บทที่ 4 วิธีจับซาตาน

เรียวขาขาวเนียนไร้ซึ่งสิวฝ้าให้รำคาญสายตา ทรวดทรงองเอวอวบอัดกระชับไปทุกสัดส่วนในชุดเกาะอกสีฉูดฉาดรับกับสีปากแดงก่ำ มองผิวเผินคงไม่มีใครนึกว่าเธอจะเป็นพยาบาลในโรงพยาบาลแห่งนี้ ก็สาวเจ้าเล่นแต่งองค์ทรงเครื่องเสียครบครั้น ทั้งรองเท้าส้นแหลม กระโปรงสั้นเต่อจนแลจะเห็นแก้มก้นอยู่รอมร่อ หญิงสาวยืนกอดอกเฝ้ามองนาฬิกาในข้อมือ เหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง

มันกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของวาววาไปเสียแล้วที่ต้องมายืนคอยเจคอปที่ลานจอดรถทุกวัน การที่เธอได้เดินเข้าไปในโรงพยาบาลพร้อมกับเขาทุกเช้า เป็นเหมือนการประกาศศักดาให้เหล่าบรรดาผู้หญิงทั้งหลายที่จ้องจะจับเขาได้รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นตัวจริง เธอรู้วิธีเอาอกเอาใจผู้ชาย และแน่นอน เธอฉลาดมากพอที่จะไม่โทรตามเขา แม้ว่าวันนี้เขาจะมาผิดเวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วก็ตาม

“เดี๋ยวพี่เจคก็มาแล้วล่ะวาววา เขาพึ่งวนรถมาส่งฉันเมื่อกี้นี่เอง สงสัยจะแวะไปซื้อกาแฟละมั้งจ๊ะ ไม่ต้องชะเง้อขนาดนั้นก็ได้ เดี๋ยวคอจะยาวเป็นเปรตนะ อุ้ย! พูดผิด เป็นยี่ราฟต่างหาก” เสียงหงษ์หยก พยาบาลคู่ขาคนใหม่ล่าสุดที่เจคอปพาไปนอนค้างที่ห้องเมื่อคืน วาววาใช้เพียงหางตามอง หล่อนไม่เคยอยู่ในสายตาเธอเลยสักนิด เพราะหงษ์หยกไม่มีอะไรเทียบชั้นเธอได้ เธอจึงไม่คิดจะลดตัวลงไปยุ่ง คิดเสียว่าให้เจคอปได้เปลี่ยนรสชาติแก้เบื่อเป็นครั้งคราวก็ไม่เสียหายอะไร แต่ในเมื่อมันกล้ามาหาเรื่องเธอในเวลาที่เธอหงุดหงิดแบบนี้ ก็ถือว่าเป็นคราวซวยของเธอก็แล้วกันนะ 

“อ๋อเหรอ ถ้าฉันเป็นเปรต แกก็คงเป็นขอทานเที่ยวขอเศษเงินเศษอาหารจากฉันละมั้ง ถือซะว่าฉันทำทานให้แกก็แล้วกันนะ ที่ปล่อยผัวของฉันให้แกยืมไปกกตั้งหนึ่งคืน แต่อย่าหวังว่าจากนี้แกจะได้ใช้ผัวร่วมกับฉันอีก เพราะผู้หญิงหลายมืออย่างแก มันก็มีไว้ใช้แก้ขัดได้แค่คืนเดียวเท่านั้นแหละ” คำดูถูกของวาววาทำให้ผู้หญิงอีกคนตัวสั่นระริกด้วยความโกรธ

“อีวาววา ขอกูตบสั่งสอนมึงหน่อยเถอะ” หงษ์หยกตรงปรี่เข้าหาร่างบาง วาววาใช้มือข้างหนึ่งหยุดฝ่ามือที่ตั้งท่าจะฟาดลงมา แล้วใช้มืออีกข้างสวนกลับเต็มแรง

เพียงฝ่ามือเดียว หงษ์หยกก็ล้มลงไปนอนกลิ้งกับพื้นเสียแล้ว ร่างสูงรีบตามลงไปคร่อมเอวคนด้านล่างไว้

“มึงกับกู กระดูกมันคนละเบอร์กัน อยู่ดีไม่ว่าดีนะอีหยก วันนี้มึงเจอกูแน่” วาววากระหน่ำฝ่ามือใส่ใบหน้าหงษ์หยกไม่ยั้ง จนมุมปากของหญิงสาวมีเลือดซึมออกมา เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นลานจอดรถ กลุ่มไทยมุงเริ่มทยอยเข้ามารวมตัว บางคนยกโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกคลิปวีดีโอไว้สำหรับนำไปเป็นหัวข้อเด็ดของวงสนทนาเช้านี้ ไม่มีใครคิดที่จะเข้าไปห้าม จนกระทั่งเสียงคำรามเยือกเย็นดังขึ้นมาจากด้านหลัง

“พวกเธอทำบ้าอะไรกันอยู่ห๊ะ”

เจคอปเดินแหวกกลุ่มไทยมุงเข้ามาดูสถานการณ์ที่กำลังดุเดือด วาววาหยุดฝ่ามือทันทีที่ได้ยิน เธอรีบลงมาจากตัวหงษ์หยก คนเบื้องล่างที่เป็นอิสระได้ทีก็รีบลุกขึ้นมาเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมวาววาบ้าง

“อีวา อีสารเลว อีงูพิษ อีบ้า นี่แน่ะๆๆๆๆ”

หงษ์หยกกระหน่ำตบวาววาไม่ยั้ง แต่วาววาแกล้งนอนเฉยไม่ตอบโต้ ทำเพียงแค่ปัดป้องบ้างเท่านั้น

เจคอปเริ่มเดือดเป็นไฟ ผู้หญิงชั้นต่ำที่กล้าทำพฤติกรรมต่ำๆ ต่อหน้าเขาแบบนี้ เขาไม่มีทางเลี้ยงเอาไว้แน่

“ไปเอาถังใส่น้ำมา” เจคอปสั่งรปภ. “เร็ว!”

