บทที่ 11 ช่วยงานวิวาห์ด้วยใจที่ปวดร้าว

หลายวันต่อมา แม่ทัพหนุ่มไปขอร้องท่านย่าให้จัดงานแต่งงานให้เขากับหนิงอันได้แล้ว เพราะเวลาก็ผ่านมาเกือบจะสองเดือนเข้าไปแล้ว หนิงอันรบเร้าเขาอยู่ทุกวัน แม่ทัพหนุ่มจึงตัดสินใจไปขอท่านย่าให้จัดการหาฤกษ์ยามให้เขากับหนิงอันเสียที จะได้สิ้นเรื่องกันไป ท่านย่าไม่รู้จะบ่ายเบี่ยงเช่นไรแล้ว จึงได้ถามแม่ทัพหนุ่มว่า

“ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง เพื่อเป็นการยืนยัน เพราะหากเจ้าแต่งงานกับสตรีนางนั้นไปแล้ว ทุกอย่างก็จะเปลี่ยนแปลงไม่ได้อีกแล้ว นางจะกลายมาเป็นฮูหยินของเจ้าอย่างเต็มตัว แล้วเจ้าก็จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ยากยิ่งนัก หลังจากผ่านงานแต่งงานนี้ไปแล้ว เจ้าจะไม่เสียใจใช่ไหมที่ตัดสินใจเช่นนี้”

ท่านย่าของเขาถามหลานชาย เพื่อให้โอกาสเขาเป็นครั้งสุดท้ายและเพื่อให้แน่ใจจริงๆ ว่าเขาต้องการเช่นนี้

“ขอรับ ข้าต้องการเช่นนี้”

ผู้อาวุโสรู้สึกว่าในหัวอกนั้นเจ็บปวดแทนจินเยว่นัก แต่แล้วก็คิดปลงเสียว่าจินเยว่กับหลานชายของตนคงจะไม่ใช่คู่กัน ถึงได้มีอันแคล้วคลาดกันไปเช่นนี้ ทั้ง ๆ ที่รักกันมานานตั้งหลายปีแท้ ๆ แต่พอห่างกันเพียงห้าปีทุกอย่างก็เปลี่ยนไปจนแม้แต่นางเองยังทำใจได้ยากยิ่ง แล้วจินเยว่เล่า หากนางรู้เข้าจะเสียใจเพียงใด

หลังจากได้ฤกษ์ยามมาแล้ว การเตรียมจัดงานแต่งงานภายในจวนแม่ทัพเฉินมู่หยางก็เริ่มดำเนินการ ทุกคนวุ่นวายกับการตระเตรียมงาน โรงครัวก็พากันจัดเตรียมวัตถุดิบกันให้วุ่นวาย บ่าวชายก็พากันจัดเตรียมสถานที่จัดงานเลี้ยงหน้าเรือนหลัก พร้อมกับจัดเตรียมสถานที่ภายในเรือนที่จะใช้ห้องโถงใหญ่ที่หน้าเรือนหลัก เป็นสถานที่ประกอบพิธีการแต่งงานที่จะต้องเตรียมสถานที่ให้พร้อม เพราะคงจะมีคนมาร่วมงานเป็นจำนวนมาก เพราะแม่ทัพเฉินเป็นแม่ทัพใหญ่ย่อมจะมีทั้งราชวงศ์บางพระองค์ ขุนนาง และเหล่าพี่น้องทหารของเขามาร่วมงานด้วยเป็นจำนวนมาก

พ่อบ้านเฉินนั้นวิ่งวุ่นแทบจะทุกวัน เพราะต้องออกไปสั่งข้าวของต่าง ๆ ที่จะใช้ในงาน ทั้งต้องให้บ่าวชายไปหยิบยืมข้าวของเครื่องใช้จำเป็นที่ต้องใช้ภายในงานนี้จากจวนของญาติมิตรและสหายของท่านแม่ทัพและฮูหยินผู้เฒ่าด้วย ช่างตัดเสื้อจากร้านขึ้นชื่อที่ตลาดในเมือง ก็มาวัดตัวเจ้าบ่าวและเจ้าสาวถึงที่จวนเพื่อจะตัดชุดแต่งงานที่ประณีตและดีที่สุด ให้กับเจ้าบ่าวและเจ้าสาว 

