บทที่ 32

            “ใครใช้ให้คุณไว้ใจผู้ชายง่าย ๆ แบบนี้”

            “ถ้าเป็นผู้ชายอื่นมัทก็ไม่ไว้ใจหรอกค่ะแต่นี่เป็นคุณ มัทมั่นใจว่าดินเป็นสุภาพบุรุษมากพอ ที่จะไม่ทำอะไรมัทเหมือนที่ผู้ชายอื่นเขาทำกัน”

            “คิดอย่างนั้นได้ยังไง เข้าใจคำว่าสันดานดิบของผู้ชายไหม คุณไม่ควรไว้ใจผู้ชายที่คุณเองก็ยังรู้จักเขาดีไม่มากพอ อย่าลืมสิว่าเราเพิ่งจะรู้จักกันไม่นาน”

            “มัทไม่ปล่อยให้คุณปล้ำมัทง่าย ๆ หรอก จะขัดขืนนิดหน่อยแล้วค่อยยอม แบบนี้โอเคไหม” เธอแค่พูดล้อเขาเล่นในฐานะเพื่อน แต่เขากลับคิดว่าเป็นเรื่องจริงจัง

            “มัฑณาวี” เขาเรียกเธอเสียงเข้ม ใบหน้าของเขาบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด ที่เขาเตือนก็เพราะความหวังดีไม่อยากให้เธอไว้ใจผู้ชายง่าย ๆ อย่างที่เห็น แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจความหวังดีของเขา

            “ไม่ไปก็ได้ ไม่เห็นต้องทำหน้าบึ้งตึงแบบนี้เลย” เธอเอ่ยพร้อมกับทำหน้าเหมือนเด็กตอนที่ถูกขัดใจ

            ติณณภพส่ายหัว ปกติเขาจะรักความเป็นส่วนตัว และไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่งวุ่นวายโดยเฉพาะผู้หญิง แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงยอมให้เธอเข้ามาวุ่นวายในชีวิตเขา ทั้งที่ก็เพิ่งจะพบกันได้เพียงไม่กี่ครั้ง

            ซึ่งมันแปลกและไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน...แต่ก็ไม่คิดที่จะหาคำตอบ

            ติณณภพถอนหายใจก่อนจะพูดว่า “ตกลง”

            “ตกลงอะไร...ตกลงจะปล้ำมัทจริง ๆ เหรอ” ยังไม่วายล้อเล่น

            “ที่พูดแบบนี้เพราะอยากโดนปล้ำจริง ๆ ใช่ไหม”

            “มัทแค่ล้อเล่นดินก็จริงจังไปได้”

            “ถ้าจะไปก็รีบตามมา”

            มัฑณาวียิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ก่อนจะรีบก้าวลงจากรถและวิ่งตามเขาไป ด้วยเกรงว่าขืนชักช้าเขาอาจจะเปลี่ยนใจ

            ติณณภพพาหญิงสาวขึ้นลิฟต์ไปชั้นบนสุดและพาเดินตรงไปยังห้องเพ้นท์เฮ้าส์ของตัวเอง

            “กาแฟไหม”

            “ก็ดีค่ะ” เธอตอบในขณะที่สอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ จากนั้นก็หันมาเอ่ยถามเป็นเชิงขออนุญาต

            “มัทขอเดินสำรวจห้องของดินได้หรือเปล่า”

            “ตามใจ”

            “ขอบคุณ”

            หญิงสาวเดินสำรวจห้องพักสุดหรูของเขาโดยไม่รอช้า ทุกห้องถูกตกแต่งด้วยความเรียบหรู สวยงามลงตัว ดูดีมีระดับสไตล์โมเดิร์น บ่งบอกถึงรสนิยมของผู้เป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดี หลังจากเดินสำรวจจนพอใจเธอก็เดินกลับมาสมทบกับเขาที่ห้องนั่งเล่น พร้อมกับนั่งดื่มกาแฟที่เขานำมาให้

            “ห้องของดินหรูหราน่าอยู่มากเลย ว่าแต่อยู่คนเดียวเหงาไหม”

             “ไม่ ผมชอบความเป็นส่วนตัว ไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวาย”

            “ไล่กันซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้เลยเหรอ มัทไปก็ได้”

            “จะรีบไปไหน”

            “กลับบ้าน ขอบคุณนะดินที่ยอมให้มัทขึ้นมาที่นี่ แม้จะไม่ค่อยเต็มใจแต่สุดท้ายก็ยอม”

            “ก็คุณบอกเองว่าเราเป็นเพื่อนกัน เพื่อนมาเที่ยวบ้านเพื่อนก็ไม่แปลกใช่ไหม”

            “ถูกต้อง มัทไปนะพรุ่งนี้พบกัน”

            “ตรงเวลาด้วยนะมัท เจ้านายผมไม่ชอบคนที่ไม่ตรงต่อเวลา”

            เขาเผลอเรียกชื่อเธอย่างสนิทสนทโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง

            “ได้เลย”

            “เดี๋ยวผมเดินไปส่ง”

            ขณะที่ภูมิระพียืนรอลิฟต์เพื่อที่จะกลับขึ้นไปที่ห้องพัก สายตาก็เหลือบไปเห็นติณณภพกำลังเดินตรงไปยังลานจอดรถพร้อมกับหญิงสาวนางหนึ่ง ซึ่งเขามองเห็นใบหน้าเธอไม่ชัดนัก เห็นเพียงด้านข้างของเธอเท่านั้น แต่ก็พอจะเดาได้ว่าเธอน่าจะเป็นผู้หญิงที่นัดพบเพื่อนรักของเขา

            ภาพที่เห็นทำให้ภูมิระพีเกิดความสงสัย เพราะโดยปกติแล้วติณณภพชอบเก็บตัว ไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวาย ที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้กล้ำกลายเข้ามาในที่พักส่วนตัวของเขาเลยสักคน นี่เป็นครั้งแรกที่ติณณภพอนุญาตให้ผู้หญิงเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขา

            “แปลกจังทำไมติณณ์ถึงพาเธอมาที่นี่”

            ถึงแม้จะแปลกใจอย่างไรแต่ภูมิระพีก็ไม่คิดที่จะเซ้าซี้ถาม เพราะรู้นิสัยของเพื่อนรักเป็นอย่างดีว่า ถ้าเขาพร้อมที่จะเล่าเขาจะเป็นคนเล่าให้ฟังเองโดยไม่ต้องเอ่ยปาก แต่ถ้าไม่อยากพูดให้เซ้าซี้อย่างไรก็ไม่มีวันเล่าให้ฟัง

            ก่อนที่มัฑณาวีจะขับรถกลับเธอได้ขอแลกไลน์ไอดีกับดิน เพื่อจะได้สะดวกในการพูดคุยในครั้งต่อไป

            “ผมไม่เคยเล่นไลน์”

            “หา! เป็นความจริงเหรอคะ”

            “จริง คุณจดไลน์ไอดีของคุณให้ผมแล้วกัน ไว้ผมเปิดไลน์แล้วจะขอแอดไป”

            ที่เขาพูดออกไปเช่นนั้นทั้งที่เป็นคนไม่ชอบเล่นโซเชียล นั่นก็เป็นเพราะว่าการได้พูดคุยกับเธอก็ไม่ได้แย่ หรือทำให้เขาเกิดความรำคาญอย่างที่เคยรู้สึกกับผู้หญิงอื่น ยามที่พวกหล่อนเข้ามาตีสนิทและพูดจาฉอเลาะกับเขา