Masukท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นสบายภายในสวนขนาดใหญ่ของบ้าน ยิ่งดึกก็อากาศก็ยิ่งหนาว ทั้งสองยังคงกอดจูบกันอย่างเร่าร้อนอยู่บนโต๊ะกลมกลางศาลานั่งเล่น เมื่อรู้สึกว่าหญิงสาวเริ่มเคลิ้มไปกับสัมผัสจูบที่เขามอบให้ มือหนาปล่อยมือเล็กทั้งสองข้างของเธอทันที
คนตัวเล็กได้โอกาสเป็นฝ่ายรุกกลับบ้างค่อยๆ ดันตัวของชายหนุ่มให้แอ่นหลังก่อนจะผลิกตัวขึ้นนั่งคร่อมตัวของเขาโดยที่ทั้งคู่ยังไม่ถอนจูบออกจากกัน
' หึ! ' ชายหนุ่มเค้นหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจในกระทำของหญิงสาวมือหนาทั้งสองโอบกอดเอวบางเอาไว้ก่อนจะค่อยๆ บังคับสะโพกของเธอให้ถูกไถตัวตนของเขาผ่านเนื้อผ้า
แขนเรียวที่โอบกอดต้นคอแกร่งเริ่มเลื่อนลงมายังเสื้อเชิ้ตสีขาวก่อนจะค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อของเขาออก เธอถอนจูบออกก่อนจะเริ่มเลื่อนต่ำลงมาคลอเคลียกับต้นคอแกร่งแล้วเลื่อนขึ้นไปที่ใบหูคนตัวเล็กทั้งเม้มทั้งกัด เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มอารมณ์เตลิดไปไกลแล้วหญิงสาวก็กัดเข้าที่ต้นคอของเขาอย่างแรง
" โอ้ยหลิน!! จะกัดให้มันขาดออกมาเลยรึไง "
" โทษฐานทีทำอะไรอุกอาจ......นี่มันในสวน....ปล่อย "
ปัก!
มือเล็กฟาดลงอกแกร่งอย่างแรง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขายังคงปรากฏขึ้น ใบหน้าหล่อไม่ได้มีความสำนึกผิด มือหนาทั้งสองกดตัวของเธอที่กำลังจะลุกออก เขายังคงจับสะโพกของเธอขยับไปมาเร็วขึ้นจนคนตัวเล็กเริ่มรู้สึกถึงความใหญ่โตใต้ล่างกางเกงยีนส์ขาสั้นของเธอ
" คุณหิรัญ!!!!! "
" เธอปลุกมันขึ้นมา ต้องรับผิดชอบ "
หญิงสาวผลักตัวออกจากชายหนุ่มทันที มือหนาคว้าแขนเรียวของลี่หลินเอาไว้ก่อนจะกระตุกเข้าหาตัว ใบหน้าหล่ออ้อนวอนสุดใจส่งสายตาให้เธอช่วยเขาก่อน
" นะหลิน....มันอึดอัด "
" ไม่! ปลุกมันเอง...ก็หาทางปล่อยเอง "
คนตัวเล็กสะบัดตัวออกอย่างแรง ใบหน้าหวานเชิดขึ้นแล้วส่งสายตากวนประสาทให้ชายหนุ่มที่เอาแต่นั่งนิ่งส่งสายตาอ้อนวอนมาให้หญิงสาว
" เธอแม่งโคตรมีผลต่อความรู้สึกเลยว่ะ "
" อะไร!! คุณหื่นเองแล้วมาโทษหลิน "
เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความน้อยใจ มือหนายื่นออกไปจับมือเล็กของลี่หลินอีกครั้ง เธอขยับตัวเข้าหาเล็กน้อย เขาเลยใช้แขนแกร่งทั้งสองดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้แน่น ดวงตาคู่สวยหันไปเห็นคนสวนที่กำลังเดินตรงมายังพวกเขา
" อาจิง..มาพอดีเลย....ไปส่งคุณหิรัญหน่อยสิค่ะ "
" ไม่หลิน~ ช่วยก่อน...ไม่ไหวจริงๆ "
เสียงใสตะโกนเรียกคนสวนของบ้านทันที ชายหนุ่มถึงกับอ้อนวอนหญิงสาวอีกครั้ง เขาค่อยๆโน้มตัวลงซบหน้าท้องแบนราบของเธอ ลี่หลินลูบหลังชายหนุ่มอย่างปลอบใจเธอค่อยๆ โน้มตัวลงกระซิบข้างๆ ใบหูขาวของหิรัญ
" One-night มีแค่ครั้งเดียวนะคะ คุณหิรัญ "
" หลิน~ "
