Chapter 7

ทั้งคู่เดินลงลิฟต์มาด้วยกัน ระหว่างอยู่ในลิฟต์ การันต์ทำจมูกฟุดฟิดเหมือนได้กลิ่นแป้งเด็ก เขาจึงหันไปมองคนข้างๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า

อืม...ที่นาราบอกว่าลืมเอกสารคงจะจริง เพราะคนข้างๆ อาบน้ำประแป้งมาเสียหอมฉุย คนปกติที่ไหนจะกล้ามาออฟฟิศสภาพนี้ เขานึกขำในใจ

แต่แปลกที่ความไม่ชอบหน้านารากลับลดลง และความรู้สึกประหม่าเวลาอยู่ในลิฟต์กับคนที่ไม่สนิทก็ลดน้อยลง...จนแทบเป็นศูนย์ ส่วนนาราได้แต่ก้มหน้างุด กุมมือแน่น ถ้าให้ทาย เธอคงจะอึดอัดไม่น้อย

ติ๊ง...ประตูลิฟต์เปิด นาราโค้งตัวให้การันต์ ก่อนกล่าวลาตามมารยาทและเดินไปยังรถตัวเองที่จอดอยู่หน้าตึก ส่วนอีกคนก็เดินไปยังหลังตึก จุดที่รถสปอร์ตคันหรูของเขาจอดเอาไว้

วันไหนที่เขาคิดจะกลับบ้านดึก การันต์มักจะให้พี่สุเมธคนขับรถ เอารถมาเปลี่ยนไว้ให้ จะได้ไม่ต้องรอตนจนดึกดื่น

ถึงการันต์จะเป็นคนเงียบขรึม ดูหยิ่ง และดุดัน แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่บ้าอำนาจ หรือใช้งานคนอื่นเยี่ยงทาสอย่างที่ใครหลายๆ คนมโนภาพเอาไว้

ตอนนี้นาราเดินไปที่รถของตัวเอง เปิดประตู เข้าไปนั่ง ก่อนบิดกุญแจสตาร์ทรถ แต่...หมุนบิดกุญแจไปกี่รอบๆ ไอ้รถเจ้ากรรมดันสตาร์ทไม่ติดเสียนี่!!

นาราเริ่มเลิ่กลั่ก เหงื่อเม็ดเป้งเริ่มผุดออกจากหัว เธอจึงเปิดประตู เดินลงไปเปิดกระโปรงรถอย่างทุลักทุเล เอาจริงๆ เธอไม่ได้รู้เรื่องเครื่องยนต์อะไรหรอก แค่เปิดไปงั้นๆ เผื่อจะเห็นอะไรผิดปกติบ้าง เจ้าของรถชะโงกหน้าสำรวจห้องเครื่องอยู่สักครู่ และกำลังจะยกธงขาวยอมแพ้ แต่ในขณะที่เธอกำลังยืนเกาหัวแกรกๆ เตรียมปิดฝากระโปรงรถอยู่นั้น…

ปิ๊น ปิ๊น ~ เสียงแตรรถสักคันดังขึ้น นาราตกใจหันหลังไปดู เห็นคนขับกำลังลดกระจกลงมา อ้อ...คุณการันต์นั่นเอง นาราจึงยิ้มกว้างให้พร้อมโค้งคำนับ โบกมือเป็นสัญญาณให้รถเคลื่อนที่ไปข้างหน้า

แต่เหมือนรถคันนั้นยังคงจอดอยู่ที่เดิม พร้อมกับคนในรถที่เรียกเธอให้เดินไปหาใกล้ๆ

“รถเป็นอะไร”

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ สตาร์ทไม่ติด เดี๋ยวว่าจะจอดไว้นี่แล้วกลับแท็กซี่ค่ะ” นาราตอบกลับไป พลางเกาหัวตัวเองแบบงงๆ ไม่รู้จะทำไงต่อดี

