LOGINหนึ่งอาทิตย์ต่อมา ณ บริษัทส่งออกอัญมณีที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดตราด ซึ่งผู้เป็นเจ้าของคือเรวัช ซีอีโอหนุ่มหล่อผู้มากด้วยประสบการณ์ เพราะเขาคร่ำหวอดอยู่ในวงการอัญมณีมาหลายปี จนเป็นผู้นำด้านธุรกิจที่เกี่ยวกับอัญมณีและเครื่องประดับ ชายหนุ่มมายืนล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คสีดำอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเลขานุการ
"คุณเมย์..ผู้ช่วยเลขามาทำงานหรือยัง" เขาหมายถึงลูกตาลที่เขาเพิ่งเซ็นเอกสารเพื่ออนุมัติให้เธอเข้ามาเป็นพนักงานในบริษัทไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ตั้งแต่เธอเดินให้หลังออกไปจากห้องทำงานของเขาหลังสัมภาษณ์เสร็จ "น้องลูกตาลมาแล้วค่ะ กำลังไปชงกาแฟมาให้คุณเรย์ค่ะ" "งั้นให้เขาเอาเข้าไปให้ผมเลยนะ" "ค่ะ" ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปพลางระหว่างรอลูกตาลมาเสิร์ฟกาแฟ หญิงสาวเดินถือถาดที่มีถ้วยกาแฟร้อนอยู่ในนั้น พร้อมด้วยมาการองของโปรดของเรวัชอีกสามสี่ชิ้น ชายหนุ่มอมยิ้มเมื่อได้กลิ่นกาแฟหอมๆ ลอยเข้าโสตประสาทกระตุ้นสมองได้เป็นอย่างดี แต่กลิ่นกายสาวที่กำลังโชยมานี่สิกำลังกระตุ้นอะดรีนาลีนของเขาเข้าอย่างจัง จนคนตัวโตต้องกดข่มอารมณ์กำหนัดของเขาเอาไว้ หญิงสาววางถ้วยกาแฟเอาไว้ด้านขวามือของเรวัชและจานขนมมาการองด้วยอาการสั่นๆ "กาแฟค่ะท่านประธาน" "ขอบคุณครับ" เขาสูดดมกลิ่นกายสาวเข้าอย่างจัง แกล้งทำเป็นจิบกาแฟเพื่อระงับความต้องการ "เดี๋ยวคุณออกไปเอาแฟ้มเอกสารที่ต้องเซ็นอนุมัติมาให้ผมด้วยนะ" "ค่ะ" ลูกตาลเดินออกมายังโต๊ะทำงานของเลขานุการเพื่อนำแฟ้มเอกสารเข้าไปให้ท่านประธานเซ็น "พี่เมย์คะท่านประธานขอแฟ้มเอกสารที่ต้องให้ท่านเซ็นอนุมัติค่ะ" "อ๋อเหรอจ๊ะ ปกติพี่ต้องเป็นคนนำเข้าไปเองนี่จ๊ะ ทำไมวันนี้ท่านไม่ให้พี่เอาเข้าไปล่ะ" "ตาลก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ถ้าอย่างนั้นพี่เมย์เอาเข้าไปให้ท่านเองดีกว่านะคะ ตาลขอทำงานอย่างอื่นแทนแล้วกันค่ะ" "ก็ดีจ้ะ" เมวิกากระตุกยิ้มมุมปาก มองลูกตาลด้วยประกายตาบางอย่าง "ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวตาลช่วยไปชงกาแฟมาให้พี่สักแก้วก็แล้วกันนะ ขอไม่หวานมากน้ำตาลครึ่งช้อนก็พอจ้ะ" "ได้ค่ะ" เมวิกาเดินถือแฟ้มเอกสารเข้าไปในห้องท่านประธาน หล่อนวางเอาไว้ใกล้ๆ แฟ้มเอกสารสำคัญที่เรวัชยังไม่ได้เซ็น ชายหนุ่มขมวดคิ้วเมื่อคนที่เข้ามาไม่ใช่ยัยตัวเล็กที่เขาอยากเห็นหน้า "แล้วลูกตาลไปไหนล่ะ ผมให้เขาเป็นคนถือเข้ามาให้ผม