เธอผลักตัวออกห่างจากชายหนุ่มเมื่อเห็นว่าคนสวนเริ่มเดินเข้ามาใกล้ หิรัญต้องงอตัวลงเพราะตัวตนของเขามันยังคงนูนขึ้นมาจนกางเกงเป็นรูป
" อยู่เป็นเพื่อนคุณหิรัญก่อนนะเดี๋ยวหลินไปเอากุญแจรถก่อน "
" ครับคุณหนู "
หญิงสาวพูดกับคนสวนเป็นภาษาจีนส่วนภาษาไทยเธอจะพูดเมื่ออยู่สองคนกับพ่อเท่านั้นยกเว้นตอนอยู่บ้านสองพ่อลูกจะพูดเป็นภาษาจีนเพื่อไม่ให้เฉินและหยุนมีข้ออ้างหาเรื่องพวกเขา
ลี่หลินหันไปยิ้มให้กับหิรัญอีกครั้งก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านโดยมีคนสวนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกลมเป็นเพื่อนของชายหนุ่ม
' เธอต้องรับผิดชอบ ' หิรัญสถบออกมาเบาๆ แต่เหมือนคนที่นั่งเป็นเพื่อนจะได้ยิน ชายหนุ่มเลยฉีกยิ้มอ่อนๆให้ก่อนจะก้มหน้าลงเหมือนเดิม
ห้องนั่งเล่นปีกขวา
" อาหลิน!! "
" ยังไม่นอนเหรอ ป๊า "
เสียงทุ้มตะโกนเรียกลูกสาวที่กำลังจะเดินผ่านห้องนั่งเล่น หญิงสาวหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะเดินมาหาจางเฉิงผู้เป็นพ่อ
" หิรัญกลับไปแล้วเหรอ "
" ยังป๊า...อยู่ในสวน หลินกำลังจะไปส่ง "
" อ่าๆ ดีๆ สนิทกันไว้มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน "
หญิงสาวพยักหน้าตอบรับอย่างสงสัยเพราะพ่อของเธอยิ้มอย่างมีความสุขเหมือนได้รับข่าวดีอะไรบ้างอย่าง ลี่หลินรีบขึ้นห้องนอนของตัวเองเพื่อไปเอากุญแจรถไม่นานเธอก็ลงมาพร้อมกระเป๋าสะพายใบใหญ่
ศาลานั่งเล่น
คนสวนที่นั่งอยู่เป็นเพื่อนของหิรัญเมื่อเห็นจางเฉิงเดินมากับจางลี่หลิน เขารีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วก้มศีรษะให้ผู้เป็นนายเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ เดินออกไปจากศาลานั่งเล่น
" หิรัญ!! เดี๋ยวอั้วให้อาหลินไปส่งนะ "
" ครับคุณเฉิง "
ชายหนุ่มถึงกับอมยิ้มอย่างชอบใจเมื่อได้ยินจางเฉิงบอกให้ลี่หลินไปส่ง ดวงตาคมมองหญิงสาวด้วยความเจ้าเล่ห์ เขายันตัวขึ้นเต็มความสูงโดยมือหนาทั้งสองก็ยังคงกุมไว้ที่กางเกงเพื่อปกปิดสิ่งผิดปกติ
" ป๊า! หลินไปนอนบ้านเพื่อนนะ พรุ่งนี้มีแข่งไม่อยากรีบตื่น "
" ได้ๆ แข่งกี่โมง "
" เก้าโมงเช้าที่เดิม....ป๊าต้องไปนะ "
ชายวัยกลางคนส่งยิ้มให้ลูกสาวมือหนาโอบกอดให้กำลังใจ ก่อนจะส่งยิ้มให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลัง จางเฉิงเดินเข้าบ้านพร้อมกับทั้งสองที่เดินแยกไปที่โรงรถ
" หลิน!! อ้างเพื่อนเลยเหรอ หื้มมมม "
" อ้างเรื่อง!? "
มือเล็กกดรีโมทเปิดประตูรถก่อนจะโยนกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอไว้ที่เบาะด้านหลังก่อนจะเดินขึ้นไปประจำตำแหน่งคนขับ
" เรื่องที่จะไปนอนกับเพื่อนไง "
" ไม่ได้อ้าง!! หลินมีแข่งจริงๆ "
รถคันหรูค่อยๆ ขับออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อยื่นมาใกล้ๆ จนหญิงสาวต้องชำเลืองมอง ดวงตาคมจับจ้องเธอด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความต้องการ