ไม่รอให้เจ้านายสั่งรอบสองเขาก็วิ่งออกไปแล้ว 

“เอามานี่” น้ำในถังถูกสาดเข้าใส่หงษ์หยกอย่างแรง ร่างบางเปียกชุ่มไปทั้งตัว เรียกสติให้กลับคืนมา

“ไปกัดกันที่อื่น ไป๊”

เจคอปเฟี้ยงถังน้ำลงพื้น เสียงดังจนทุกคนในบริเวณนั้นสะดุ้งกันเป็นแถว หงษ์หยกเห็นสีหน้าและแววตาน่ากลัวของเจคอปก็รีบลงจากตัวคู่กรณีทันที “พี่เจคคะ หยกไม่ได้เริ่มก่อนนะคะ อีวาววามัน...”

“ไปให้พ้นหน้าฉัน” เจคอปคำรามในลำคอ วาววาแสยะยิ้มในใจอย่างคนกุมชัยชนะ ยอมเจ็บตัวแค่นิดหน่อย แต่สามารถเขี่ยศัตรูไปได้อีกหนึ่งคน คุ้มเกินคุ้มอยู่แล้ว

“พี่เจคคะ ฟังหยกก่อน หยกไม่ได้...”

หงษ์หยกเริ่มหน้าซีด พึ่งรู้ตัวว่าเผลอทำพลาดที่ไปตื้อเขาในสถานการณ์แบบนี้ หล่อนหันไปมองวาววา เห็นรอยยิ้มสะใจของอีกฝ่าย 

“อย่าสะเออะเรียกชื่อฉัน แล้วก็ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน อย่าให้ฉันเห็นเธอในโรงพยาบาลนี้อีก ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

เธอหวาดกลัวจนไม่สามารถขยับร่างกาย “ไป๊!!!!!”

เจคอปตะคอกเสียงดังจนหงษ์หยกกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ร่างบางร้องไห้วิ่งหนีออกไปจากสายตาคนจำนวนมากด้วยความอับอาย

“ไม่มีการมีงานทำกันหรือไง แล้วก็อย่าให้ฉันได้ยินหรือเห็นใครเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อนะ แยกย้ายกันได้แล้ว!!”

สิ้นเสียง ทุกคนก็รีบสลายตัวกันอย่างรวดเร็ว คลิปที่แอบบันทึกไว้ก็ถูกลบโดยไม่ต้องรอให้ใครสั่ง ไม่มีใครกล้าเสี่ยง เพราะทุกคนรู้ถึงกิตติมศักดิ์ความโหดของผ.อ.เจคอปเป็นอย่างดี ตอนนี้ทั้งลานจอดรถเหลือเพียงวาววากับเจคอปเท่านั้น เธอกำลังเดิมพันกับทุกอย่างที่มี จะอยู่หรือจะไป ก็ขึ้นอยู่กับมารยาของเธอแล้ว เจคอปเหลือบมองหญิงสาวที่ยังกล้ายืนอยู่ต่อหน้าเขา ท่าทางสงบเสงี่ยมเจียมตัวของวาววาทำให้เขาลดโทสะลง “ไปสิ”

น้ำเสียงเขาปรับเป็นโทนปกติแล้ว วาววารู้สึกใจชื้นขึ้น เธอต้องลองเสี่ยงดู จะได้ขยับขึ้นตำแหน่งสูงขึ้น หรือจะตกต่ำไปอยู่ชั้นเดียวกับหงษ์หยกก็ต้องลองดูกันสักตั้ง

“ผ.อ.คะ วากราบขอประทานโทษจริงๆนะคะ วาผิดไปแล้วค่ะ" 

วาววาแสร้งทำเสียงสะอื้น เธอยกมือขึ้นไหว้คนตรงหน้าก่อนจะรีบก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าสบตาเขา

“เฮ้ออออ ฉันไปล่ะ” เจคอปเดินหนีขึ้นรถ เขาได้ยินเสียงส้นสูงของหญิงสาวเดินตามมาแบบทิ้งระยะห่าง เมื่อเขาหยุด เธอก็หยุด แต่คราวนี้เธอไม่เดินตามเขามาอีก เจคอปขึ้นรถและสตาร์ทเครื่องออกไปทันที เขาขับผ่านวาววาที่ยังยืนก้มหน้าอยู่ หัวใจของวาววาเต้นระทึก เธอจะพ่ายแพ้ไม่ได้ คนอย่างเธอต้องก้าวไปสู่ที่หนึ่งให้ได้

บรื้นนน รถสปอร์ตคันหรูถอยหลังกลับมาจอดสนิทตรงหน้าหล่อน ประตูรถถูกเปิดออกเพื่อเชิญให้สาวในชุดแดงขึ้นมา วาววาโห่ร้องกับชัยชนะที่เธอได้รับ ในที่สุด เธอก็ทำสำเร็จจนได้

วาววารีบก้าวขึ้นไปนั่งในรถ ยังคงทำเป็นไม่มองสบตาเขา

“ผ.อ ไม่โกรธวาแล้วใช่ไหมคะ” เธอเอ่ยถามอ้อมแอ้ม แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่เรื่องเสแสร้งแกล้งเล่นละคร เธอคนนี้ถนัดนัก

เจคอปถอยรถกลับเข้ามาจอดที่เดิม ก่อนจะหันมองร่างอรชรที่ยังคงก้มหน้า “ทำให้ฉันพอใจ”