Chapter 39

| นารา |

การประชุมสรุปงานผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ถึงแม้มันจะเป็นการประชุมที่ค่อนข้างจะยาวนาน จากช่วงสายล่วงเลยไปถึงช่วงบ่ายแก่ๆ กันเลยทีเดียว

ฉันยุ่งวุ่นวายกับงานจนเกือบลืมเรื่องเซอร์ไพรส์ไปซะสนิท แล้วจะเอายังไงดีล่ะทีนี้ ยัยนาราเอ๊ย…ปากดันเร็วพูดออกไปแล้วด้วยดิ งานเข้าแล้วไหมล่ะทีนี้!!

ฉันใช้เวลาอันน้อยนิดระหว่างที่นั่งรอคุณเจ้านายเซ็นเอกสารกับเดวิด หยิบมือถือขึ้นมาเปิดกูเกิลหาวิธีทำเซอร์ไพรส์ให้กับคนที่เรารัก

วิธีแรกที่เจอ…ทำอาหารให้เขากิน โอ๊ย~ ข้อนี้ตัดตกไปเลย โรงแรมไม่มีครัว อีกอย่างฝีมือการทำอาหารของฉันห่วยแตกเข้าขั้นแดกไม่ได้เลยทีเดียว

วิธีที่สอง…ซื้อของให้เขา อันนี้ยาก จะเอาเวลาไหนไปซื้อล่ะ ตัวติดกันขนาดนี้

วิธีที่สาม…พาเขาไปดินเนอร์ น่าสนใจ แต่คงต้องปัดตก ข้อนี้ไม่น่าได้ เพราะยังไงเย็นนี้ก็ต้องไปดินเนอร์ที่ห้องอาหารชั้นดาดฟ้าของโรงแรมอยู่ดี

วิธีที่สี่…พาเขาไปเที่ยว เที่ยวที่ไหนดีล่ะ ดึกดื่นขนาดนั้น

เฮ้อ...ยิ่งคิดยิ่งตื้อ แต่ละเรื่องที่แนะนำในกูเกิลก็ใช้ไม่ได้สักข้อ ฉันปิดหน้าจอมือถือลง เมื่อมองเห็นคุณแฟน…เอ๊ย…คุณเจ้านายเดินมาทางนี้

“ปะ นารา เรียบร้อยหมดแล้ว กลับกันได้ ประชุมยาวขนาดนี้ เพลียจัง นี่ผมสมองตื้อไปหมดแล้ว” พอได้ยินคุณเจ้านายพูดแค่นั้นแหละ ปิ๊งๆๆ บิงโก!! ฉันรู้แล้ว คืนนี้จะเซอร์ไพรส์อะไรดี พลันแผนการต่างๆ ก็เริ่มผุดขึ้นในหัวเต็มไปหมด

ฉันเก็บเอกสารทั้งหมดลงกระเป๋า ก่อนเดินตามเขาขึ้นรถกลับโรงแรม และระหว่างทางเดินกลับห้อง คุณเจ้านายเริ่มถามฉันเรื่องเซอร์ไพรส์แล้ว

“สรุปคืนนี้นาราจะเซอร์ไพรส์อะไรผมครับ”

“บอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิคะ” ฉันพูดพลางยิ้มหยีลอยหน้าลอยตาไปมา

“ฟอด~ อย่าไปทำหน้าแบบนี้กับคนอื่นนะรู้ไหม ผมหวง อยากเก็บไว้ดูคนเดียว”

เรื่องขโมยจูบ ขโมยหอมแก้มนี่ งานถนัดเขาล่ะ ลับตาคนหน่อยก็ต้องหอมสักฟอด จูบสักทีสองทีให้ฉันเขินได้ตลอดสินะ

ฟอด~ ฉันหอมไปที่แก้มใสของเขาบ้าง นี่คิดว่าทำได้คนเดียวรึไงฮะ เราสองคนหยอกล้อหอมกันไปมาอย่างนั้นกระทั่งถึงห้อง

เราแยกย้ายกันไปอาบน้ำ เพื่อสลัดทิ้งความเหนื่อยล้าจากงานที่ผ่านมาทั้งวัน ก่อนจะไปดินเนอร์ช่วงเย็นกัน

จังหวะนี้แหละ หลังจากคุณการันต์เข้าห้องไปแล้ว ฉันรีบพุ่งตัวออกจากห้อง วิ่งสี่คูณร้อยลงไปยังร้านดรักสโตร์ที่เปิดอยู่ข้างๆ โรงแรม ซื้อข้าวของอุปกรณ์ที่ต้องใช้มาสามสี่อย่าง ก่อนวิ่งกลับขึ้นไป

หอบแฮก...เกือบไม่ทัน!! หลังจากซุกซ่อนของไว้เสร็จสรรพ คุณเจ้านายเขาก็เดินออกมาจากห้องพอดี

“อ้าว ยังไม่อาบน้ำอีกเหรอ”

“อะ...อ้อ ยังค่ะ เมื่อกี้นาราเผลอหลับไป รอแป๊บนะคะ สิบนาทีไม่เกินนี้ คุณการันต์หิวมากไหม นารากลัวคุณหิวจัง”

“ยังไม่หิวมาก ไม่ต้องรีบนะ เดี๋ยวผมดูทีวีรออยู่ตรงนี้แหละ”

หลังจากฉันจัดแจงอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เราขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นรูฟท็อปเพื่อดินเนอร์กันที่นั่น

“โอ้โห…วิวสวย บรรยากาศดีจัง ฉันชอบที่นี่มากๆ เลยค่ะ”

“รู้ว่านาราต้องชอบ เลยพามาไง”

“ขอบคุณมากนะคะ” ฉันบอกขอบคุณเขา ยืดปลายเท้าหอมแก้มเขาอีกครั้ง กระทั่งบริกรพาเราไปนั่งยังจุดที่ดีที่สุดของร้านที่คุณการันต์เขาจองไว้ โดยระหว่างมื้ออาหาร เรื่องสัพเพเหระถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นบทสนทนา รวมถึงเรื่องราวชีวิตที่ผ่านมาว่า เคยมีใคร เคยทำอะไรมาบ้าง เสียงหัวเราะหยอกล้อของเราสองคนช่วยเติมเต็มให้บรรยากาศที่ดีอยู่แล้วมันดีขึ้นไปอีก

ยิ่งได้มองคุณการันต์แบบชัดๆ ด้วยใบหน้าท่าทางที่ผ่อนคลายและเป็นตัวของตัวเองแบบนี้ ฉันดีใจนะ ที่ได้เป็นคนนั้นของเขา ได้เปลี่ยนโลกหม่นๆ และเงียบเหงาของเขาให้สดใสขึ้นกว่าเดิมหลายร้อยเท่า

ขอบคุณโลกที่เหวี่ยงให้เราสองคนมาเจอกัน ฉันสัญญากับตัวเองจะรักษาความรักครั้งนี้ให้ดีที่สุด ฉันว่าฉันเจอคนที่อยากจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปจนแก่แล้วแหละ

ขอบคุณค่ะคุณเจ้านาย ขอบคุณที่เลือกฉันให้เป็นคนพิเศษของคุณ…