Chapter 43

| นารา |

บ๊ายบายฮ่องกง แล้วเจอกันใหม่น้า...ตอนนี้เป็นเวลาทุ่มกว่าๆ หลังจากเครื่องเทคออฟ คุณเจ้านายกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ ฆ่าเวลา ส่วนฉันก็นั่งไถนู่นไถนี่ในมือถือ สลับกับเล่นเกมเรียงเพชร เรียงลูกกวาดไปเพลินๆ

พลันฉันก็นึกขึ้นได้ว่าเราสองคนไม่เคยมีรูปคู่กันเลย ฉันจึงตัดสินใจใช้นิ้วสไลด์หน้าจอเพื่อเปิดกล้อง แล้วหันไปกระซิบบอก

“คุณการันต์ เซลฟี่กันหน่อยไหมคะ” ฉันยื่นมือถือออกไปจนสุดแขน และคนข้างๆ ก็ให้ความร่วมมือขยับหน้าเข้ามาในเฟรม

“เซย์ชีสนะคะ สาม สอง หนึ่ง ชีส~”

ฟอด~ แชะ!!

“คุณการันต์ อย่าขโมยหอมแก้มสิคะ ต้องถ่ายใหม่เลยเนี่ย”

“ไม่ต้องถ่ายใหม่หรอก รูปนี้นาราก็ทำหน้าน่ารักดีหนิ ผมชอบ”

“เดี๋ยวนี้นี่ปากหวานตลอดเลยนะคะ”

“อยากชิมไหมล่ะครับ”

ฉันยิ้มเขิน ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนก้มหน้าเลี่ยงหลบไม่ให้เขาเห็น เฮ้อ...ไอ้เจ้านายบ้า วกเข้าเรื่องหื่นๆ จนได้ ฉันล่ะเริ่มเหนื่อยใจกับคุณเจ้านายของฉันซะจริงๆ ตั้งแต่ตกลงปลงใจคบกัน คุณการันต์ก็หื่นได้ตลอดเวลา ไหนจะทำตัวเป็นเด็กน้อยขี้อ้อนอีก จากหนุ่มหล่อมาดเท่ กลายเป็นน้อนการันต์ฉามขวบซะงั้น

ฉันถ่ายรูปเสร็จ กลับมานั่งเล่นเกมเรียงเพชรต่อ คิดนู่นคิดนี่เพลินๆ กอปรกับแอร์ที่เย็นมาก ไม่นานก็ผล็อยหลับไป

ติ๊ง~ ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ขณะนี้เราได้พาท่านมาถึงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิแล้ว กรุณานั่งรัดเข็มขัดอยู่กับที่จนกว่าสัญญาณแจ้งรัดเข็มขัดจะดับลง... เสียงประกาศดังแว่วเข้าโสตประสาท และคนข้างๆ ก็สะกิดเรียกให้ฉันตื่น

และเมื่อยกนาฬิกามาดูเวลา ตอนนี้เกือบๆ สองทุ่มแล้ว เวลาแห่งความสุขมันมักจะผ่านไปเร็วเสมอ แป๊บๆ พรุ่งนี้ก็ต้องกลับไปทำงานเหมือนเดิม ชีวิตวนลูปแบบเดิม

หลังจากรอรับกระเป๋า และเดินออกมาข้างนอกตัวตึก ไม่กี่นาทีพี่สุเมธก็ขับรถมาจอดเทียบ เก็บกระเป๋าไว้ด้านหลัง ก่อนที่รถตู้คันหรูจะมุ่งหน้าข้ามเมืองไปส่งฉันที่บ้านแถวฝั่งธน และขับกลับไปส่งคุณการันต์ที่บ้านของเขา

และเมื่อถึงบ้านปุ๊บ คุณเจ้านายก็รวบตัวฉันเข้ามากอดและหอมแก้มฟอดใหญ่เพื่อร่ำลา เล่นเอาฉันกลัวพี่สุเมธจะเห็นเหลือเกิน

“แม่คะ นารากลับมาแล้ว~” ฉันตะโกนเรียกแม่ลั่นบ้าน นิสัยเดิมๆ ของฉัน ไม่ว่าอยู่ไหน แม่ก็ต้องได้ยิน และก็เป็นตามที่คิด ไม่กี่วินาที แม่ฉันก็ชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัว

“กลับมาซะที แม่น่ะคิดถึง คิดถึงนาราม้ากมากเลยลูก”