" จริงดิ!! ฉันคิดว่าเธอจะไปนอนกับฉันนะเนี่ย "
" ก็บอกว่า One night มีแค่ครั้งเดียวไง "
" แต่มันยังไม่นอนเลยนะ....อยากกินแต่เธอ "
ดวงตาคมเลื่อนต่ำลงมองมายังเป้ากางเกงที่มันยังคงนูนขึ้นเล็กน้อย เสียงทุ้มอ้อนวอนหญิงสาวอีกครั้ง คนตัวเล็กไม่ได้สนใจยังคงตั้งหน้าตั้งตาขับรถอย่างจริงจัง
" นั้นมันเรื่องของคุณ...ปลุกเองก็หาทางปล่อยเอง "
" ขอมือหน่อย "
เหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่ได้สนใจในสิ่งที่หญิงสาวพูด เขายังคงส่งสายคงตาอ้อนวอนมาให้คนตัวเล็ก หิรัญยังคงเซ้าซี้จนลี่หลินต้องยอมเพื่อตัดรำคาญ
" หลินขับรถอยู่ "
" ไม่เป็นไรหรอก...ยังไม่ออกถนนใหญ่เลย...ส่งมาเร็ว "
" เฮ้ย! เซ้าซี้จังลุง "
สุดท้ายก็ทนแรงเซ้าซี้ของหิรัญไม่ไหว หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างแรงก่อนจะส่งมืออีกข้างให้กับชายหนุ่ม ใบหน้าหล่อยิ้มอย่างชอบใจเขาจับมือของเธอมาลูบไล้ตัวตนของเขาที่ตอนนี้มันกำลังออกมาสูดอากาศภายนอก
" คุณหิรัญ!! "
" อืออ~หลิน!! ช่วยก่อน "
เมื่อรู้สึกถึงความใหญ่โตของเขา ลี่หลินกระตุกมือกลับทันทีแต่ก็ช้ากว่ามือหนารีบดึงมือเล็กกลับมา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวตนอันใหญ่ของเขาถึงแม้ว่าไฟในรถจะมืดขนาดไหนก็ตาม
" หลินขับรถไม่ถนัด "
" ขับช้าๆ ไม่ต้องรีบ เข้าใจไหม ซี๊ดดดด "
เขาพูดด้วยน้ำเสียงกระเส่าก่อนจะค่อยๆ บังคับให้มือเล็กจับเข้าที่กลางลำแกร่งแล้วบังคับให้มือเล็กขยับขึ้นลงตามความต้องการของเขา ใบหน้าหล่อเงยขึ้นก่อนจะสูดลมหายใจ
" มือนิ่มจังเลย ซี๊ดดดด "
" ให้ตายเถอะ...เอาแต่ใจจังนะ "
ดวงตาคู่สวยยังคงจับจ้องมองแต่ถนน เธอชำเลืองสายตาดูกระจกซ้ายขวาขับรถอย่างชำนาญถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะส่งเสียงครางออกมาทำลายสมาธิก็ตาม
" เร็วหน่อยหลิน...ใกล้แล้ว ซี๊ดดดด "
" บังคับอยู่คนเดียว....จะมาบอกทำไม "
มือหนาที่จับมือเล็กบังคับขึ้นลงอย่างรวดเร็วตามความต้องการที่มันพุ่งสูงขึ้น ชายหนุ่มเกร็งตัวกระตุกสองสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นออกมา
" คุณหิรัญ!! "
" โทษ!! เปื้อนหมดเลย "
" เช็ดเลยนะ อี๋!! "
" ไม่ต้องมาอี๋....มันเข้าไปในตัวเธอตั้งหลายรอบแล้ว "
มือหนาเอื้อมไปหยิบกระดาษทิชชูเปียกด้านข้างของรถ ชายหนุ่มดึงมือเล็กมาเช็ดให้สะอาดก่อนจะค่อยๆ เช็ดทำความสะอาดตัวตนใหญ่ของเขา
" เสร็จยัง "
" เสร็จแล้วครับ.....บ่นเก่งจังนะเมีย!! "
หญิงสาวพลิกฝ่ามือไปมาก่อนจะส่งสายตาคาดโทษให้หนุ่มข้างๆ ที่กำลังวุ่นอยู่กับเช็ดทำความสะอาดตัวตนใหญ่ของตัวเอง มือเล็กทั้งสองกระชับพวงมาลัยเอาไว้แน่นก่อนจะเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็ว
" หลิน!! เร็วไป...เดี๋ยวก็โดนจับความเร็วหรอก "
" ป๊าจ่ายอยู่แล้ว "
บรึ้น!!