ทำไมถึงกล้าขัดคำสั่ง" ชายหนุ่มคำรามออกมาอย่างเกรี้ยวกราด เมวิกาทำสีหน้าเลิ่กลั่ก หล่อนปัดความผิดทั้งหมดไปให้ลูกตาล "เมย์ก็บอกน้องเขาแล้วนะคะว่าให้เอาแฟ้มเอกสารมาให้คุณเรย์เซ็นก่อน แล้วค่อยทำงานอย่างอื่น แต่น้องเขาก็ไม่ฟังเมย์เลย ดื้อมากเลยค่ะ" เรย์วัชขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน "คุณออกไปได้ละ แล้วเรียกให้เขาเข้ามาหาผมในห้องเดี๋ยวนี้" "ค่ะท่านประธาน" เมวิกาออกไปจากห้องทำงานของเรวัชด้วยหน้าตาบอกบุญไม่รับ "มาทำงานวันแรกก็โปรยเสน่ห์จนท่านประธานหลงหัวปักหัวปำ เรื่องนี้ต้องถึงหูคุณน้ำหวาน" เมวิกาคิดในใจอย่างหมายมาด คอยดูนะเธอจะฟ้องคุณน้ำหวานให้เล่นงานยัยเด็กใหม่ เอาให้ถูกไล่ออกไปเลยเช้าวันต่อมา...เรวัชมารับลูกตาลตามเวลาที่ได้นัดหมายกันเอาไว้ เธอแต่งตัวสวยถูกใจเรวัช"วันนี้คุณสวยมากครับ" เขาเอ่ยชมลูกตาลในขณะที่เหยียบคันเร่งพาเธอออกไปจากตรงนั้นมุ่งหน้าไปยังบริษัท"ขอบคุณค่ะ" เธอกล่าวขอบคุณตามมารยาทเรวัชลอบมองลูกตาลอยู่เป็นระยะ หญิงสาวนั่งหน้าบึ้งไปตลอดทาง เมื่อมาถึงที่ทำงานลูกตาลก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อเรวัชสั่งให้คนย้ายโต๊ะทำงานของเธอเข้ามาในห้องทำงานของเขา"ต่อไปเราจะได้เห็นหน้ากันทุกวัน..ตลอดเวลา""แต่ตาลว่า...""หรือคุณจะขัดคำสั่งผมครับ..คุณผู้ช่วยเลขา""นี่มันอะไรกันคะพี่เรวัช ถึงขั้นย้ายโต๊ะเข้ามาทำงานในห้องนี้เลยเหรอคะ มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ"เสียงแจ๋นๆ ของน้ำหวานทำให้เรวัชต้องกุมขมับ "น้ำหวานมาได้ยังไงครับ" เขาถามในขณะที่น้ำหวานพุ่งตัวเข้าหาลูกตาลเพี๊ยะ! เธอสะบัดฝ่ามือใส่ใบหน้าของหญิงสาวทันที "นี่สำหรับความหน้าด้านของแกที่คิดจะแย่งผัวฉัน!"ใบหน้าเธอหันไปตามแรงตบ ลูกตาลถูกตบจนเลือดกบปาก"นี่มันอะไรกันนะน้ำหวาน ทำไมมาทำร้ายลูกตาลแบบนี้!" เรวัชขึ้น
เช้าวันต่อมา....ลูกตาลมาทำงานด้วยอาการหวาดหวั่น ก็เมื่อวานเรวัชเกรี้ยวกราดใส่เธอทั้งวัน ทำอะไรให้ก็ไม่ถูกใจสักอย่าง ชักสีหน้าบึ้งตึงทั้งวัน ไม่ว่าใครก็เข้าหน้าเขาไม่ติดทั้งนั้น แล้ววันนี้ก็ไม่รู้ว่าจะโดนอะไรบ้าง“ลูกตาลเข้ามาพบผมในห้องด้วยครับ”“ค่ะ” หญิงสาวถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะเดินเข้าไป วันนี้เขาจะหาเรื่องแกล้งอะไรเธออีกล่ะ หญิงสาวต้องเตรียมรับมือกับพายุอารมณ์ของท่านประธานจอมเอาแต่ใจ หญิงสาวผลักประตูเข้าไป “ท่านประธานมีอะไรจะให้ดิฉันทำเหรอคะ” เธอเดินเข้ามาหาเรวัชที่หน้าโต๊ะทำงาน"คุณเมย์เข้ามาพบผมในห้องด้วยครับ""ค่ะท่านประธาน" เมวิการีบเข้ามาหาเรวัชพร้อมรับคำสั่ง"วันนี้ผมให้คุณหยุดงานหนึ่งวัน