บทที่ 1 | ครั้งแรก

ณ. เมืองซัวเถา ประเทศจีน

โรงแรมอันฉี

13:00 น.

โรงแรมขนาดใหญ่ใจกลางเมืองซัวเถา มณฑลกวางตุ้ง ภายในตกแต่งหรูหราตามสไตล์ของจีนมีสิ่งอำนวยความสะดวกที่ครบครันทำให้ที่นี่กลายเป็นจุดศูนย์กลางของเหล่านักท่องเที่ยวจำนวนมาก

' โอ๊ย!! หนักหัวเป็นบ้า ' หญิงสาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นเมื่อรู้สึกถึงแสงสว่างของภายนอกที่สาดส่องเข้ามาในห้อง มือเล็กทั้งสองกุมศีรษะของตัวเองก่อนจะทุบเบาๆ เพื่อเรียกสติ เธอดันตัวขึ้นนั่งหลังพิงขอบหัวเตียงก่อนจะค่อยๆ มองสำรวจภายในห้อง

' เดี๋ยวนะ!! ' ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบๆ เมื่อมองเห็นชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างๆ มือเล็กรีบเปิดดูใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ก็พบว่าเธอและเขาไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น ' เชี้ย!! ' เธออุทานออกมาเบาๆ สมองอันน้อยนิดเริ่มประมวลผลคิดย้อนถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าทันที

" อือออ "

เสียงครางทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้นทำให้หญิงสาวเริ่มลนลาน มือเล็กกระชับผ้าห่มผืนใหญ่เอาไว้แน่น ' เฮ้ย!! แค่ละเมอ ฉันต้องออกไปจากที่นี่ ' เธอบ่นในใจก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือลงไปหยิบเสื้อผ้าที่หล่นอยู่ที่พื้น

" โอ๊ย!! ซี๊ดดดดแสบ... อุ๊บ!! "

มือเล็กรีบปิดปากอย่างรวดเร็วเมื่อจู่ๆ เธอก็หลุดเสียงร้องออกมา หญิงสาวหยุดนิ่งไปสักพักเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่นอนคว่ำหน้าอยู่เหมือนจะเริ่มขยับตัว

คนตัวเล็กกลั้นความเจ็บแสบเอาไว้ ก่อนจะรีบลงจากเตียงและก้มลงคว้าของทุกอย่างเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เธอใช้เวลาไม่นานก่อนจะรีบออกจากห้องนี้

14:00 น

ความเย็นเข้าปะทะร่างกายกำยำอันเปลือยเปล่า มือหนาดึงผ้าห่มขึ้นมาก่อนจะควานหาหญิงสาวที่เขาพามาด้วยเมื่อคืน ความเย็นของเตียงทำให้รู้ได้ทันทีว่าเธอได้ลุกออกไปนานแล้ว ดวงตาคมเบิกกว้าง ใบหน้าหล่อหงุดหงิดขึ้นมาทันทีเมื่อพบแต่ความว่างเปล่า

' โดนขนาดนั้นยังลุกออกไปได้....เธอนี่มันจริงๆ เลย '

มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปถ่ายของเธอ รูปที่เขาแอบถ่ายตอนที่เธอหลับก่อนจะบ่นออกมาอย่างหัวเสียใส่รูปของหญิงสาวที่เขาหมายปองตั้งแต่เจอกันครั้งแรก

' อย่าให้เจอนะ....แม่งจะ... ' จากใบหน้าที่หงุดหงิดกลายเป็นหลุดยิ้มออกมาอย่างชอบใจ ชายหนุ่มปิดโทรศัพท์แล้ววางมันลงไว้ที่เดิม มือหนาเสยผมอย่างลวกๆ ก่อนลุกออกจากเตียงแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ

ณ. บ้านตระกูลจาง

18:00 น.