“โหแม่ คิดถึงเสียงสูงขนาดนี้ นี่คิดถึงกันจริงเปล่าเนี่ย นาราว่าไม่ใช่หรอก แม่น่ะคิดถึงของฝากมากกว่า”

ฉันรู้ทันคุณนารินหรอกหน่า เลยเปิดกระเป๋าหยิบถุงของฝากยื่นให้ และทันทีที่รับของไป คุณนารินก็เดินบิดตูดเข้าห้องตัวเองไปเลย ฉันได้แต่ยืนขำเบาๆ กับความน่ารักของเธอ

กระเป๋าเดินทางถูกยกขึ้นไปที่ห้อง วางไว้หน้าตู้เสื้อผ้า ก่อนทิ้งตัวลงที่นอนกลิ้งไปมา หยิบมือถือขึ้นมาดูรูปคู่ที่ถ่ายตอนอยู่บนเครื่อง นาราเอ๊ย...เขาเพิ่งจะมาส่งแกเมื่อกี้ ตอนนี้ก็คิดถึงเขาอีกแล้วเหรอเนี่ย!?

ยัยนารา แกเป็นเอามากเลยนะเนี่ย อะไรจะคลั่งรักคุณการันต์เขาขนาดนั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เจอกันที่ออฟฟิศแล้วไหม แต่ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ คนในความคิดก็ไลน์มาหา

คุณการันต์ : ห่างกันไม่ถึงชั่วโมงผมก็คิดถึงนาราอีกแล้ว

โอ๊ย~ แค่ประโยคที่บอกว่าคิดถึง มันก็ทำฉันเขินแก้มแดงหน้าร้อนผ่าวไปหมด แถมยังยิ้มตาหยีอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า ไหนจะตัวที่ม้วนจนจะบิดเป็นเลขแปดอยู่แล้ว แต่ฉันต้องทำฟอร์มไว้ก่อน เดี๋ยวอีกคนจะรู้ว่าฉันก็คิดถึงเขาเหมือนกัน ไว้ท่าบ้างอะไรบ้าง

นารา : คุณก็เวอร์ไป

คุณการันต์ : ทำอะไรอยู่ครับ

นารา : เก็บของ กำลังจะอาบน้ำค่ะ

คุณการันต์ : ขออาบด้วยคนได้ไหม เปิดกล้องหน่อย

นารา : ไม่เอาอะ เดี๋ยวคุณแอบอัดคลิปเอาไปลงเว็บโป๊ทำไง

คุณการันต์ : ความคิดดี อัดเก็บไว้บ้างดีกว่า แต่ขอเก็บไว้ดูคนเดียวนะ หวงมากๆ ครับ

นารา : …

คุณการันต์ : ล้อเล่นๆ ผมไม่กวนนาราแล้วดีกว่า ยังไงก่อนนอนโทรหาผมด้วยนะ

นารา : โอเคค่า

แค่ประโยคหยอกล้อแค่นี้ก็ทำฉันเขินแทบเสียทรง โดนคุณเจ้านายตกขนาดนี้ ฉันจะไปไหนได้ล่ะคะ

และไม่นานหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ฉันกระโจนขึ้นมาบนเตียงนุ่มที่แสนจะคุ้นเคย หยิบมือถือเพื่อเตรียมจะวิดีโอคอลไปหาคุณเจ้านาย แต่เป็นเขาที่กำลังโทรเข้ามา บอกฉันมาเหอะว่าคุณนั่งทางในได้ หรือไม่ก็แอบติดกล้องวงจรปิดไว้ในห้องฉันแน่ๆ รู้ทุกความเคลื่อนไหวเลยจริงๆ

ฉันกดรับสายพร้อมเปิดกล้องให้เห็นหน้าอีกฝ่าย แค่มองตากันเฉยๆ ไม่ต้องพูดอะไร แค่นี้ใจก็สั่นรัวเป็นลิงตีกลองแล้วละจ้า

“คุณมองนาราขนาดนี้ ถ้าท้องได้นี่ท้องไปนานแล้วนะ มองอะไรนักหนาคะเนี่ย ฉันเขินนะ” คนในหน้าจอหัวเราะร่วน ก่อนตอบกลับมา

“เราไม่ใช่ปลากัดกันซะหน่อย เอ๊ะ...หรือว่าเราลองมาทำลูกกันดีไหม”

หืม...อึ้งรับประทานสิคะ ไม่คิดว่าคำนี้จะหลุดออกมา มันทำให้ฉันเขินซะจนเก็บทรงแทบไม่อยู่