“ขึ้นมาสิ ผมไปส่ง” การันต์พูดพร้อมกวักมือเรียก

“ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันเกรงใจ คุณการันต์ไปเถอะค่ะ”

“ขึ้นมา ผมสั่ง คุณก็ต้องทำ!!” การันต์พูดด้วยใบหน้าขึงขัง ขมวดคิ้วใส่อีกคน จนนาราต้องยอมขึ้นรถเขาด้วยใจที่เต้นตึกตักเต็มไปด้วยความกลัว และตัวที่เริ่มเกร็งและสั่นเทานิดๆ

เมื่อขึ้นมาในรถ ทั้งสองอยู่ภายใต้ความเงียบสงัด โดยเฉพาะคุณเลขาที่ตอนนี้รู้สึกอึดอัดเสียเต็มประดา จึงต้องเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างขึ้นมา เพื่อกลบความเงียบงันที่เกิดขึ้น

“คุณการันต์ บ้านดิฉันอยู่แถวฝั่งธนฯ มันไกล เอ่อ...คุณการันต์จอดตรงนี้ก็ได้ เดี๋ยวดิฉันนั่งแท็กซี่กลับเองดีกว่าค่ะ”

การันต์ไม่พูดอะไร เขาเหลือบมองนารา รู้ว่าอีกคนอึดอัด เขาจึงใช้นิ้วโป้งกดเปิดเพลงจากปุ่มตรงพวงมาลัยเพื่อทำลายความเงียบ พร้อมกับเร่งเสียงเพลงให้ดังขึ้น

การันต์ขับต่อไปเรื่อยๆ ตามถนนเส้นที่เขาคุ้นเคย แต่นาราเริ่มแปลกใจ เส้นทางนี้ไม่ใช่เส้นทางกลับบ้านของเธอ แต่เป็นเส้นทางที่จะไปอีกฟากฝั่งหนึ่งของกรุงเทพฯ ต่างหากล่ะ

“เอ่อ...เรากำลังจะไปไหนกันคะ นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านของดิฉันนะคะคุณการันต์” เลขาคนใหม่รวบรวมความกล้าแย้งขึ้นมา

“อือ” คนเป็นเจ้านายตอบกลับไปแบบห้วนๆ

นารายังคงงงกับเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย หันซ้ายหันขวา ทำตาล่อกแล่ก แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะถามอะไรไปมากกว่านี้ เลยต้องจำใจนิ่งเงียบไปตลอดทาง จนรถเลี้ยวเข้ามายังบ้านหลังหนึ่ง แต่อย่าเรียกว่าบ้านเลย เรียกคฤหาสน์ดีกว่าเหอะ! เลขาสาวรู้สึกตื่นเต้นระคนแปลกใจที่ทำไมคนข้างๆ ถึงพาเธอมาในที่แบบนี้

“วันนี้คุณนอนที่นี่แหละ เดี๋ยวให้คนเตรียมห้องไว้ให้”

“จะดีเหรอคะ แต่...”

“ไม่มีแต่! ผมสั่ง คุณก็แค่ทำตาม!” คนข้างๆ พูดขึ้น ก่อนเสไปมองอีกทาง แม้แต่การันต์เอง เขาก็ยังไม่รู้เหตุผล ที่ทำไมตัวเองต้องพายัยเลขาสุดเปิ่นคนนี้กลับบ้านมาด้วย แทนที่จะส่งขึ้นแท็กซี่หรืออย่างน้อยก็ส่งลงตรงสถานีรถไฟฟ้า

“อ๋อ...ค่ะๆๆ” นาราพยักหน้ารับงงๆ ถึงแม้เธอจะไม่เข้าใจถึงเหตุผลของการันต์เท่าไร แต่ช่างเหอะ! ชื่อเสียงตำแหน่งอะไรก็ใหญ่โต เขาคงไม่คิดสั้นลวงเอาเธอมาข่มขืนหรือมาฆ่าหรอกมั้ง