ใบหน้าหล่อเกือบทิ่มไปด้านหน้าของรถ เขารีบเก็บตัวตนใหญ่ให้เรียบร้อยก่อนจะรีบดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดทันที หญิงสาวที่เห็นท่าทีลุกลี้ลุกลนของชายหนุ่ม เธอก็เร่งความเร็วขึ้นอีกก่อนจะแซงซ้ายขวาอย่างชำนาญ ไม่นานรถคันหรูก็มาถึงโรงแรมที่หิรัญพักอยู่
" ถึงแล้วค่ะ "
" หลิน! มันอันตรายนะเว้ย "
ใบหน้าหล่อถอดสีจนเห็นได้ชัดเสียงทุ้มพูดออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะมองคาดโทษหญิงสาว มือเล็กปลดสายเข็มขัดนิรภัยของตัวเองแล้วขยับหันเข้าหาชายหนุ่ม เธอยื่นมือทั้งสองข้างประคองใบหน้าหล่อของชายหนุ่มก่อนจะเอ่ยแซว
" โอ้ย!! หน้าซีดเลยเหรอ "
" ไม่รู้แหละ...นอนด้วยกันเลย คืนนี้ "
เธอชักมือทั้งสองออกก่อนจะปลดสายเข็มขัดนิรภัยให้หิรัญ หญิงสาวเดินลงจากรถก่อนจะอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งด้วยสีหน้าจริงจัง
" ไม่ค่ะ! ลงมาได้แล้วคุณหิรัญ...หลินต้องขับรถไปบ้านเพื่อนต่อนะ "
" ไม่ให้ขับ!!! เธอขับรถเร็วมันอันตราย...เป็นห่วงนะเว้ย "
ลี่หลินโน้มตัวเข้าไปในรถก่อนจะออกแรงดึงแขนของชายหนุ่มให้ออกมา เขายอมออกจากรถโดยง่ายก่อนจะส่งเสียงแข็งห้ามปราบคนตัวเล็ก
" เอาน่า!! หลินขับรถเร็วอยู่แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงนะ "
" หลิน~ ฉันจริงจัง....ขอร้อง!! "
เสียงทุ้มอ่อนลงอ้อนวอนหญิงสาวตรงหน้า คนตัวเล็กดึงมือชายหนุ่มให้เดินตามก่อนจะดันแผ่นหลังแกร่งของเขาให้เดินเข้าไปในโรงแรม
" ยอมก็ได้!!! ขอโทรศัพท์หน่อย "
" ......... "
หิรัญหันหลับมาประจันหน้ากับลี่หลินอีกครั้งเขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง หญิงสาวที่เห็นท่าทีของชายหนุ่มเธอเลยยอมยื่นโทรศัพท์ให้ เขากดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองแล้วแอดโซเชียลต่างๆ ของเธอจนครบทุกอย่างก่อนจะส่งคืนให้
" ถึงแล้วโทรมาบอกด้วย..แล้วพรุ่งนี้ก็ส่งโลเคชั่นมาด้วยนะ...จะไปเชียร์ "
" รับทราบค่ะลุง ^ _ ^ "
ลี่หลินรับโทรศัพท์คืนมา เธอส่งยิ้มให้เขาอีกครั้งก่อนจะเดินขึ้นรถแล้วขับออกจากโรงแรมด้วยความเร็วโดยที่ชายหนุ่มยังคงยืนอยู่หน้าโรงแรมจนรถของลี่หลินลับสายตาไป