ช็อปให้สนุกนะครับ" เขายื่นเช็คที่ระบุจำนวนเงินห้าหมื่นบาทไปให้เลขาสาวเมวิกาตาลุกวาวเมื่อเห็นจำนวนเงินที่ระบุลงในนั้น "ท่านประธานให้เมย์จริงๆ เหรอคะ""จริงสิครับ ขอบคุณที่ตั้งใจทำงานนะ""นี่เงินโบนัสเหรอคะ""เปล่าหรอกครับ โบนัสก็เป็นอีกส่วนหนึ่งที่คุณจะได้รับ นี่เป็นโบนัสพิเศษนะ ให้โดยเสน่หา"
เรวัชรีบพาตัวเองออกจากโรงพยาบาลก่อนที่ลูกตาลและมารดาจะตื่น เขาฝืนตัวเองมาทำงานทั้งที่ปวดหลัง และเมื่อยขบไปทั้งเนื้อทั้งตัว แต่ก็คุ้ม ซีอีโอหนุ่มอมยิ้ม นับวันลูกตาลยิ่งมีอิทธิพลต่อใจเขามากเหลือเกินหนึ่งอาทิตย์ต่อมา...ลูกตาลมาทำงานได้ตามปกติเพราะมารดาอาการดีขึ้นมาก สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ หุงข้าวเองได้ ทำกับข้าวกินเองได้ เข้าห้องน้ำ หรือทำกิจวัตรประจำวันที่เคยทำเป็นประจำได้อย่างคล่องแคล่ว เรียกได้ว่าอาการหายเกือบเป็นปกติหญิงสาวกำลังจะเดินเข้าออฟฟิศก็ต้องเจอเข้ากับทัศนัย ที่ยืนถือช่อกุหลาบช่อใหญ่และขนมอีกสองสามอย่าง"พี่ให้ลูกตาลครับ""เนื่องในโอกาสอะไรคะ" หญิงสาวยื่นมือไปรับตามมารยาท"คือพี่ชอบลูกตาล พี่ขอจีบลูกตาลได้ไหมครับ"เธอชะงักไปชั่วขณะ พยายามรวบรวมความกล้าก่อนจะบอกทัศนัยออกมาตรงๆ เพราะเธอไม่อยากให้ความหวัง"ตาลว่าเราเป็นเพื่อนกันดีกว่านะคะ"ทัศนัยชะงัก ใบหน้าที่เจือไปด้วยรอยยิ้มหุบรวบโดยอัตโนมัติ "นี่ตาลปฏิเสธพี่เหรอครับ""ตาลขอโทษค่ะ"เธอตอบแค่นั้นแล้วเดินจากไป ทัศนัยมองตามไ
เช้าวันต่อมา...ลูกตาลเดินทางมาทำงานแต่เช้าตามเวลาปกติ แต่สิ่งที่ผิดปกติ คือเธอเอาแต่หลบหน้าเรวัชจนเขาอึดอัด ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะกดอินเตอร์คอมไปยังโต๊ะเลขา"คุณเมย์..ให้ลูกตาลเข้ามาพบผมในห้องด้วยครับ""ค่ะท่านประธาน""ได้ยินชัดแล้วใช่มั้ย คงไม่ต้องให้ฉันพูดซ้ำหรอกนะ เข้าไปพบท่านในห้องตอนนี้""ค่ะพี่เมย์" หญิงสาวก้าวเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขาทันทีอย่างขาดเสียไม่ได้"วันนี้คุณเป็นอะไรเอาแต่หลบหน้าผมทั้งวัน ผมมีเขี้ยวงอกขึ้นมาอย่างนั้นเหรอครับคุณถึงกลัวนัก""มะ..ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะคุณเรวัช""แล้วมันอย่างไหนเหรอครับ ช่วยบอกเหตุผลดีๆ ให้ผมฟังหน่อย ว่าทำไมคุณถึงเอาแต่หลบหน้าผม หรือคุณไม่พอใจเรื่องที่ผมจูบคุณเมื่อวาน"เขาเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถามแววตาล้อเลียนอย่างเห็นได้ชัด หญิงสาวยังไม่ทันได้ตอบคำถาม เสียงเมวิกาก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ"ท่านประธานเมย์ขออนุญาตค่ะ""มีอะไรครับ""มีคนโทรมาหาลูกตาลจากทางบ้านค่ะ บอกว่าแม่ของลูกตาลหกล้มลงในห้องน้ำ ตอนนี้กำลังนำตัวส่งโรงพยาบาล"
