้าโศกจนผู้อาวุโสเห็นมันได้ชัดเจน นางพยายามฝืนสีหน้าเอาไว้ ไม่ให้แสดงมันออกมาต่อหน้าทุก ๆ คน ทั้ง ๆ ที่นางอยากจะร่ำไห้และทุ่มกายลงบนพื้นตรงนี้เพื่อจะร้องไห้ให้สาแก่ใจที่อยู่ ๆ นางก็ถูกบุรุษทิ้งเหมือนรองเท้าเก่า ๆ ที่ไร้ค่า โดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าทำอะไรผิดไปเลยด้วยซ้ำ

ด้านแม่ทัพหนุ่มหันขวับมามองจินเยว่ในทันที เขารู้สึกว่าแปลกหูกับสรรพนามที่นางใช้เรียกขานเขา นางเคยเรียกเขาว่าพี่มู่หยางไม่ใช่หรือ แต่บัดนี้นางกลับเรียกเขาว่าท่านแม่ทัพ เขาอ้าปากจะทักท้วงคำเรียกขานของนาง

แต่แล้วก็มีมือบางของสตรีข้างกายสอดเข้ามาในมือหนาของเขา ทำให้แม่ทัพหนุ่มชะงักไป แล้วก็หันมาจ้องมองสตรีข้างกายด้วยดวงตาเป็นประกายด้วยความหลงใหลและรักใคร่มากมายอย่างเห็นได้ชัดเช่นเดิม โดยที่ไม่ได้หันไปสนใจจินเยว่อีกเลย

“เอาละ ข้าเมื่อยแล้ว เราเข้าไปคุยกันในเรือนเถิด ยืนอยู่ตรงนี้อายผู้อื่นเขา” 

ในที่สุดท่านย่าก็เอ่ยปากออกมา แล้วก็หมุนตัวกลับเข้าไปในจวนพร้อมกับแม่นมหวังที่หันไปเหลือบมองหลานสาวที่ก็จ้องมองนางเช่นกัน จินเยว่ยิ้มให้กับท่านยายของนางน้อย ๆ อย่าฝืดฝืน และส่ายหน้าเหมือนกับจะบอกว่านางไม่เป็นไร แล้วทั้งหมดก็ทยอยเดินกลับเข้าจวนไปพร้อม ๆ กัน