บรรยากาศเงียบสงัดเมื่อทุกคนแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนไม่ต่างจากเจ้าของบ้าน หิรัญและหมอทิมพากันพยุงร่างกายกลับขึ้นมาที่ห้องของตัวเองด้วยความยากลำบากเพราะอาการเมาหนักไม่ต่างกันแต่เหมือนคนที่จะยังพอมีสติอยู่บ้างก็คงเป็นหมอทิม" ไอ้รัญ! แล้วบอกจะไม่ดื่มเยอะไง "" หื้ม! ไม่ได้ขนาดนั้น....ปล่อยๆ กูกลับห้องเองได้ "เสียงทุ้มแหบพูดกับเพื่อนอย่างแผ่วเบามือหนาตบหน้าอกแกร่งของทิมเบาๆก่อนจะดันตัวออกจากเขาแล้วเปิดประตูเข้าห้องนอนของตัวเองอีกฝ่ายถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินออกไปอีกทางเพื่อกลับห้องแกร๊ก!!ความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ภายในห้องนอนปะทะเข้ากับร่างกายกำยำเมื่อชายหนุ่มย่างก้าวเข้าไป มือหนาปลดเสื้อผ้าออกทุกชิ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะค่อยๆ หย่อนตัวลงแช่น้ำในอ่างขนาดใหญ่ที่ถูกเตรียมเอาไว้แล้ว หิรัญใช้อาบน้ำไม่นานเขาก็เดินออกจากห้องโดยมีแต่กางเกงบ็อกเซอร์เท่านั้นที่ปกปิดท่อนล่างไว้ร่างกายกำยำค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปด้านในผ้าห่มผืนใหญ่อย่างเบามากที่สุด
ในที่สุดก็มาถึงวันที่รอคอยหลังจากเรียนจบมานานวันรับปริญญาก็มาถึง ชุดครุยถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่ให้ลี่หลินอย่างเรียบร้อยใบหน้าหล่อระบายยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจเมื่อได้เป็นคนสวมใส่ชุดอันมีเกียรติให้แก่หญิงสาว" ขอบคุณนะคะ "" มีของขวัญให้ด้วยนะ.....อยากให้หลินเป็นคนแรกก่อนจะไปรับดอกไม้จากคนอื่น "ลี่หลินหันกลับมาส่งยิ้มให้ชายหนุ่มพร้อมกับน้ำเสียงที่ออดอ้อน หิรัญกุมมือของเธอเอาไว้แน่น ดวงตาคมหยาดเยิ้มยังคงมองใบหน้าสวยหวานอย่างภาคภูมิใจก่อนที่เขาจะค่อยๆ ล้วงมือเอาไปหยิบบางอย่างภายในเสื้อสูท" สั่งทำเลยนะ.....ชอบไหม "" ชอบค่ะ มันสวยมากเลย "สร้อยข้อมือขนาดเล็กจี้ตัวอักษรLHซ้อนด้วยรูปหัวใจตรงกลางฝังเพชรมากกว่าสองร้อยเม็ดถูกสวมใส่ให้กับหญิงสาว ลี่หลินระบายยิ้มอย่างชอบใจกับของขวัญที่หิรัญมอบให้เธอ ชายหนุ่มส่งยิ้มกลับมาพร้อมกับดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด" สวัสดีครับป๋า "" อื้อ "เสียงทุ้มของจินและเต๋า
" ป๋า! หลินอยากกลับบ้านแล้ว "" ไอ้หมอยังไม่อนุญาตเลย....ให้หายดีกว่านี้ก่อนตกลงไหม "ท่าทีงอแงออดอ้อนของคนตัวเล็กหิรัญถึงกับระบายยิ้มออกมาอย่างชอบใจมันทำให้เขารู้สึกสบายใจมากยิ่งขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มหายดีแล้ว ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าสวยหวานของเธอก่อนจะป้อนผลไม้ของโปรด" หมดจานเดี๋ยวพากลับเลย ตกลงไหม "" หลอกล่อเป็นเด็กเลยนะ "ลี่หลินเอาแต่จ้องหน้าของหิรัญไม่ยอมทานผลไม้ที่เขาป้อนให้ ใบหน้าสวยมุ่ยลงด้านความเบื่อหน่ายกับการอยู่ที่โรงพยาบาล เสียงทุ้มอ่อนลงออดอ้อนหญิงสาวอีกครั้งจนคนตัวเล็กยอมทาน" ก็เมียป๋ายังเด็กอยู่ไงครับ "" อื้อป๋า~ "หิรัญหันไปวางจานผลไม้ลงที่โต๊ะข้างๆ เตียงก่อนจะหันกลับมาเห็นสีหน้าที่ยังคงงอนชายหนุ่ม มือหนาหยิกแก้มทั้งสองข้างของเธออย่างมันเขี้ยวก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลงจูบที่หน้าผากมนของเธออย่างแผ่วเบาก๊อก ก๊อก!เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ทั้งสองที่กำลังหยอกล้อกันอยู่รีบหันไปทางป
หิรัญเดินเข้ามายังท่าเรือร้างด้วยท่าทางมาดนิ่งดวงตาคมแผ่รังสีอาฆาตมองไปรอบๆ อย่างไม่สามารถคาดเดาได้ถึงแม้ว่าเขาจะอ่อนเพลียเป็นอย่างมากก็ตาม มือหนาถือปืนกระบอกสีดำเอาไว้แน่นเดินเข้ายังตึกร้างอย่างช้าๆแปะ แปะ!!เสียงตบมือแบบเยาะเย้ยดังขึ้น ดวงตาคมจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเย้ยหยัน คินส์ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างช้าๆ เดินเข้ามาประจันกับหิรัญอย่างไม่กลัวสองหนุ่มมองหน้ากันอย่างไม่ยอม คินส์แค่นเสียงออกมาอย่างชอบใจมือหนายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูก่อนจะโน้มตัวลงเอ่ยชมอีกฝ่าย" มาตรงเวลาดี "" หลินอยู่ไหน "ชายหนุ่มไม่ได้สนว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรเขาเอ่ยถามหาหญิงสาวทันที ก่อนจะเห็นเดชาเดินออกมาพร้อมกับปืนที่จ่อศีรษะของลี่หลินเอาไว้คินส์แค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจเดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อแบบนิ่งๆแกร๊ก" หยุดอยู่ตรงนั้น...ถ้าไม่อยากให้เมียมึงตาย....แล้วก็วางปืนลงด้วย "หิรัญกำลังจะพุ่งตัวหาคนรักแต่ก็ต้องชะงักเมื่ออีกฝ่ายปลดเซฟตี้ขอ
เสียงเด็กๆเริ่มดังงอแงมากขึ้นใบบัวและดวงดาวพยายามปลอบขวัญเด็กให้เงียบลงพร้อมช่วยกันแก้มัดให้เด็กๆคนอื่นๆมีเพียงลี่หลินและเด็กผู้ชายอีกสองสามที่โตกว่ากำลังช่วยกันพยายามหาทางออก" พี่! พวกเราจะเอายังไงกันดี....มันไม่มีช่องว่างให้หนีเลย "" พี่ครับ! ตรงนี้เราน่าจะออกไปได้นะครับ "เสียงเล็กของสองเด็กชายทำให้ลี่หลินหันมามองทั้งสองคนด้วยความเอ็นดู หญิงสาวนั่งย่อตัวลงลูบศีรษะของเด็กทั้งสองอย่างอ่อนโยนก่อนที่ดวงดาวและใบบัวจะเดินเข้ามาส่งยิ้มอ่อนๆให้เด็กชายสองคนเล็กน้อย" นี่ครับ! ตรงนี้ "" ...... "นิ้วเล็กๆชี้ขึ้นไปที่ช่องหน้าตาด้านบนที่มีแสงไฟจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาก่อนจะหันมาบอกสามสาวอย่างไร้เดียงสา ลี่หลินยิ้มให้เด็กชายเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆหาทางปืนลังไม้ขึ้นไปด้านบน" คุณหลินระวังตกนะคะ "" ช้าๆ ค่ะ ข้างบนเป็นยังไงบ้างคะ "ดวงดาวพยุงตัวของลี่หลินลงจากลังไม้มากมายที่วางกองอยู่ท่วมหัวเสียงใสเ