หลังจากที่เรวัชจัดการกับเรื่องยุ่งๆ ที่เกิดขึ้นที่โรงงานเรียบร้อยแล้ว เขาก็พาผู้ช่วยเลขากลับมาบ้านอย่างปลอดภัย ชายหนุ่มขับรถยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปตลอดทางร่างหนาเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวเท่านั้น เพราะเสียงกรีดร้องของโทรศัพท์ที่ดังอยู่หลายครั้งจนเขานึกรำคาญ ต้องรีบเดินออกมาจากห้องน้ำ"มีอะไรเหรอครับน้ำหวาน" เป็นน้ำหวานอดีตคู่หมั้นที่โทรหาเขา ชายหนุ่มแอบหงุดหงิดเบาๆ"พรุ่งนี้ตอนเที่ยงคุณพ่ออยากทานข้าวกับพี่เรย์น่ะค่ะ พอดีท่านได้ข่าวว่าเกิดเรื่องยุ่งๆ ขึ้นที่โรงงาน""ข่าวเร็วจังเลยนะครับ""พี่เรย์พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไงคะ หาว่าคุณพ่อของหวานแอบตามสืบส่องเรื่องของพี่เรย์หรือไง""พี่ทราบว่าคุณพ่อของหวานท่านหูตากว้างไกล ท่านคงไม่ทำอะไรอย่างที่พี่คิดหรอกครับ จริงหรือเปล่า""หวานโทรมาไม่ได้จะชวนพี่เรย์ทะเลาะนะคะ พรุ่งนี้พี่เรย์ช่วยสละเวลามาพบท่านหน่อยละกัน""โอเคครับหวาน..แค่นี้นะครับพี่จะได้อาบน้ำ""ค่ะ"หล่อนกระแทกเสียงใส่อดีตคู่หมั้นทางโทรศัพท์ เรวัชกดวางสายทันทีรุ่งเช้าข
"ไอ้เรวัชมันเอาอยู่ครับเจ้านาย ตอนนี้คนงานแห่ชื่นชมมันมาก หลังจากที่มันประกาศแจกโบนัสและเพิ่มวันหยุดให้พนักงานอีกสองวันค่าแรงได้ตามปกติ พวกช่างฝีมือดีก็ไม่ลาออกแล้วครับ""ไอ้ลูกหมา เมื่อไหร่มึงจะล้มสักทีวะ!" เสียงสบถลั่นมาทางปลายสาย"เจ้านายจะให้ผมเริ่มแผนสองเลยหรือเปล่าครับ ผมว่าไอ้เรวัชมันกำลังจ้องเล่นงานผมอยู่แน่""แกรีบออกมาจากที่นั่นอย่าให้ไอ้ลูกหมาเรวัชมันจับได้ ฉันจะจัดคนชุดใหม่ไปจัดการกับมันเอง..เลิกกัน""ครับท่าน"จบคำชายหนุ่มร่างสูงกำยำก็เดินออกไปจากจุดนั้น เขาอาศัยช่วงที่พนักงานกำลังชุลมุนกันอยู่ที่หน้าป้ายประกาศหลบหนีออกไปจากโรงงาน"ไอ้ลูกหมาเรวัชมึงนี่ตายยากจริงๆ พับผ่า!" ชายสูงวัยสบถออกมาในใจ เขาเกลียดอดีตคู่หมั้นของลูกสาวเข้าไส้ อยากจะฆ่าเรวัชให้ตายวันละหลายๆ ครั้ง ข้อหาที่หักหน้าเขาถอนหมั้นกับลูกสาวอันเป็นที่รัก จนเป็นที่ร่ำลือกันอย่างสนุกปากไม่กล้ามองหน้าใครไปหลายวัน เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ไอ้เรวัชมันเจ็บบ้าง เอาให้กระอักเลือดไปเลยยิ่งดีปริญญารีบวิ่งหน้าตาตื่นมาหาเรวัชทันทีที่ผู้จัดการเหมืองพลอยโทรราย







