ANMELDENTeilen
บทที่ 21
Aktuellstes Kapitel
คำสัญญาในวันลวง บทที่ 22
ฤดูใบไม้ผลิปีที่สอง ในที่สุดข้าก็มาถึงเจียงหนานไม่มีขบวนเกียรติยศ ไม่มีการปิดเส้นทาง และไม่มีคนทั้งวังคอยเลือกให้ข้าว่าทิวทัศน์แห่งใดคู่ควรแก่การเสด็จเยือนของฮองเฮาข้าโดยสารเรือธรรมดาที่สุดลำหนึ่ง ระหว่างทางแวะพักตามเมืองเล็ก ๆ และพลาดช่วงดอกไม้บานไปสองครั้งท่ามกลางสายฝนชิงไต้เคยเสียดายแทนข้าแต่ข้ากลับรู้สึกว่าดีเหลือเกินอยากหยุดก็หยุด อยากไปก็ไป ต่อให้พลาดดอกไม้บานไปต้นหนึ่ง ก็ยังได้พบฝนวสันต์ครั้งต่อไปเมื่อใกล้ถึงตำหนักแปรพระราชฐานแห่งเดิม เซียวเฉิงเหิงก็มาส่งข้าเพียงท่าเรือดังที่บอกไว้จริง ๆตลอดทางเขาไม่ได้โดยสารเรือลำเดียวกับข้า เพียงเปลี่ยนม้าขี่เลียบชายฝั่ง ทุกครั้งที่ถึงสถานที่แห่งหนึ่ง เขาจะให้คนนำแผนที่ประจำท้องถิ่นกับเสบียงแห้งมาส่ง โดยไม่เคยถามว่าข้าจะไปที่ใดต่อในเมืองหลวงยังมีราชกิจ เขาจึงอยู่ต่อนานไม่ได้วันจากลา เขายืนอยู่ริมน้ำ ยื่นหยกผูกใจชิ้นนั้นให้ข้า“ข้ารู้ว่าเจ้าจะไม่รับไว้”เขาคลี่ยิ้มบางเบา“แต่ครั้งนี้เพียงอยากขอให้เจ้าช่วยทิ้งมันแทนข้า ให้เจ้าเป็นผู้ตัดสินใจว่าสุดท้ายมันควรไปอยู่ที่ใด”ข้ารับหยกชิ้นนั้นมาในดวงตาของเซียวเฉิงเหิงคล้ายมีประก
คำสัญญาในวันลวง บทที่ 21
หนึ่งปีให้หลัง พระราชโองการจากเมืองหลวงถูกส่งมาถึงหลินเหออีกครั้งเซียวเฉิงเหิงอาศัยเรือขนส่งเสบียงลอบกลับเมืองหลวง ก่อนประสานกำลังกับทหารรักษาพระองค์ที่ยังคงภักดีอยู่ภายใน ช่วยเหลือหมิงอันออกมาได้สำเร็จในคืนนั้นบรรดาพระญาติที่ร่วมก่อการยึดวังถูกเอาผิดทีละคน และเนื่องจากไทเฮาเองก็ทรงยินยอมให้พระญาติฝ่ายนอกอาศัยองค์ชายใหญ่ชิงอำนาจ จึงถูกย้ายไปพักฟื้นที่ตำหนักแปรพระราชฐานซีซาน ห้ามกลับวังหลวงอีกตลอดชีวิตสำนวนคดีที่ส่งมาภายหลังระบุว่า ขณะเซียวเฉิงเหิงบุกเข้าไปในที่ประทับของเหล่าองค์ชาย หมิงอันก็กำลังถูกบังคับให้ประทับลายนิ้วมือลงบนพระราชโองการแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เมื่อเด็กชายเห็นเขา คำแรกที่เอ่ยไม่ใช่ขอให้เสด็จพ่อสังหารคนเหล่านั้น แต่กลับถามว่าตนเองทำผิดอีกแล้วใช่หรือไม่เซียวเฉิงเหิงกอดเขาไว้แล้วบอกว่า ผู้ที่ผิดคือผู้ใหญ่ที่ใช้เขาเป็นเครื่องมือ ไม่ว่ามารดาจะเคยทำสิ่งใด ไม่ว่าพระญาติในราชสกุลต้องการสิ่งใดจากเขา ทั้งหมดล้วนไม่ใช่ความผิดของเด็กคนหนึ่งหมิงอันไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาทเซียวเฉิงเหิงเชิญอาจารย์ผู้ไม่พึ่งพิงอำนาจของตระกูลใดอย่างแท้จริงมาสอนหนังสือให้
คำสัญญาในวันลวง บทที่ 20
