Chapter 6

นาราแตะบัตรเข้ามาในตัวอาคาร ก่อนขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นยี่สิบเก้า เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของตน แต่เอ๊ะ! ทำไมในห้องคุณการันต์ถึงมีแสงสว่างจากจอคอม สงสัยคงจะลืมปิดแน่เลย เธอคิดในใจ พลางหยิบเอกสารจากลิ้นชักที่ลืมไว้ เปิดไฟฉายจากมือถือ แล้วเดินเข้าไปในห้อง

“อุ๊ย...ตาเถร!!” เธออุทานออกมา เมื่อส่องไฟฉายไปที่โซฟา การันต์ยังคงนอนอยู่ที่เดิม และดูเหมือนว่าเสียงอุทานของนารา มันยังไม่ดังพอที่จะปลุกให้การันต์ตื่นได้

ตอนนี้ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งชั้น ได้ยินแต่เสียงลมที่เป่าออกมาจากช่องแอร์ พร้อมความเย็นยะเยือกที่แผ่ปกคลุมไปทั่วห้อง

เธอสังเกตเห็นการันต์เปลี่ยนท่านอน จากตอนช่วงค่ำๆ ที่เห็นนอนเหยียดยาว กลายเป็นนอนขดตัว มือกอดอกแน่น

จังหวะนั้นนารานึกได้ว่าพี่อารยาเคยบอกเอาไว้ ว่าในห้องของคุณการันต์มีอุปกรณ์อะไรตรงไหนบ้าง เธอจึงส่องไฟเดินไปเปิดตู้เก็บเอกสาร ดึงลิ้นชักชั้นล่างสุดออกมา

เจอแล้ว! ผ้าห่มผืนบางๆ เล็กๆ ตามที่พี่อารยาบอก

นาราจึงวางมือถือลงบนโต๊ะ หงายฝั่งไฟฉายขึ้นส่องกระจายแสงไปยังเพดานให้พอมองเห็น ก่อนจะคลี่ผ้าห่มผืนบางนั้นออก แล้วถือวิสาสะเอาผ้าไปห่มคลุมกายคนที่อยู่ตรงหน้า

การันต์ขยับตัวเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ตื่นลืมตา

เธอจึงขยับเข้าไปมองคนตรงหน้าใกล้ๆ ด้วยแสงไฟบางๆ จากมือถือบนโต๊ะนั่น คนตรงหน้ากำลังนอนหลับอยู่ในภวังค์ด้วยใบหน้าที่หล่อแบบไม่มีที่ติ ถึงแม้จะมีรอยแผลเป็นจางๆ อยู่ที่หางคิ้วก็ตาม แต่นั่นก็ไม่ทำให้ความเพอร์เฟกต์ของใบหน้านี้ลดน้อยลงแต่อย่างใด

“เฮ้อ...คนบ้างานของจริง มิน่าถึงไม่มีแฟนกับเขาซะที คนหล่อขนาดนี้นี่ถ้าเป็นคนอื่นนะ ป่านนี้ไปเดท ไปตี้ ไปเกะกันหมดแล้ว เผลอๆ บางคนแต่งงานมีเมีย เลี้ยงลูกอยู่บ้านโน่น ไม่มานอนตัวแข็งทรมานอยู่แบบนี้หรอก”

นารานินทาเจ้านายต่อหน้า ก่อนลุกขึ้นแล้วเดินออกมาที่โต๊ะประจำตำแหน่งของเธอ นั่งลง เปิดคอม และเริ่มทำสรุปการประชุมที่จะส่งให้ผู้บริหารก่อนเก้าโมงเช้าพรุ่งนี้

“ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ ทำมันที่นี่แหละ จะได้เสร็จๆ ไป” นาราพึมพำเบาๆ กับตัวเอง พลางคิดว่านี่อาจเป็นหนึ่งในวิธีทำคะแนน เผื่อคุณเจ้านายจะเห็นความดีความชอบของเธอบ้าง เลิกดุ เลิกทำหน้ามุ่ยใส่เธอเสียที