บ้านสไตล์จีนร่วมสมัยระหว่างตะวันตกและตะวันออกเป็นบ้านสองชั้นสีขาวดำที่มีลักษณะเป็นรูปตัวแอลเชื่อมโยงพื้นที่ภายในให้เป็นหนึ่งเดียวกันด้วยสวนหย่อมภายนอกลานกลางแจ้งที่ใช้นั่งรับลมอยู่ใต้ร่มเงาของแมกไม้ขนาดใหญ่ปูพื้นด้วยอิฐสีดำเรียงตัวกันอย่างสวยงาม

ประตูใหญ่มีความเป็นซุ้มประตูโค้งมน สวนขนาดใหญ่ตั้งใจตกแต่งให้มีความเรียบง่ายโดยใช้ไม้เลื้อยดัดโค้งไปตามหลังคาของศาลานั่งเล่น นำหินไท่หูที่มีรูปทรงเฉพาะตัวมาวางเรียงรอบบ่อน้ำและสวนดอกไม้

" เดี๋ยวอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนนะ หิรัญ "

" ครับคุณเฉิง "

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อคมคาย ดวงตาสีน้ำตาลที่ดูมีเสน่ห์กำลังนั่งคุยอยู่กับชายวัยกลางคนที่ศาลานั่งเล่นบริเวณสวนขนาดใหญ่อย่างสนิทสนม

" ได้เวลาตั้งโต๊ะอาหารแล้วครับ เจ้าสัว "

" อาหลินกลับมารึยัง "

" ยังไม่มีใคร..ติดต่อคุณหนูได้เลยครับ "

" งั้นลื่อไปตั้งโต๊ะรอเลยก็ได้ "

พ่อบ้านประจำตระกูลก้มศีรษะให้ผู้เป็นนายเล็กน้อยก่อนจะเดินไปยังห้องปีกซ้ายที่เป็นโซนของห้องอาหาร ในระหว่างที่จางเฉิงกำลังพาหิรัญเข้าบ้าน จู่ๆ สายตาของชายวัยกลางคนก็เลือบไปเห็นหญิงสาวที่ตามหาตัวตั้งแต่เช้า

" อาหลิน!!! "

"!!!! "

" มานี่!!เดี๋ยวนี้!! "

" ........... "

เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนตะโกนเรียกลูกสาวของตนอย่างดังจนคนตัวเล็กถึงกับหันขวับตามเสียงเรียก ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ถึงกับอมยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าที่ถอดสีของหญิงสาว เขาพอจะฟังภาษาจีนออกบ้างเลยรู้ว่าชายวัยกลางคนกำลังพูดอะไร

' รู้งี้ เข้าทางหลังดีกว่า ' เธอบ่นพึมพำก่อนจะเดินตัดไปที่สวนเพื่อไปหาผู้เป็นพ่อที่ยืนหน้าเคร่งขรึมกับชายแปลกหน้าอีกคน หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับการเดินและสีหน้าให้ปกติมากที่สุด

" ป๊า~ "

" ไม่ต้องมาอ้อนเลย...ไปไหนมา "

หญิงสาวโอบกอดผู้เป็นพ่อทันทีเมื่อเดินมาถึง มือหนาของชายวัยกลางคนผลักตัวลูกสาวออกทันที เขาจ้องมองหน้าของเธอเพื่อรอคำตอบ ลี่หลินไม่ยอมตอบคำถามแต่กลับส่งยิ้มหวานอ้อนจางเฉิงแทน

" ป๊ามีแขกเหรอ...สวัสดีค่ะ "

" สวัสดีครับ "

เธอรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อดวงตาคู่สวยเลือบไปเห็นชายหนุ่มที่ยื่นอยู่ด้านหลัง เธอก้มศีรษะให้เขาเล็กน้อยแล้วพูดภาษาจีนทักทาย ชายหนุ่มเองก็รีบพูดจีนกลับทันที