วันที่สามหลังอุดรอยแตกของคันกั้นน้ำเสร็จสิ้น สาส์นด่วนแปดร้อยลี้ก็ถูกส่งมาจากเมืองหลวงเมื่อไทเฮาถูกกักบริเวณ ตระกูลเสิ่นหมดอำนาจ ลู่หมิงยวนถูกถอดยศ พระญาติในราชสกุลจำนวนหนึ่งอ้างว่าฮ่องเต้ประทับอยู่เจียงเป่ยนานเกินไป ไม่ใส่พระทัยราชกิจ จึงร่วมมือกับกำลังพลเดิมของกองทหารรักษาพระองค์ก่อการยึดวังพวกเขาพาตัวหมิงอันออกจากที่ประทับประจำตำแหน่งองค์ชาย อ้างว่าฮ่องเต้มีสติเลอะเลือนเพราะอดีตฮองเฮา จึงคิดผลักดันองค์ชายใหญ่วัยเจ็ดขวบขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์องครักษ์ผู้มาส่งสาส์นมีเลือดอาบทั่วร่าง“ฝ่าบาท ประตูวังถูกปิดล้อมแล้ว หากช้ากว่านี้จะไม่ทันการพ่ะย่ะค่ะ”บาดแผลบนไหล่เซียวเฉิงเหิงยังไม่หาย เมื่อได้ยินว่าหมิงอันถูกจับเป็นตัวประกัน สีหน้าเขาก็เคร่งขรึมขึ้นทันทีเขามองข้าปราดหนึ่ง ก่อนเบือนสายตาไปอย่างรวดเร็วทุกครั้งที่เกิดวิกฤตในอดีต เขามักทิ้งส่วนที่จัดการยากที่สุดไว้ให้ข้า ซึ่งทั้งต้องปลอบขวัญขุนนาง ต้องจัดหาเสบียง และต้องรับมือเหล่าพระญาติในราชสกุล ส่วนตัวเขาเพียงบอกข้าคำเดียวว่า เจาหนิง ข้าเชื่อใจเจ้าเท่านั้นครั้งนี้ เขาไม่ได้เอ่ยปากขอให้ข้าช่วยอีกเขาส่งมอบบัญชีเสบีย
คำสัญญาในวันลวง บทที่ 19
แต่เซียวเฉิงเหิงไม่สามารถออกเดินทางในวันถัดมาด้วยคืนนั้นฝนตกกระหน่ำต่อเนื่อง น้ำป่าจากต้นน้ำซัดคันกั้นน้ำเก่าเสียหาย หมู่บ้านสิบกว่าแห่งทางฝั่งตะวันออกของอำเภอหลินเหอถูกน้ำท่วมพร้อมกันยามเสียงฆ้องทองแดงจากที่ว่าการอำเภอดังก้องทั่วถนน ผู้บาดเจ็บกลุ่มแรกก็หลั่งไหลเข้ามาในโรงหมอแล้วข้าให้ท่านหมอทั้งสองรับหน้าที่ตรวจรักษา และสั่งให้คนในสำนักศึกษาสตรีที่อ่านเขียนได้คอยจดรายชื่อผู้ประสบภัย เมื่อองครักษ์ที่เซียวเฉิงเหิงพามาเปิดเผยฐานะ นายอำเภอจึงเพิ่งรู้ว่าบุรุษที่พักอยู่ในโรงเตี๊ยมคือโอรสสวรรค์ เขาตกใจจนคุกเข่าลงตรงนั้นทันทีเซียวเฉิงเหิงไม่ได้รับตราราชการที่เขายื่นมา“ผู้ใดรู้จักทางน้ำของหลินเหอดีที่สุด?”นายอำเภอหันมองข้าโดยไม่รู้ตัวหากเป็นข้าในอดีตคงจัดแจงทุกอย่างให้ทุกคนเรียบร้อยทันทีแต่คราวนี้ ข้าถามนายอำเภอก่อนว่า “ในคลังมีเสบียงเท่าใด คนงานดูแลลำน้ำมีกี่คน ไม้สำรองกองอยู่ที่ใด?”เขาอึกอัก ถามสิ่งใดก็ไม่รู้สักอย่างเซียวเฉิงเหิงจึงสั่งให้องครักษ์เฝ้าห้องบัญชีของที่ว่าการอำเภอ แล้วให้ปลัดอำเภอรับหน้าที่สั่งการแทนชั่วคราว โดยไม่ได้หันมาโยนภาระทั้งหมดให้ข้าทำ“เจ้าดูแลเพีย
คำสัญญาในวันลวง บทที่ 18
