Chapter 44

| นารา |

“เราไม่ใช่ปลากัดกันซะหน่อย เอ๊ะ...หรือว่าเราลองมาทำลูกกันดีไหม”

หืม...อึ้งรับประทานสิคะ ไม่คิดว่าคำนี้จะหลุดออกมา มันทำให้ฉันเขินซะจนเก็บทรงแทบไม่อยู่

“โอ๊ย~ คุณการันต์ เลิกหยอดนาราซะทีเถอะค่ะ นี่เขินจนหน้าร้อน หน้าแดงไปหมดแล้วเนี่ย”

“จะหน้าไหน นาราก็น่ารักสำหรับผมเสมอนะ”

โอ้...คุณพระคุณเจ้า ตายๆๆๆ ฉันกดตัดสายปิดวิดีโอคอลตอนนี้เลยได้ไหม หยอดเก่ง แซวเก่งเหลือเกินพ่อคุณทูนหัวหวานใจของยัยนารา

“ผมมีแฟน ก็ต้องหยอดแฟน แซวแฟนสิ มีกับเขาอยู่คนเดียว น่ารักด้วย คิดถึงมากด้วย” คนในหน้าจอพูดไปยิ้มไปตาก็มองฉันไป

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก...!! ใจฉันมันสั่นวูบวาบไปหมดเวลาโดนหยอดคำหวานๆ ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ ที่คนอย่างคุณการันต์จะกลายมาเป็นแมวน้อยขี้อ้อนแสนเชื่อง ชอบเล่นหูเล่นตา ฉันเริ่มจะทนความคลั่งรักแบบนี้แทบไม่ไหวแล้ว

“คุณการันต์...บอกว่าห้ามแซว นาราจะร้องไห้แล้วนะ”

“ฮ่าๆๆ พอแล้วๆ ไม่แกล้งแล้ว งั้นคืนนี้ฝันดีนะครับ พรุ่งนี้เช้าเจอกัน”

“ค่ะ ฝันดีเช่นกันค่ะ ฝันถึงนาราด้วยน้า~”

ระหว่างที่ฉันกำลังจะกดวาง คนในจอก็ยื่นปากเข้ามาที่กล้องแล้วทำเสียงจุ๊บเบาๆ ก่อนจะยิ้มหวานให้ ทำตาวิ้งใส่อีกหนึ่งที แล้วถึงกดปิดวิดีโอคอล

“ให้ตายเถอะ ทำไมคุณการันต์ถึงน่ารักแบบนี้ นาราจะอยู่ไม่ไหวแล้ว~” ฉันพึมพำกับตัวเอง จับตรงหน้าอก รู้สึกได้ถึงใจที่สั่นวูบวาบเต้นแรง

มิสชั่นคอมพลีท!! ได้คุยกันก่อนนอน ได้บอกฝันดี ฉันเอื้อมมือไปปิดโคมไฟที่หัวเตียง พยายามข่มตานอน แม้ใจจะยังเต้นแรงอยู่ก็ตาม แต่สุดท้ายความง่วงก็ชนะเด็กอนามัยนอนเร็วแบบฉันไปจนได้

ฝันดีนะคะคุณเจ้านาย แล้วเจอกันในความฝันนะ...

.....

เช้าวันจันทร์ที่สดใส ฉันขับรถบุโรทั่งคันเก่าของแม่ คันที่มันเสียบ่อยๆ นั่นแหละ ขับมาจนถึงบริษัท วนหาที่จอดอยู่นานสองนาน จอดเสร็จก็รีบคว้ากระเป๋าวิ่งขึ้นลิฟต์เพราะตอนนี้เริ่มจะสายแล้ว เดาว่ามีงานกองพะเนินเทินทึกอยู่เต็มโต๊ะแน่ๆ ในระหว่างที่ฉันไม่อยู่...

โอ้มายก็อด!! โอ้คุณพระช่วย!! โอ้ท่านอัลเลาะห์!! มันเยอะจริงๆ ประเมินด้วยสายตาคร่าวๆ ก็น่าจะประมาณยี่สิบสามสิบแฟ้มที่กองอยู่บนโต๊ะ และหลายแฟ้มในกองก็มีโพสต์อิทแปะว่าด่วนเต็มไปหมด น้ำตาจะไหล ไหนจะเสียงไลน์ที่ดังสั่นครืดๆ ไม่หยุดนั่นอีก จนฉันต้องหยิบขึ้นมาดู ใครมันไลน์มารัวๆ แบบนี้

คุณการันต์ : ถึงออฟฟิศรึยังครับ

คุณการันต์ : ผมถึงแล้ว เข้ามาหาหน่อย คิดถึง

คุณการันต์ : อยู่ไหนแล้ว รีบๆ มานะ คิดถึง

คุณการันต์ : วันนี้มายังไงครับ ขับรถมาเหรอ

คุณการันต์ : ขับรถอยู่เหรอ ทำไมไม่ตอบ

คุณการันต์ : ขอมอร์นิ่งคิสหน่อยครับ

เฮ้อ...งานก็ต้องทำ แฟนก็ต้องเอาใจ แต่ตอนนี้งานเอาไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยทำต่อ เจ้านายเรียกมาในไลน์แล้ว...

ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นข้ออ้าง แถมเอาหน้าที่การงานมาบังหน้าอีก แต่ใจมันคิดถึงคนในห้องมากกว่าไง ฉันจึงเบือนหน้าหนีจากแฟ้มทั้งหลายแหล่ ถือวิสาสะเข้าห้องไปแบบไม่เคาะประตูใดๆ ก่อนทั้งสิ้น

พอประตูปิดลง ฉันล็อกห้อง รีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปหาเจ้าตัวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารตัวใหญ่ ก่อนโน้มตัวลงมือค้ำพนักแขนทั้งสองข้าง และประทับริมฝีปากของฉันลงไปที่ปากหยักสวยของเขาเบาๆ ให้เราทั้งคู่ได้หายคิดถึง โดยตั้งใจว่าแค่ปากสัมผัสปากก็พอ ไม่ให้มีการล่วงล้ำใดๆ เกิดขึ้น

ฉันพยายามแล้วนะ แต่อีกคนไม่ให้ความร่วมมือเลย เขาดันปลายลิ้นอ่อนนุ่มเข้ามา ปากก็ดูดดึงริมฝีปากบนล่างของฉันอย่างร้อนแรงสุดๆ แอร์ที่ว่าเย็นจนหนาวนี่ยังสู้ความร้อนฉ่าของคนตรงหน้าไม่ได้เลย

อื้ม~ แล้วฉันก็ดันสมยอมเขาอีก ไปไหนไม่รอดเลยจริงๆ!!

มอร์นิ่งคิสที่เร่าร้อนบดเบียดกันอยู่พักใหญ่ จนฉันได้สติคืนมาตอนคนบนเก้าอี้เลื่อนมือมาจับสะโพกฉันนี่แหละ

ฉันรีบผละตัวออกมา ก่อนที่อะไรๆ มันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ เพราะฉันยังมีงานเป็นกองรอให้เคลียร์อยู่

“เดี๋ยวรอนาราเคลียร์งานเสร็จก่อนนะคะ ค่อยมาเล่นด้วยใหม่”

คนตรงหน้ายกยิ้มมุมปากพร้อมกับเสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอ ฉันไม่กล้ามองหน้าเขาต่อ รีบเดินออกมาก่อนจะห้ามใจไม่ไหว

สรุปแล้ววันนี้ทั้งวันจากเช้าถึงบ่าย ฉันเสียเวลาไปกับการสะสางแฟ้มบนโต๊ะทั้งหมด เพื่อส่งต่อให้คุณการันต์เซ็น รวมทั้งจัดคิวประชุมให้กับหลายๆ แผนกที่อีเมลขอคิวกันเข้ามาถล่มทลาย

แต่ที่หนักสุดก็คือการตบตีทำสงครามน้ำลายกับป้าหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อเกือบชั่วโมง เรื่องสเป็กกระดาษถ่ายเอกสารกับสเป็กถุงขยะ ที่แค่นี้ก็ต้องทำเรื่องขึ้นมาให้เซ็นอนุมัติ โอ๊ย...ฉันจะบ้าตาย!!

ดีที่ฉันเคยคุยเรื่องพวกนี้กับคุณการันต์มาแล้ว เพราะเจอเคสแบบนี้บ่อย ถ้าบางเรื่องที่ฉันจัดการเองได้ เขาก็ให้อำนาจฉันตัดสินใจเลย งานจะได้ไม่โหลดมาก

เมื่อจัดเรียงเอกสารเสร็จ ฉันเดินหอบแฟ้มทั้งหมดเข้าไปวางให้คุณเจ้านายเซ็น แต่พอกำลังจะเดินออกมาก็ได้ยินเสียงไล่ตามหลัง...

“นาราครับ วันนี้ม้าชวนไปกินข้าวที่บ้าน วันเกิดป๊าน่ะ”

“ฮะ...!?” ฉันหันหลังขวับ อาการตัวเกร็งไหลบ่าเข้ามาแทบจะทันทีที่ได้ยินคุณการันต์เอ่ยถึงคุณพ่อคุณแม่ของเขา

“วันนี้เลิกงานเร็วหน่อยดีไหม ไปซื้อของขวัญให้ป๊ากัน”

“อ๋อ...ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับก่อนเดินออกจากห้อง รีบเคลียร์งานที่เหลือให้เสร็จ