' หน้าคุ้นจัง ' หญิงสาวส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตรเธอยังคงจ้องมองหน้าของชายหนุ่ม เมื่อเห็นสีหน้าที่ครุ่นคิดของเธอ เขาก็ส่งยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ให้ดวงตาคมเป็นประกายเหมือนเจอคนที่ถูกใจ

" นี่..ลี่หลิน...ลูกสาวอั้ว....ส่วนนี้หิรัญรุ่นน้องสมัยเรียนของม๊า "

" ผมจำน้องไม่ได้เลยครับ โตขึ้นมากเลย "

" จำได้ก็เก่งแล้ว เจอกันล่าสุดก็ตอนอาหลินอายุห้าขวบ "

เมื่อจางเฉิงแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน สายตาที่แสนจะเจ้าเล่ห์ของหิรัญก็มองกวาดหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะส่งยิ้มให้กับเธออีกครั้งแต่ครั้งนี้ลี่หลินกลับหลบสายตาของเขา ดวงตาคมจับจ้องผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา ' เป็นเธอเองเหรอ...ลี่หลิน '

" หลินขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะ ป๊า "

" อ่า! เจอกันที่ห้องอาหาร....เย็นนี้แปะกับหยุนจะมากินข้าวด้วย "

หญิงสาวพ่นลมหายใจออกอย่างเบื่อหน่าย ดวงตาคู่สวยกรอกมองบนอย่างไม่พอใจก่อนจะปลีกตัวออกไปจากวงสนทนาตรงขึ้นชั้นสองทางปีกขวาของบ้าน ชายหนุ่มเมื่อเห็นปฏิกิริยาของลี่หลินก็อดที่จะถามจางเฉิงไม่ได้

" หลินดูไม่ค่อยชอบลุงกับลูกพี่ลูกน้องเลยนะครับ คุณเฉิง "

" ไม่เคยถูกกันหรอก......ไปห้องอาหารกันดีกว่า "

สองหนุ่มพากันเดินตรงไปยังห้องอาหารขนาดใหญ่ที่ตอนนี้มี เฉิน พี่คนโตสุดของตระกูลกับ หยุน ลูกชายของเฉินนั่งอยู่ประจำที่ของตัวเอง สองคนพ่อลูกมองคนที่เดินเข้ามาใหม่อย่างดูถูกโดยเฉพาะสายตาของเฉินที่มองมายังเฉิง หิรัญที่เป็นแขกก็รีบแนะนำตัวเป็นภาษาจีนทันทีถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยถนัดก็ตาม

" อาหลินยังไม่มาอีกเหรอ......ไม่รู้จักรักษาเวลา "

" บ่นอะไรเฮีย "

เสียงบ่นของชายหนุ่ม ทำให้หญิงสาวที่กำลังเดินมายังโต๊ะอาหารได้ยินพอดี เธอตอบกลับลูกพี่ลูกน้องของเธอโดยไม่ได้เกรงใจคนเป็นลุงอย่างจางเฉินเลยสักนิด คนตัวเล็กเดินตรงไปนั่งเก้าอี้ข้างๆ กับหิรัญทันทีโดยมีสายตาดุของจางเฉิงผู้เป็นพ่อและดวงตาคมของหิรัญที่มองหญิงสาวอย่างตักเตือนเช่นกัน

เมื่อทุกคนมาถึงเหล่าพ่อบ้านก็เข้ามาตักข้าวใส่จานของทุกคนรวมทั้งเทน้ำใส่แก้วให้เรียบร้อยก่อนจะให้เจ้านายทั้งหมดอยู่ทานข้าวเป็นการส่วนตัว ตลอดระยะเวลาที่ทานข้าวสองพ่อลูกก็เอาแต่พูดเรื่องไร้สาระคอยจิกกัดหญิงสาวและจางเฉิงอยู่ตลอดจนเธอเริ่มไม่สบอารมณ์