ณ.ลานบรรจุตู้บริษัทXXในเครือของอัครกาญบริเวณที่ดินอันโล่งกว้างมีตู้คอนเทนเนอร์มากมายหลากหลายวางเรียงรายรอรถเข้ามาเอาตู้ออกไปส่งยังท่าเรือและบริษัทต่างๆ ข้างกันมีลานตู้เปล่าที่กำลังรอการบรรจุสินค้า" ไหนพ่อบอกว่า...ให้ผมพาหลินมาแค่เอามาตกลงเรื่องธุรกิจกับป๋าหิรัญไม่ใช่หรอแล้วนี่มันอะไร "" หึ! ธุรกิจสะอาดกูไม่สนแล้ว....ลูกค้าทางจีนอยากได้แบบนี้...มันราคางาม "เสียงโวยวายของครามดังลั่นไปทั่วห้องสำนักงานเมื่อรู้ว่าผู้เป็นพ่ออย่างเดชาจะเอาเพื่อนสาวของเขามาขายรวมกับเด็กคนอื่นๆ ที่ถูกหลอกมาจากสถานที่เด็กกำพร้า ชายหนุ่มแทบทรุดลงพื้นเมื่อได้ยินเสียงทุ้มพูดออกมาอย่างบ้าคลั่ง" ผมจะไม่ยอมให้พ่อทำแบบนี้อีก "" ไอ้คราม....มึงอย่าเยอะ....กูบอกแล้วใช่ไหมว่าให้นึกถึงครอบครัวเป็นหลัก "คินส์ลุกพรวดขึ้นจากโซฟากำลังจะออกจากห้องแต่ก็ถูกมือหนาของคินส์พี่ชายคว้าเอาไว้เสียงทุ้มพูดข่มขู่น้องชายเอาไว้ ชายหนุ่มนิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะสะบัดตัวออกอย่างแรง เขาเดินออกจากห้องสำ
ณ.บ้านเลิศวชิรกุลภายในบ้านวุ่นวายอีกครั้งเหล่าแม่บ้านต่างวุ่นเตรียมอาหารเย็นกันอย่างเร่งรีบเนื่องจากได้รับคำสั่งด่วนเข้ามาว่าจะมีแขกมากินข้าวที่บ้านอีกแล้วและอีกไม่กี่นาทีทุกคนก็จะมาถึง" เร่งหน่อยเร็ว....ต้องให้เสร็จก่อนนายมา.....แล้วยัยบั
หลังจากเกิดเรื่องในครั้งนั้นหิรัญก็ยอมไม่ปล่อยให้ลี่หลินไปไหนคนเดียวอีกเลยถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะไม่ได้ไปด้วยแต่เขาก็ให้ลูกน้องตามประกบทุกฝีก้าวห้ามให้หญิงสาวคาดสายตาไปได้เพราะกลัวว่าคนของอัครกาญจะทำอะไรในสิ่งที่เขาคาดไม่คิดก็เป็นได้" หลิน! ไปคลับกัน "" คิดยังไง.....ชวนออกไปข้าง
รถคันหรูแล่นเข้ามาในบริเวณบ้านด้วยความเร็ว ลี่หลินที่ได้ยินเสียงของรถยนต์ที่คุ้นเคยดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่วิ่งออกมารอชายหนุ่มที่ห้องโถงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยแตกตื่นยืนลุ้นรอฟังข่าวจากเขา" หลิน!! "" ป๋า! เป็นยังไงบ้างคะ.....เจ็บตรงไหนไหม.....
เมืองซัวเถาณ.บ้านตระกูลหยวนห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามเครื่องทองและเครื่องปั้นดินเผาราคาแพงมากมายถูกจัดวางอัดแน่นเต็มตู้โชว์ ชายสูงวัยนั่งจิบกาแฟอยู่บนโต๊ะทำงานอย่างสบายใจ ดวงตาคมไล่มองหุ้นของบริษัทจางที่กำลัง







