บทที่ 9

หรงเสียงมองใบหน้าซีดขาวของหญิงสาวชุดเขียว เขา...ไม่ใคร่จะเห็นด้วยนัก หากเป็นเช่นที่อวี่เซิงกล่าวจริงแค่ยกนางให้แต่งกับขุนนางสักคนไม่ดีกว่าหรือ แล้วเหตุใดต้องส่งนางขึ้นปิงซานให้นางแต่งกับเขาที่เป็นหมอ...

เมื่อครู่เขามองออกว่านางยืมแรงสาวใช้พยุงตัว เรี่ยวแรงน้อยนิดยกเท้าถีบหวังเซียนจนล้มลง ทั้งที่หากเป็นสตรีแม้เรี่ยวแรงน้อยนิด หวังเซียนอย่างน้อยก็ต้องกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว

“ไม่แน่ฝ่าบาทอาจอยากให้ข้ารักษาชีวิตนางเอาไว้?”

“ท่านว่าอะไรนะขอรับ”

“ไม่มีอะไร ข้าจะกลับขึ้นเขาพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”

“เอ๋ ไม่ใช่รั้งอยู่ในเมืองสองสามวัน?”

“ข้ามีเรื่องอื่นต้องจัดการ”

ใช่...เป็นต้นว่าเรื่องญาติผู้น้องของพี่สะใภ้ผู้นั้น สตรีที่หวังเซียนเพิ่งกล่าวถึงด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ หรงเสียงเดินไปได้หลายก้าวก็หันมามองคนของตน “อวี่เซิง”

“ขอรับคุณชาย”

“บอกข้ามาตามตรง”

อวี่เซิงขมวดคิ้วมองผู้เป็นนายด้วยความงุนงง “เรื่องอะไรหรือขอรับ”

“หลายปีมานี้จินเยว่หลันติดตามพี่สะใภ้ขึ้นปิงซานมา คนบนเขากล่าวถึงนางกับข้าอย่างไรบ้าง” เขาไม่เคยใส่ใจ ไม่เคยอยู่ตามลำพัง หรือแม้กระทั่งสนทนากับจินเยว่หลันตามลำพังก็นับครั้งได้ แล้วข่าวลือที่หวังเซียนกล่าวถึงมีต้นตอมาจากที่กันแน่!

“ก็...” อวี่เซิงมีท่าทีลังเล นั่นทำให้หรงเสียงมั่นใจว่ามีข่าวลือเช่นนี้จริงๆ “ที่จริงหรงฮูหยินเคยหมายมั่นว่าอยากให้ท่านแต่งคุณหนูจินเป็นฮูหยิน นางคงนึกไม่ถึงว่าจะมีราชโองการมา...”

“เพราะอย่างนี้จินเยว่หลันจึงรั้งอยู่บนเขาไม่กลับตระกูลจิน?”

“คิดว่าเป็นเช่นนั้นขอรับ”

“อา...” หรงเสียงพยักหน้าหมุนตัวเดินไปยังม้าที่ผูกเอาไว้ อวี่เซิงเดินตามไปอย่างรีบร้อน เห็นท่าทีของผู้เป็นนายเขาอดที่จะรู้สึกสงสารจินเยว่หลันขึ้นมาไม่ได้จริงๆ

...และเพราะอย่างนี้เช้าวันถัดมาหลังหรงเสียงกลับขึ้นเขา จินเยว่หลันจึงถูกส่งตัวกลับตระกูลจินอย่างเร่งร้อน

เช้าวันนี้อิ่นเฉียนนั่งรถม้าไปยังท่าเรือ สาเหตุก็เพราะนายท่านหวังให้คนไปแจ้งนาง ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ต้องพบนางให้ได้ ซึ่งหากให้เดาก็คงเพราะบุตรสาวและบุตรชายของตนก่อเรื่อง ดังนั้นเมื่อวานที่นางประกาศออกไปนายท่านหวังจึงร้อนรนจนนั่งไม่ติด

ความจริงนางไม่ได้โกรธจริงจังหรืออยากตัดความสัมพันธ์ทางการค้า แต่อยากสั่งสอนคนตระกูลหวังว่านางไม่ใช่คนที่จะถูกรังแกได้โดยง่าย แม้ตอนนี้นางจะอยู่ในระหว่างการวางมือจากกิจการตระกูลอิ่นก็ตาม

เมื่อนายท่านหวังมาเพื่อแสดงความจริงใจ นางเองก็มิใช่คนจิตใจแคบ ดังนั้นจึงยังคงตกลงการค้ากับตระกูลหวังเช่นเดิม หลังเขารับปากว่าจะลงโทษบุตรชายและบุตรสาวอย่างจริงจัง

ตอนน้องชายของอิ่นเฉียนกำลังส่งนางขึ้นรถม้า รถม้าคันหนึ่งก็วิ่งตรงเข้ามายังท่าเรืออย่างเร่งร้อน คนของนางเข้ามารายงานว่าคุณหนูจินต้องการสนทนากับนางสักครู่

“คุณหนูจิน?” อิ่นอวิ๋นซูขมวดคิ้วมองพี่สาว “หมายถึงสตรีที่ว่ากันว่าเป็นคนรักของคุณชายสามหอโอสถ? นางมาทำไมที่นี่? เวลานี้?” เขาดูโกรธมากเมื่อนึกถึงสถานการณ์ช่วงนี้

อิ่นเฉียนยกมือขึ้นตบไหล่น้องชายเบาๆ “ผู้มาคือแขก ข้าจัดการเองเจ้าไปดูโกดังสินค้าที่เตรียมเอาไว้ให้นายท่านหวังให้เรียบร้อย”

“ท่านจะไม่เปลี่ยนใจแน่หรือ ให้อภัยคนตระกูลหวังง่ายๆ เช่นนี้ผู้คนจะได้ใจ หากพวกเขาอยากกล่าวอะไรก็กล่าวไม่เห็นตระกูลอิ่นในสายตา เช่นนั้นเรา...” เขามีท่าทีไม่พอใจอยู่บ้าง

“ทำการค้าต้องรู้จักใจกว้าง หากอีกฝ่ายแสดงความจริงใจ เราเองก็ควรมองถึงอนาคตข้างหน้าให้มาก การค้าครั้งนี้เป็นผลดีกับตระกูลอิ่น ไม่เป็นไรหรอก”

“แสดงความจริงใจ? ท่านหมายความว่าอย่างไร”

“นายท่านหวังส่งสองคนนั้นออกนอกเมืองไปแล้ว เกรงว่าในอีกสามเดือนคงไม่ได้เห็นพวกเขาในเมืองจี๋หลินอีก”

“จริงหรือ” อิ่นอวิ๋นซูเลิกคิ้ว

“เจ้าเองก็ต้องหัดรอบคอบกับข่าวลือและเรื่องข้างนอกนั่นให้มาก หูตาต้องไว ต้องหามือดีเอาไว้ใช้สอยบ้าง คนที่สามารถล่วงรู้ความเคลื่อนไหวในเมืองจี๋หลิน”

“ข้าจำไว้แล้ว”

“กลับเข้าไปดูแลงานที่เหลือเถิด ข้าไปพบคุณหนูจินแล้วจะกลับจวนไปพัก”

“ขอรับ”