" อาหลิน!! เมื่อคืนลื่อไปเที่ยวกับใคร "

" แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเฮีย "

มือเล็กค่อยๆ วางแก้วน้ำลงก่อนจะถามย้อนไปหาชายหนุ่ม เขามองหน้าเธออีกครั้งก่อนจะยิงคำถามใหม่ทำให้ชายอีกสามคนถึงกับหยุดชะงักเมื่อเห็นสายตาของทั้งคู่ที่กำลังกวนประสาทกันทางสายตา

" ออกไปกับผู้ชายไม่อายคนอื่นเขาบ้างรึไง........ถ้าคนเอาไปพูดตระกูลเราจะเสีย "

" ไปกับผู้ชาย!! เฮียเห็นรึไง.....ถ้าเห็นจริงบอกหน้าตาหรือชื่อผู้ชายคนนั้นมาดิ "

ลี่หลินทวนคำของชายหนุ่มก่อนจะพูดตอกกับหยุนทันที เธอมั่นใจว่าชายหนุ่มไม่ได้เห็นจริงๆ แต่พูดไปเรื่อยๆ เพื่อใส่ความเธอโดยที่หญิงสาวไม่ได้สังเกตว่าชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ กำลังจ้องมองมาไม่ต่างกับจางเฉิงที่มองลูกสาวอย่างสงสัยในคำพูดของอีกฝ่ายเช่นกัน

" ไม่เห็น!! เพื่อนอั้วบอก "

" หึ!! จะพูดอะไรมีหลักฐานหน่อย เดี๋ยวคนที่ได้ยินเขาจะเข้าใจผิด "

เธอแค่นหัวเราะออกมาก่อนจะวางช้อนทานข้าวลงแล้วเดินออกไปจากห้องอาหารโดยมีหิรัญเดินตามไปติดๆ ลี่หลินเดินออกมาอย่างอารมณ์เสียมุ่งหน้าตรงไปยังโต๊ะกลมหินอ่อนสไตล์จีนที่ถูกวางเอาไว้กลางศาลานั่งเล่นข้างบ่อน้ำพุที่ประจำของเธอ

" หลิน!! "

" ขอโทษนะ.....รับแขกไม่ค่อยโอเคเลยเนอะบ้านนี้ "

มือหนาจับที่ไหล่บางของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา เธอหันมายิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนที่ชายหนุ่มจะมานั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ มือหนาจับไหล่ของเธออีกครั้งเพื่อปลอบใจกับเหตุการณ์ที่แสนจะอึดอัดก่อนหน้านี้ถึงแม้ว่าเขาจะฟังจีนบางคำไม่เข้าใจก็ตามแต่เห็นสีหน้าของหญิงสาว ชายหนุ่มก็พอจะเดาเหตุการณ์ได้

" อะนี่!! "

" สร้อยข้อมือของฉัน....ไปอยู่กับคุณได้ยังไง "

เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูทก่อนจะหยิบสร้อยข้อมือที่มีจี้รูปตัวแอลซ้อนกับสองตัวออกมาให้กับหญิงสาว มือเล็กกำลังจะยื่นไปหยิบสร้อยของเธอแต่ก็ถูกมือหนาดึงเข้าหาตัวก่อนจะค่อยๆ ใส่สร้อยข้อมือให้

" อะไรกันนี่เธอจำผัวคนแรกไม่ได้รึไง "

" อย่าบอกนะว่า.....คุณคือผู้ชายที่โรงแรมอันฉี "

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าหล่อยิ้มกลับมาให้เธอเป็นคำตอบ ' ลืมเรื่องนี้ไปได้ไงเนี่ย ก็ว่าหน้าคุ้นๆ ' หญิงสาวพึมพำในใจ มือเล็กกำลังจะดึงกลับเมื่อเขาใส่สร้อยให้เธอเสร็จแต่มือหนากลับไม่ปล่อยแถมยังกระชากกลับอย่างแรงจนตัวเธอกระแทกกับตัวเขาอย่างจัง