“เย่ เสร็จซะที!” เลขาสาวพูดกับตัวเองก่อนพาร่างกายฟุบลงไปบนโต๊ะ และผล็อยหลับไปจากลมแอร์ที่เย็นยะเยือกราวกับอยู่ขั้วโลกเหนือเป่าเข้าที่ตาจนง่วง

ส่วนตอนนี้คนในห้องค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นด้วยความงัวเงีย ก่อนจะงุนงงกับผ้าผืนบางๆ ที่ห่อคลุมกาย ในใจคิดว่าน่าจะเป็นพี่อารยาที่เข้ามาเช็กความเรียบร้อยก่อนกลับบ้าน

การันต์มองดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือเรือนหรู ที่บอกว่าเป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าๆ เขาจึงลุกขึ้น กางแขนบิดขี้เกียจหมุนซ้ายหมุนขวาสองสามที เดินไปเก็บเอกสารบนโต๊ะใส่กระเป๋า ก่อนหยิบสูทตัวสวยคล้องแขนไว้ แล้วเดินออกจากห้อง

แกร๊ก!! เสียงเปิดประตูดังขึ้น การันต์เดินออกมาจากห้องทำงาน แต่ก็ต้องตกใจแทบหงายหลัง เพราะหางตาดันเหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งนอนฟุบอยู่ตรงโต๊ะเลขาหน้าห้อง

เมื่อสติกลับคืนมา และลองวิเคราะห์ดูดีๆ อีกที อ๋อ...ยัยเลขานารานั่นเอง แล้วเอ๊ะ! เธอมาทำอะไรที่นี่ตอนนี้กันล่ะ!?

“คุณ” การันต์เรียกนาราให้ตื่น

“คุณ ตื่น!!” การันต์เรียกครั้งที่สอง

“คุณนารา ตื่น!!” การันต์เรียกเลขาขี้เซาของเขาเป็นครั้งที่สาม แต่ก็ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับ

ปัง!! การันต์หมดความอดทน จึงใช้มือตบโต๊ะเสียงดังสนั่น เพื่อปลุกคนขี้เซาให้ตื่นจากภวังค์

“คะ...อะไรคะ” นาราตื่นขึ้นมา ทำตาปรือ พร้อมเอาแขนเช็ดน้ำลายที่ไหลย้อยลงข้างแก้ม เมื่อตั้งสติได้ เงยหน้ามองไปทางต้นเสียง สปริงที่ตูดและข้อเท้าก็ทำงานอย่างอัตโนมัติ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที

“อ้อ คุณการันต์ตื่นแล้วเหรอคะ...พอดีดิฉันลืมเอกสาร เลยกลับมาเอา เห็นจอคอมเปิดอยู่ เลยจะเข้าไปปิด แต่เห็นคุณนอนอยู่เลยไม่กล้ากวน กลัวคุณตื่นมาแล้วกลัวผี ดิฉันเลยมานั่งทำงานรอเป็นเพื่อนค่ะ แหะๆ” นาราร่ายยาวพร้อมยิ้มกว้างอย่างเขินๆ

สาวน้อยสดใสช่างพูดอย่างนารา พูดมากเป็นที่หนึ่ง ถามคำ ตอบสิบคำ จนแม่มักเรียกเธอบ่อยๆ ว่านารายัยหนูจำไม ถามเยอะ ตอบเยอะ พูดมากตลอดเวลา

“อ้อ...เมื่อกี้ดิฉันห่มผ้าให้คุณการันต์ด้วยนะคะ เห็นคุณนอนตัวขด กลัวจะแข็งตายไปซะก่อน” นารากล่าวเสริมพร้อมยิ้มร่า ทำตาหยีเล็กจนเป็นสระอิ

“อือ...ขอบใจ” การันต์ตอบกลับไป พร้อมยกยิ้มเบาๆ ตรงมุมปากโดยที่อีกคนมองไม่เห็น

ทำไมนะ! เขาถึงไม่ถือสากับคำพูดขี้เล่นของคนตรงหน้า ถ้าเป็นคนอื่น ป่านนี้คงโดนเขาดุไปยกใหญ่แล้ว การันต์คิดในใจ ก่อนบอกให้นาราเก็บของ เพราะเขาก็กำลังจะกลับเช่นกัน