ส่วนจินเยว่ก็ลงมือช่วยงานด้วย  นางฝืนยิ้มทั้งที่ในใจปวดร้าวนัก แต่นางก็มิอาจจะนั่งเฉยอยู่ที่เรือนของตนเองได้ เพราะนางเห็นแก่ฮูหยินผู้เฒ่า และการที่เฉินมู่หยางหมดรักในตัวของนางแล้ว ก็เป็นเรื่องที่นางต้องยอมรับความจริงให้ได้

แม้แต่จางเล่อถง เพื่อนสมัยเด็กของพวกเขาก็เข้ามาช่วยงานด้วย เขาตามติดจินเยว่ดังเงาตามตัวเพราะเป็นห่วงจิตใจของนาง จินเยว่ช่วยจัดดอกไม้แห้ง เขาก็พลอยไปช่วยด้วย เขาไม่ไปทำงานของบุรุษแต่เฝ้าตามช่วยจินเยว่หยิบจับงานต่าง ๆ ด้วยกันกับนาง และเขาก็มาที่นี่ทุกวันเพื่อช่วยงานในจวนแห่งนี้

ทั้งท่านย่าแม่นมหวัง และมู่หลันต่างก็พากันจับสังเกตจินเยว่เพราะเป็นห่วงจิตใจของนาง แม้จินเยว่ในใจจะปวดร้าวและเสียใจมากเพียงใด แต่นางก็เก็บมันเอาไว้แต่ภายในใจเท่านั้น

เมื่อบุรุษหมดสิ้นเยื่อใยในตัวของเราแล้ว เราก็ต้องยอมรับและพยายามตัดใจจากเขาให้ได้ และเล่อถงก็ช่วยนางได้มาก เขาพยายามยั่วเย้าและชวนจินเยว่สนทนาด้วยเรื่องราวเบาและสนุกสนาน เพื่อไม่ให้นางเศร้าสร้อยจนเกินไป เขาสังเกตเห็นแววตาที่หม่นหมองของนาง เวลาที่นางเผลอตัว ทำให้เขาพลอยเจ็บปวดไปด้วย

เขาจึงตั้งใจว่าจะเสียสละเวลาทำการค้าของเขาจนกว่าจะเสร็จสิ้นการแต่งงานของแม่ทัพเฉินมู่หยางไปเสียก่อน และจะชวนจินเยว่ไปทำงานที่ร้านของเขา และพักอยู่นั่นเลย เพื่อจะช่วยให้นางแยกตัวไปจากสกุลเฉินเสีย เพื่อที่จิตใจของนางจะได้ดีขึ้นในเร็ววัน ห่างกันไปเสีย ไม่ต้องพบเจอกันอีก ก็คงจะช่วยเยียวยาจิตใจของนางได้มาก

ส่วนเจ้าบ่าว แม้ในใจนั้นจะมีเพียงว่าที่เจ้าสาว เพราะเขานั้นทั้งรักทั้งหลง และต้องการเพียงหนิงอันเท่านั้น แต่ก็ยังไม่วายอดที่จะคอยจับจ้องมองหนุ่มสาวคู่นั้นไม่ได้ เพราะเขาเห็นจางเล่อถงคอยแต่ตามติดจินเยว่ดังเช่นเงามตามตัว

เจ้าหมอนั่นทำให้เขาอดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้ ม้นคงจะหลงรักจินเยว่มานานแล้ว ตอนนี้ก็คงจะเป็นโอกาสที่มันจะเข้ามาแทรกกลางระหว่างเขากับจินเยว่ เขาจึงได้คอยจ้องมองสองหนุ่มสาวนั่นอย่างไม่พอใจ และเกือบจะเดินไปลากจินเยว่ให้ออกห่างจากเจ้าจางเล่อถงนั่นเสียวันละหลาย ๆ ครั้ง

และเมื่อว่าที่เจ้าสาวสังเกตเห็นว่าเจ้าบ่าวของตนเอง เริ่มจะเอาแต่จับจ้องมองอดีตคนรักเก่าที่ช่วยเตรียมงานในจวน โดยที่นางมีก็บุรุษคนใหม่คอยตามติดไม่ห่างกาย เหอะ!! มีบุรุษอื่นไปแล้ว ยังทำท่าทางเศร้าสร้อยเพื่อเรียกร้องความสนใจจากสามีคนอื่นอยู่ได้ น่าหมั่นไส้นัก