เซียวเฉิงเหิงวางพระราชโองการลงบนโต๊ะข้าไม่ได้เอื้อมมือไปรับ“ฝ่าบาททรงคิดว่า เมื่อลงโทษไทเฮา ตระกูลเสิ่น และลู่หมิงยวนแล้ว เรื่องในอดีตก็นับว่าชดใช้หมดแล้วหรือเพคะ?”“ย่อมชดใช้ไม่หมด”“แล้วหากหม่อมฉันไม่ได้จากมาเล่า?”เขาช้อนตาขึ้นมองข้ามองเขา ขณะถามอย่างชัดถ้อยชัดคำ “หากหม่อมฉันยังคงยอมเข้าร่วมพิธีแต่งตั้งเช่นที่ผ่านมา ปูทางให้หมิงอันขึ้นเป็นรัชทายาท แล้วบอกฝ่าบาทว่าไม่ถือโทษ พระองค์จะทรงรู้หรือไม่ว่าหม่อมฉันต้องปวดท้องทุกครั้งที่ฟ้าครึ้มฝน? พระองค์จะทรงรู้หรือไม่ว่ายามเห็นชื่อนั้น สิ่งที่หม่อมฉันนึกถึงก็คือทารกคนหนึ่งที่มีมือมีเท้าแล้ว?”ใบหน้าของเซียวเฉิงเหิงซีดเซียว“ย่อมไม่รู้”เขาไม่ได้หาข้อแก้ตัวให้ตนเองอีก“ข้าคงยังคิดต่อไปว่าเจ้ารู้จักคำนึงถึงส่วนรวม คิดว่าตำแหน่งฮองเฮาเพียงพอจะชดเชยทุกสิ่ง เมื่อมีเรื่องถัดไปที่ต้องให้เจ้าเสียสละ ข้าก็อาจยังบอกเจ้าว่า อดทนอีกสักหน่อยเถิด”เสียงเด็ก ๆ ท่องบทเรียนดังมาจากนอกหน้าต่างข้าพลันนึกถึงหลายปีที่ผ่านมา ก่อนออกตรวจราชการทางใต้ทุกครั้ง เขาก็จะมอบหมายงานราชกิจให้ข้าด้วยท่าทีวางใจเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะมองเห็นความเหนื่อยยากของข้า
คำสัญญาในวันลวง บทที่ 17
กลางฤดูร้อน เซียวเฉิงเหิงมาถึงหลินเหอนับจากพายุหิมะคราวนั้นที่ท่าเรือชิงเหอ เวลาก็ผ่านมาสี่เดือนแล้วตลอดสี่เดือนนี้ จดหมายทุกฉบับที่เขาส่งมาล้วนไม่ได้รับการตอบกลับ โรงหมอขยายพื้นที่ สำนักศึกษาสตรีรับศิษย์ใหม่ ตระกูลเสิ่นถูกไต่สวน วันคืนของข้ายังคงดำเนินไปตามปกติ ไม่ได้หยุดรอเพียงเพราะเขากำลังจมอยู่กับความเสียใจในเมืองหลวงเขาไม่ได้มาพร้อมขบวนเสด็จ เพียงพาองครักษ์มาด้วยสองคน และเข้าพักในโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้ามโรงหมอวันแรก เขาฝากของสามสิ่งให้ชิงไต้นำมาส่งเป็นจดหมายเปื้อนเลือดที่ไทเฮาทรงกักไว้ในปีนั้นหนึ่งฉบับ หนังสือสรุปผลการดำเนินคดีเก่าทั้งหมดหนึ่งเล่ม และหยกผูกใจที่ข้าทิ้งไว้ในศาลาสิบลี้ในครั้งนี้ ไม่มีจดหมายวางอยู่ข้างหยก และไม่มีคำอ้อนวอนให้ข้ารับคืนชิงไต้บอกว่า เขาฝากมาเพียงคำพูดว่าของเหล่านี้เดิมเป็นของข้า จะจัดการเช่นไรย่อมขึ้นอยู่กับข้าข้าเผาจดหมายเปื้อนเลือดทิ้งไป เก็บหนังสือรายงานผลการดำเนินคดีเข้าตู้หนังสือ ก่อนจะหยิบหยกผูกใจขึ้นมาเป็นสิ่งสุดท้ายบนเนื้อหยกยังมีรอยร้าวขนาดเล็กปรากฏอยู่เส้นหนึ่งมันคือปีที่สองหลังอภิเษกสมรส รอยนั้นเกิดจากหยกตกกระแทกตอนที่ข้ากับเซ
Das könnte dir auch gefallen
หลังจากระบบเข้าแทนที่ ฮ่องเต้ก็ทรงเสียพระทัย
แมวบ้านเป็นบ้า1.9K Aufrufeอยากแกล้งตายนักหรือ? เช่นนั้นก็ตายจริงเสียเถิด!
ซานไน่4.5K Aufrufeร้างรักจิงหลาน สิ้นขาดเยื่อใย
ขี่หอยทากซิ่ง6.7K Aufrufeแค้นรักสลักใจใต้แสงจันทร์
อาวรณ์อาภรณ์สีชาด23.5K Aufrufeประกายแสงหลังเหมันต์ หวนคืนแดนตะวันตก
ซีโจว847 Aufrufeชั่วชีวิตนี้ ข้าไม่ให้อภัย
อีวังชิงสวี่14.0K Aufrufeอย่าถามหาความจริงใจจากผู้คนในโลกหล้า
รอยหมึกสถิตบุปผา1.3K Aufrufeพระสนมส้มหล่น พลิกชะตานางกำนัลสวมรอย
ผีผาแสนหวาน3.4K Aufrufe