" ตอนที่ฉันตื่นมาแล้วไม่เจอเธอ.....ตกใจมากรู้ป้ะ "

" ตกใจอะไร????? "

เธอดันตัวออกจากอ้อมแขนแกร่งก่อนจะยิงคำถามใส่ชายหนุ่ม ใบหน้าหวานสงสัยเล็กน้อยกับคำพูดของเขา หิรัญขยับตัวให้ประจันหน้ากับเธออีกครั้ง ดวงตาคมจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยเหมือนกำลังร่ายมนต์สะกดใส่เธอ

" ก็นั้นมันครั้งแรกของเธอ.....แล้วเมื่อคืนฉันก็จัดหนักกับเธอชุดใหญ่เลย เดินออกมาไหวได้ไงว่ะ "

"!!!!!!!!!!! "

เสียงทุ้มพูดออกมาอย่างอารมณ์เสีย ' จู่ๆ ผมก็รู้สึกโมโหหลินซะงั้น ' หิรัญบ่นในใจอย่างหงุดหงิด คำพูดของเขาทำให้สมองของเธอเริ่มประมวลผลอีกครั้งภาพทุกอย่างฉายซ้ำขึ้นมาทันที ลี่หลินนิ่งค้างเหมือนถูกมนต์สะกดเอาไว้ก่อนจะรู้สึกตัวเหมือนรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆ

" จำไม่ได้จริงดิ "

" หยุดพูดเลยนะคุณหิรัญ.....เราเมาทั้งคู่ ลืมๆ ไปเถอะ "

" เธอเมาแต่ฉันไม่! "

เขาตอบกลับเสียงแข็งก่อนที่เธอจะรีบดึงมือหนาของเขาออกจากแก้มของเธออย่างรวดเร็วก่อนจะส่งเสียงดุชายหนุ่มกลบเกลื่อนเรื่องที่น่าอาย หญิงสาวรีบหันหน้าหนีไปอีกทางเพราะตอนนี้ใบหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนสีแต่ก็หันไปได้นิดเดียวมือหนาทั้งสองข้างกระชากตัวเธอให้หันกลับมาประชันหน้ากับเขาอีกครั้ง เขาจ้องใบหน้าที่แดงก่ำก่อนจะพูดแกล้งเธอ

" เขินเหรอ หื้มมม "

" บอกให้คุณหยุดพูดไง........เดี๋ยวมีใครมาได้ยิน "

" ได้ยินแล้วไง....ฟังไม่รู้เรื่องหรอก เราสองคนพูดไทยนะ "

" เอ่อ!! ขอร้อง.....หลินไม่อยากให้ป๊า...อืออ "

หญิงสาวยังพูดไม่ทันจบชายหนุ่มก็ดึงเธอเข้ามาจูบอย่างรวดเร็ว มือหนารั้งต้นคอของเธอเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้สามารถหันหนีได้ ลิ้นหนาค่อยๆ หยอกล้อกับลิ้นเล็กอย่างชอบใจ

ปัก!

" อืออออ!! "

หญิงสาวเริ่มส่งเสียงประท้วงในลำคอ มือเล็กทั้งสองข้างของเธอทั้งดันทั้งทุบคนเอาแต่ใจแต่เขาเองก็ไม่ยอมง่ายมืออีกข้างที่โอบกอดเธอเปลี่ยนมาจับมือเล็กทั้งสองให้หยุดนิ่ง ก่อนที่เขาค่อยๆ ตะล่อมให้เธอเคลิ้มไปด้วยกันจนในที่สุดลี่หลินก็ตกอยู่ภายใต้มนต์สะกดของชายหนุ่ม ทั้งสองจูบกันอย่างเร่าร้อนอยู่นานโดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาของใครบางคนกำลังจ้องมองมาจากชั้นสองของบ้า