แล้วนางก็ไปรินน้ำชาชนิดพิเศษมาให้ว่าที่สามีดื่ม และเมื่อแม่ทัพหนุ่มได้ดื่มน้ำชาชนิดพิเศษของหนิงอันเข้าไป เพียงไม่นานเขาก็หลงลืมจินเยว่ไปอีกครั้ง และเอาแต่เข้ามาพัวพันกับหนิงอันไม่ห่างกาย ทำให้นางยกยิ้มอย่างสมใจ เพราะแน่ใจว่าตราบใดที่นางมีน้ำชาชนิดพิเศษนี้ นางก็จะควบคุมแม่ทัพเฉินมู่หยาง แม่ทัพหนุ่มผู้เกรียงไกร แต่พ่ายแพ้แก่เสน่ห์รัญจวนของนาง จนโงหัวไม่ขึ้น

ส่วนจินเยว่นางเดินนำข้าวของที่เตรียมไว้ใช้ในงานพิธีไปเก็บหลังจากที่เล่อถงขอตัวกลับจวนของเขาไปแล้ว เพราะงานวันนี้คงจะพอเพียงเท่านี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาเริ่มกันใหม่ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันแต่งงานของอดีตคนรักของนางแล้ว

แม้ในอกจะเจ็บปวดเพียงใด นางก็พยายามสลัดมันออกไป โดยการปลอบใจตนเองว่าหากวันเวลาผ่านไป นางก็คงจะลืมเลือนความเจ็บปวดนี้ไปเอง และหากพวกเขาแต่งงานกันไปแล้ว นางก็จะหาทางย้ายออกไปจากจวนแม่ทัพแห่งนี้ เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที และที่นางต้องทำเช่นนี้ ก็เพื่อรักษาน้ำใจฮูหยินผู้เฒ่าที่ดีกับนางและท่านยายของนางมาเสมอ

ขณะที่นางเดินผ่านเรือนของสตรีนางนั้น นางก็พลันหันไปพบเข้ากับภาพบาดตา แม่ทัพเฉินมู่หยางกำลังจูบสตรีนางนั้นอย่างดูดดื่ม พวกเขายืนจูบกันอยู่ที่ใต้ต้นไม้ข้างเรือนของสตรีนางนั้น จินเยว่จ้องมองด้วยหัวใจที่แตกสลาย แล้วก็รีบเร่งฝีเท้าก้าวเดินกลับไปยังเรือนของตัวเองให้เร็วที่สุด เพราะน้ำตาของนางกำลังจะไหลรินลงมาอีกแล้ว

และเมื่อก้าวเข้ามาในเรือนของตนเองแล้ว จินเยว่ก็ทรุดนั่งลงที่หลังประตูเรือน แล้วก็ยกแขนเรียวขึ้นกอดเข่าแล้วก็ซบหน้าลงร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อยากจะอดกลั้นมันต่อไปอีกแล้ว นางปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ให้สาแก่ใจ ปล่อยโฮออกมาเสียงดังอย่างไม่ต้องอายผู้ใด เพราะนางอยากจะเสียใจให้พอ เผื่อว่าต่อไปจิตใจของนางดีขึ้น

จินเยว่กอดเข่าของตนเองแน่นเข้า แล้วสะอื้นฮักออกมาอย่างแรง น้ำตาหยดใส ๆ ไหลรินลงมาไม่ขาดสาย แม้จะทำใจได้บ้างแล้วแต่ก็อดเสียใจไม่ได้ นางร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่แก้มนวล และซับน้ำตาที่ดวงตาทั้งสองข้าง นางจะไม่โทษเขา เพราะเขากับสตรีนางนั้นกำลังจะแต่งงานกันแล้ว ย่อมต้องพลอดรักกันเป็นธรรมดาพวกเขารักกัน ก็ย่อมต้องมีภาพเช่นนี้

หลังจากที่อดีตคนรักเข้าพิธีแต่งงานกับสตรีนางนั้นไปเสียจริง ๆ แล้ว นางก็ควรจะต้องจากไปอยู่ดี เพราะมันคงจะเป็นโชคชะตาที่มิอาจจะครองคู่กันได้ นางจะคิดเพียงเท่านี้เพื่อความสบายใจของตนเอง และไม่ก่อปัญหาให้ฮูหยินผู้เฒ่าและท่านยายของนางต้องเป็นกังวลกับนางไปด้วย เพราะที่จวนแม่ทัพแห่งนี้กำลังจะมีงานใหญ่